Artsen, psychologen, pedagogen; iedereen heeft wel iets te zeggen over pubers en hun perikelen. Maar de enige die vragen van puberouders pas echt goed kan beantwoord is onze Tante Nel. 61 jaar, getrouwd met Ome Wim, en met de vier pubers (2m, 2v) die ooit door haar huis struinden een ervaringsdeskundige als geen ander.
De vraag: Vorige week deelde mijn zoon tijdens het avondeten mee dat hij dit jaar niet met ons mee gaat op vakantie. Hij heeft, zo zei hij, er gewoon geen zin in. Niet in het verre rijden, niet in het lange weg zijn, maar vooral wil hij niet met ons zijn. Maar hij is nog maar 15, veel te jong om drie weken alleen thuis te blijven. Wat moeten we doen, Tante Nel?
Ome Wim en ik gaan nog steeds met de vouwwagen naar dezelfde camping in Het Zwarte Woud en onze kinderen gingen altijd met heel veel plezier mee. Ook nog toen ze 18 waren. Sterker, we gaan nog ieder jaar een week met z’n allen. Ome Wim steekt dan iedere avond de braai aan en maak dan aardappelsalade. Maar dit terzijde.
Alleen onze Marian gaat niet meer mee. Die wilde vroeger ook altijd alleen thuisblijven. Die had een hekel aan kamperen. Ze ging altijd bijna over haar nek van de haren in het putje van de campingdouche. Gouden tip: gewoon doen. Laat ‘m maar lekker thuis met vijf euro per dag voor pizza’s. De rest moet-ie maar zelf bij elkaar scharrelen. Wedden dat hij je na een week opbelt en vraagt: mag ik alsjebliéft naar jullie toekomen? Want die vrienden van ‘m zijn natuurlijk wel allemaal met hun ouders op vakantie.
Zie je dat toch niet zitten, probeer een camping waar ook de jongelui kunnen tafeltennissen en waar elke avond disco is. Dat lijkt erg, maar bedenk: terwijl zij uitslapen kun jij met je man op pad en hebben jullie quality-time samen.
