Waarom Simone moest huilen toen haar zoon vertelde dat hij homo is

Waarom Simone moest huilen toen haar zoon vertelde dat hij homo is

Een jaar geleden vertelde de zoon van Simone dat hij op jongens valt. En hoewel ze heel open minded is, moest ze daar heel hard om huilen. ‘Het voelde alsof ik aan het rouwen was.’

Mijn oudste zoon werd op een prachtige, warme dag geboren. Ik was net twee weken 19 toen ik beviel van hem, ik noem hem altijd mijn verlate verjaardagscadeautje. En nee, hij stond niet op de planning, maar toch besloot ik de hindernis te nemen, ook al stond ik er alleen voor. Zijn vader en ik waren niet meer samen. Ik weet nog dat de verpleegster in het ziekenhuis zei dat hij een bijzondere jongen was waar ik goed voor moest zorgen. Aan haar woorden heb ik nog vaak gedacht. Want een bijzondere jongen was, en ís, hij!

Toen mijn zoon klein was hield hij van typische meisjesdingen. Hij wilde bijvoorbeeld jurkjes dragen als hij uit school kwam en had vooral vriendinnetjes in plaats van vriendjes. Ik liet het allemaal maar begaan, ik zag niet in waarom ik het zou moeten verbieden? En eerlijk gezegd dacht ik ook dat dit wel weer zou overvliegen.

Vrouwelijke maniertjes

Op de middelbare school werd hij een heuse ‘meneer’. Haren, kleren, hij zag er altijd tiptop uit. En vanaf dat hij 16 was stonden meisjes zich stuk voor stuk aan hem te vergapen in de hoop dat ze een kans bij hem maakten. Ondanks dat hij soms wat  van die awkward vrouwelijke maniertjes had (eigenlijk altijd al gehad ook, maar dat vind ik juist zo grappig en aandoenlijk aan hem) en hij nooit een vriendinnetje mee naar huis nam, stond ik niet stil bij het feit dat mijn prachtige kind wel eens homo zou kunnen zijn. Ik heb immers een heel mannelijke zoon. In de top 10 aan dingen die ik denk over mijn zoon komt homo zijn eigenlijk niet voor.

Zenuwachtig gesprek

Het is nu een jaar geleden dat mijn zoon uit kast kwam. Mijn man, ik was ondertussen getrouwd en er kwam nog een dochter, en ik keken de intocht van Sinterklaas met de jongste en mijn zoon ging met zijn vader op een stedentrip. Hij belde me doodzenuwachtig op voor vertrek, niets voor hem. Hij begon iets te prevelen over een 1 die hij had gehaald voor economie, waar ik direct laaiend over werd, hoezo een 1?

Maar mijn zoon ging onverstoorbaar door en gooide er bovenop dat ik niet nog bozer moest worden, maar dat hij homo was. ‘Ik val op jongens, mama!’ kwam er nog snel achteraan. ‘En stel dat het vliegtuig neerstort dan moet je het wel weten! En die en die en oma en mijn beste vriendin weten het allemaal al en nu is het ook tijd om aan jou te vertellen. Maar papa weet het nog niet en dat hou ik nog even zo!’ Ver weg hoorde ik mezelf zeggen dat ik natuurlijk niet boos hierom was, wel om die 1. En dat ik ook niet verbaasd was en blij dat hij me dit vertelde. En ook al verbaasde het me niets, het was wel even een in your face-moment voor mij waarvan ik direct wist dat ik dat even moest laten bezinken.

Slikmomentje

Vaak hebben mensen gezegd, als ik ze vertelde dat mijn zoon homo is, dat ze er totaal geen moeite mee zouden hebben als hun kinderen uit de kast zouden komen. Ik ben echt heel erg open minded en ik heb er ook totaal geen moeite mee, maar toch is het een slikmomentje als je kind daadwerkelijk uit de kast komt en je dit vertelt. Dat laten bezinken kwam die maandag na het weekend, toen het gezin de deur uit was op weg naar school en werk. Ik ben gaan zitten aan de keukentafel met een kop koffie en begon onbedaarlijk te huilen. Er overviel me een gevoel van rouw. Ik moest afscheid nemen van het plaatje van de (onbewuste ideale) verwachtingen die ik had.

Na die huilbui heb ik mezelf herpakt. Hoewel ik verdrietig was, ging het natuurlijk niet om mij. Het ging om mijn kind die zich zo safe bij mij voelde om dit te vertellen. Ik wilde eigenlijk alleen maar dat hij de gelukkigste mens op aarde zou zijn. Ik had wel meteen een heleboel vragen. Waarom wist, blijkbaar, de halve wereld het al en ik niet? Hij doet het toch wel veilig? Hoelang worstelt hij hier al mee? En ik werd overspoeld met zorgen en buikpijn die ik opeens kreeg. Ik wilde mijn zoon beschermen tegen de grote boze zogenaamde ‘tolerante’ wereld. Het feit dat mijn zoon me had verteld dat hij homo is, maakte me verdrietig, maar ook strijdbaar.

