Martine heeft flink gespaard voor de studie van haar kinderen. Maar toch blijkt dat bij lange na niet genoeg te zijn. Maar kun je daarvan je kinderen schuldenvrij laten studeren?
Mijn oudste doet dit jaar eindexamen, en wil gaan studeren aan de universiteit. Tijd dus om eens te kijken wat dat allemaal gaat kosten. Gelukkig heb ik voorbeelden van vriendinnen met kinderen die al een tijdje studeren en op kamers zijn. Maar wat kost dat eigenlijk? Ik ging maar eens rekenen.
Studieschuld
Ik lees het ene na het andere horrorverhaal over studieschulden. Dat die kunnen oplopen tot wel € 40.000,- en dat je die vervolgens 35 jaar lang aan het afbetalen bent. En dat wie gebukt gaat onder zo’n schuld voor minder geld een hypotheek kan afsluiten. Dus ik was benieuwd naar hoe ik ervoor sta als mijn kinderen gaan studeren. En of het haalbaar is om ze schuldenvrij hun volwassen leven in te sturen. Ik bedoel: dat hebben mijn ouders ook gedaan. Maar toen hadden we natuurlijk nog een riante studiefinanciering. Maar dat zonder schulden studeren moet ook niet ten koste van alles gaan, want als het moment komt dat ik wil gaan genieten van mijn lege nest, wil ik zelf niet op een houtje bijten.
Studierekeningen
Nou zijn mijn vriendinnen stuk voor stuk allemaal zeer verstandig geweest en hebben sinds de geboorte van hun kinderen maandelijks geld opzijgezet voor de studies van hun kinderen. Zo potte de een steeds de kinderbijslag op en ging van de ander iedere maand € 100,- naar een kinderrekening. Aan het einde van de rit heb je dan zo’n € 20.000, rekende een van hen voor.
Toen ik laatst maar eens de enveloppen openscheurde van de studierekeningen van de kinderen, kwam ik erachter dat weliswaar redelijk in de buurt kom van zo’n bedrag, maar ook weer niet helemaal. Bovendien moet je dat geld ook wel kunnen missen.
En dan nog: het is echt lang niet genoeg om een uitwonende student mee te financieren. Een gemiddelde student met gemiddelde uitgaven, kost namelijk € 1200 per maand, volgens het Nibud. Van die € 20.000 komen ze dus net niet eens het eerste jaar door.
DUO, de club die de studiefinanciering regelt, heeft een handig rekenmodel waarmee je kunt bepalen hoeveel je bij moet passen en hoeveel geld het studerende kind nog moet bijlenen. Ervan uitgaande dat een bijbaantje € 500,- per maand oplevert, de puber verstandig met zijn geld omgaat en van die € 20.000 iedere maand een bijdrage uitkeert van zo’n € 400,-, dan gaat hij dat bedrag van € 1200 per maand bij lange na niet halen en moest hij aankloppen bij DUO voor € 300,- in de maand. Gelukkig is dit vanaf komend jaar anders, want dan komt de Studiefinanciering weer terug. Maar het enige dat we nu weten, is dat de puber volgend jaar rond de 400 euro krijgt. Maar dat is eenmalig.
Studievertraging
Dat is nog het meest gunstige scenario, want studievertraging heb ik niet eens meegerekend. Net zo min als dat de in eerste instantie gekozen studie toch niet voldeed aan de verwachtingen, of je kind bedenkt dat hij nog een pittige masterstudie gaat doen. Dus als ik niet wil dat mijn kind zonder schuld aan zijn volwassen leven begint, zou ik toch mijn portemonnee moeten trekken.
Ik weet niet of jullie maandelijks veel geld kunnen missen, maar ik niet. Zeker niet als ik straks wil genieten van mijn lege nest en eens lekker vaak buiten het seizoen op vakantie wil. En dat is dan nog luxe. Ik denk dat heel veel andere ouders niet eens 20K klaar hebben liggen op de bank.
Payroll
En dan vergeet ik voor het gemak even dat ik nóg een puber thuis heb, voor wie waarschijnlijk hetzelfde scenario zal gelden en er waarschijnlijk jaren gaan komen waarin ze allebei op de payroll komen te staan. Ze krijgt weliswaar een beurs, maar dat zal ook waarschijnlijk een schamele 200 euro op gaan leveren.
Want dat is dan financieel gezien de meest aantrekkelijke optie. Studeren zonder op kamers te gaan, kost volgens het Nibud ongeveer € 500,- per jaar, zo las ik vorig jaar in dit handige artikel in het AD. Een vette bijbaan en je kind kan redelijk kostenneutraal studeren. Hoewel, dit is nog gerekend buiten wat de student aan voedsel naar binnen schuift en verbruikt aan douchewater, gas en licht.
Onze eindexamenkandidaat zit daar natuurlijk hélemaal niet op te wachten, want die gelooft niet dat hij wil blijven thuiswonen. En ik vind hem nu nog wel gezellig, maar ik weet niet hoe ik het vind als hij over twee jaar ons huis beschouwt als Hotel Mama. Bovendien: op kamers gaan is misschien nog leerzamer dan het studeren zelf: je leert omgaan met andere mensen, met geld en allerlei huishoudelijke taakjes zoals het doen van de was, achter de deur stofzuigen en dat je van tijd tot tijd de keukenkastjes moet poetsen. Bovendien is het voor puberkinderen heel goed als volwassenen zich niet de hele tijd met hen bemoeien.
Maar helaas, met het oog op de idiote prijzen die je momenteel betaalt voor een studentenkot is op kamers gaan alleen weggelegd voor mensen met een dikke portemonnee.
