Stijladvies geven als moeder. Doe maar niet

Isabelle’s dochter vraagt haar moeder om stijladvies. Maar dit wordt haar eigenlijk nooit in dank afgenomen. Moeder staat misschien wel voor: Mode Onbewuste Eventuele Donateur en Regelaar

“En mam? hoe staat dit?”

Voor mij staat een dame van bijna 16 in een jurkje.
3 miliseconde stilte, voordat ik één woord uitspreek.

Dat is 2 milliseconde te lang.
De aankoop via een tweedehands platform wordt terstond uitgetrokken. En voordat mijn inmiddels, vooral door Teams gaar gekookte hersenen kunnen schakelen, heb ik mijn mening gegeven, vóórdat ik mijn mening heb gegeven. Volgens mijn bijna 16 jarige dochter.
Rollende ogen, extreme wanhopige zucht-sessies of gewoon een totale verbijsterende blik. Hier gaan we weer. Toen deze dame 12 jaar jonger was en de kleuterschool ging, was het elke ochtend echt drama. Ik heb eindeloos vaak rustig aangegeven dat alles mogelijk was, mocht en of kon. Maar uiteindelijk gingen we veel te laat, zij krijsend in een fietszitje achterop en ik inmiddels al de dag helemaal beu, naar school.
Op een gegeven moment liet ik alles los. Pyjama aanhouden? Prima! Met 30 graden je moonboots aan? Tuurlijk! Authenticiteit omarmen en vooral die strijd niet meer willen. Dit duurde precies drie maanden en 5 dagen en daarna was het gedoe klaar. Ze werd zich bewust van haar omgeving, koos zelf zonder morren dat wat prettig was en niet opviel. Ook weer jammer, maar de ochtenden liepen volgens een boekje. Mijn mening werd klakkeloos gevolgd.

E-commerce

Toen kwam de puberteit, de ontdekking van de e commerce, insta filters en de genadeloze trends. Op haar klassenfoto zie je nu vooral eenheidsworst en kan ik geen subculturen ontdekken. Lekker rustig. Denk je. Maar deze norm. Deze eenheidsworst-norm is een precieze onzichtbare cirkel om alle meiden van haar kaliber en leeftijd heen, waar je niet uit moet stappen. Onzeker als ze zijn, moeten alle aankopen door iedereen bevestigd worden. Indien de oproepen en reacties op zich laten wachten, is een Moedermens een eventuele second opinion. Maar inmiddels is mij nu al zo vaak naar het hoofd geslingerd ‘ja maar je bent mijn moeder’ dat ik oprecht geen idee meer heb wat ik wel-niet- soms- duidelijk- of- helemaal- af -en- toe- beter- niet- gedacht- of -uitgesproken moet -hebben. En doet mijn mening er weinig toe in het PuberUniversum.

‘Heel lief mam, maar nee’

Zo worden er onderdelen ongevraagd uit mijn kast geleend, maar als ik wat aan haar uit wil lenen of cadeau wil doen, komt er een meesmuilend ‘heel lief mam, maar nee’. antwoord. Maar toch ben ik te pas en te onpas dat aangeboden item toch ineens kwijt of vind ik dat in een uiterst goor hoekje tussen hockeysokken terug.
Zo krijg ik elke week een ‘ik wil een….’ waslijst door geappt en een poeslieve ‘misschien kunnen we een moeder dochter middag doen?’ verzoek er aan gekoppeld. En is een ‘ga toch met X, want die snapt precies wat ik zoek’ afwijzing dan als een natte vaatdoek in het gezicht het gevolg, maar wel een in kapitale letters gestuurde app of ik een voorschot kan bieden van haar zakgeld als ze in een kleedhokje staat.

Volgt u het nog?

En soms komt er een dag daarna een heuse modeshow van alle gescoorde items met een gelukzalige glimlach, een dikke dankjewel voor de semi gesponsorde onderdelen en een moment van totale vrede in het huishouden. Maar o wee als er weer een feestje-uitje-sociale activiteit gepland staat. Zelfs de honden en katten zoeken een rustig hoekje in huis op omdat iedereen weet dat er stress, redelijk wispelturige onvoorspelbare en onberekenbare sessies gaan komen waarbij ik als een ongetrainde Fred van Leer- wannabe adviseer, incasseer en soms ook maar volledig opgeef.

Donateur

Want nogmaals, ik ben moeder. Dat staat voor Mode Onbewuste Eventuele Donateur en Regelaar heb ik ondervonden. Dat betekent knikken wanneer je denkt dat dat wenselijk is, niks verder pro actief opperen, stilletjes wat doneren, soms over enthousiast reageren om haar de deur uit te krijgen na 12 aan-en-uitkleedsessies en verder… uitzitten.

Ja, ook deze fase.

Voor de laatste loodjes tot de zomervakantie

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Isabelle Bolluyt

Isabelles dochter neemt school véél te serieus en is daardoor doodmoe

Isabelle maakt zich zorgen. Niet over de cijfers van haar dertienjarige dochter....
Lees verder