Normale reactie

Ik gunde mezelf die dag het verdriet en de zorgen en aan het einde van de dag besloot ik dat mijn eettafel lang genoeg was. Ik kon altijd een extra stoel én gast bij. Ik heb die dag ook nog met (lhbti)vrienden gebeld en gelukkig wisten zij mij te vertellen dat mijn reactie volstrekt normaal was. Dat was een grote opluchting. Ze vertelden me ook dat het aan mij was hoeveel tijd ik het wilde geven om in het ‘rouwproces’ te blijven. Het grootste stuk wilde ik graag bij die ene dag laten, de rest zou mettertijd wel komen.

Gelukkig stond mijn zoon wel open voor een gesprek en mocht ik hem ook alles vragen wat ik wilde. En dat heb ik gedaan, we hebben er samen ook echt veel over gepraat. Openheid van zaken maakte het proces voor iedereen wel een stuk makkelijker. Toen die kogel door de kerk was betrapte ik mezelf er de eerste paar maanden nog op dat wanneer ik jonge hetero stelletjes zag lopen het me soms ook gewoon bekroop. Dat zou in het geval van mijn zoon dus niet gebeuren. Om twee seconden later te denken dat het niet om mij ging, maar om het geluk van mijn zoon. Nu kijk ik niet meer op of om als ik een stelletje zie lopen. Voor mij is dat een teken dat ik de situatie volledig heb geaccepteerd.

Pride month

Omdat er voor mij een heel nieuwe wereld openging en ik graag wilde weten waarin mijn zoon zich in begaf las ik alles wat ik hier over kon vinden en werd ik lid van diverse oudersupport groepen. Ik las echt vreselijke dingen over ouders die hun kinderen de rug toekeerden om hun geaardheid, het geweld tegen homo’s, welke rol religie voor sommigen speelt. Maar ik las ook dat ouders zich een weg worstelden naar acceptatie en hun kinderen de support gaven die elk kind verdient. Dit jaar ben ik met mijn zoon naar NYC geweest. Dat had ik heb al sinds hij klein is beloofd. Nu leek het me het perfecte moment. Niet alleen omdat hij dit jaar de helft van mijn leven bij mij is, maar ook om zijn coming out, ofwel hét leven, te vieren. We gingen in juni tijdens pride month.

Mijn man had, en heeft, er wel echt meer moeite mee dat mijn zoon homo is. Hij heeft er een andere mening over en zegt dat hij er gewoon niks mee heeft.  Maar hij accepteert mijn zoon – hij zal wel moeten ook. Die keus heb ik hem gesteld toen de boel thuis flink op spanning stond. Of je accepteert de situatie zoals het is, of ik ben weg. Hard? Misschien. Maar een mindset waarin kinderen niet worden geaccepteerd vanwege hun geaardheid zou voor mij een legitieme reden zijn om te gaan scheiden.

Extra stoel aan tafel

De grappigste vraag die ik het afgelopen jaar kreeg, was of er nu andere regels gelden. Die zijn er natuurlijk niet. Ik ben nog steeds die moeder die zeikt over school als hij een 1 haalt, wanneer hij de vaatwasser niet heeft uitgeruimd of de zooi na het ontbijt op het aanrecht laat staan. Hij moet nog steeds zijn fietslamp aan in het donker. En ik hamer nog steeds erop dat hij veilig moet vrijen. Het enige verschil is dat hij met een leuk mannelijk exemplaar thuiskomt in plaats van een leuke dame. Sterker nog, zo’n leuk exemplaar heeft hij onlangs aan de haak geslagen. Het afgelopen weekend had ik de eer om hem te ontmoeten, de extra stoel aan mijn keukentafel stond klaar.

Het afgelopen jaar was heftig, intens, verdrietig, mooi, bijzonder, prachtig; alle vormen van emoties en gevoelens zijn langsgekomen. Maar het gevoel wat overheerst is trots. Ik kan niet anders zeggen dat dat ik ontzettend trots ben op mijn mooie, prachtige, bijzonder en homoseksuele zoon.

***

Lees ook: Hoe zwaar sommige homo’s het als puber hebben gehad en Dingen die pubers zeggen en ondertiteld moeten worden

Tags from the story
, , , ,
Geschreven door
More from Simone van de Ven