Anne is trots op de piemel van haar zoon (maar zegt dat natuurlijk niet hardop)

Dat kan ook: trots zijn op de piemel van je zoon

Anne is ontzettend trots op haar zoon, omdat hij lief is en leuk en grappig en gevoelig. Maar waar ze het meest trots op is, is niet iets dat je op een feestje op tafel gooit. Of zelfs met vriendinnen onderling bespreekt. Het gaat namelijk over zijn piemel. Die best wel groot is.

Natuurlijk ben je als moeder trots op je kind. Sowieso, op alles. Omdat je kind fantastisch is, maar ook omdat je als liefhebbende ouder natuurlijk niet ondankbaar wil lijken voor de kaarten die je kind door god en genen gedeeld heeft gekregen. Helaas is het af en toe zoeken naar die kaarten als een speld in een hooiberg. Als het bijvoorbeeld de motoriek van mijn zoon betreft. Begrijp me niet verkeerd, ik ben trots als een pauw op hem. Hij is lief, geduldig en slim en de vrouw die hem ooit gaat strikken mag in haar handjes knijpen. Maar hij is motorisch gezien niet bepaald een hoogvlieger. Qua opscheppen over het kroost stond ik vroeger op het schoolplein dan ook regelmatig met mijn bek vol tanden.

Onhandige kleuter

Als peuter kauwde hij nog op zijn houten blokjes terwijl zijn leeftijdsgenootjes al met gemak een replica van de Euromast konden bouwen. En hij lispelde kwijlend en onverstaanbaar ‘goegoegaga’ terwijl zijn vriendjes al duidelijk konden verwoorden wat ze die dag op de crèche allemaal hadden gedaan, in welke volgorde en wat hun mening daarover was. Als 14-jarige is het niet anders. Zijn motoriek is er met de komst van de pubertijd alleen maar op achteruit gegaan en blijft, in tegenstelling tot zijn ledematen, eveneens het creatieve ondermaats. Hij is niet alleen onhandig, maar ook a-muzikaal en zijn tekeningen… Tja, voor een kind van vier is het best knap.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Er ís wel iets aan hem waar ik trots op ben, maar dat valt in de categorie: ‘daar praat je niet over’.  Maar omdat ik nu ook wel eens wil opscheppen, deel ik het met liefde. Komt-ie: mijn zoon is nogal flink geschapen. Al tijdens de eerste echo, toen we naar het geslacht vroegen zei de echoscopist: “Ik eet mijn diploma op als dat geen jongetje is!” En het gênante is; ik was trots. Ook al had hij het het natuurlijk niet van mij.

Andere kwaliteiten

Als mijn schoonmoeder weer voor de zoveelste keer vertelde dat mijn man al met 5 maanden ‘koektrommel’ kon zeggen, terwijl ze ondertussen zuur naar mijn zoontje keek die nog geen woord van waarde had uitgebracht, dacht ik: wacht maar, die gup van mij heeft heel andere kwaliteiten. Kwaliteiten waar hij veel meer aan gaat hebben in zijn volwassen leven. Ja toch? Welke vrouw denkt nou als ze voor het eerst haar geliefde tussen de lakens treft: hoe oud zou hij geweest zijn toen hij voor het eerst ‘koektrommel’ kon zeggen? Ik bedoel maar.

En afgezien van wat ik ervan vind, kan ik me zo voorstellen dat er in mannenkleedkamers onderling vergelijkend warenonderzoek plaatsvindt. Voor het zelfvertrouwen van de gemiddelde puber (en man) moet het hoe dan ook prettig zijn, zo’n flink bos hout onder de navel. Mocht alles mislukken dan kan hij nog altijd opteren voor een glanzende carrière in de porno-industrie. Artistieke HBO-porna bedoel ik dan natuurlijk. Dat spreekt voor zich.

Gereedschap van je zoon

Mag je als moeder vervuld zijn met trots door de aanblik van het gereedschap van je zoon? Ik vind het dubieus. Maar het is zo. We zijn thuis niet van de preutse en als hij ’s ochtends achter de glazen douchewand gezellig met me staat te kletsen over ditjes en datjes, verwondert het me toch: dat slurfje, dat ik jarenlang heb schoongemaakt, afgedroogd en ingestopt, dat vrolijke, kleine Dumbootje is ineens veranderd in een harige mammoet. Het blijft een wonder der natuur.

En nee, dat zeg ik natuurlijk niet. Ik vind het al erg genoeg dat ik dat denk. Bovendien heeft mijn man, met zijn eigen groot geschapen-trauma uit zijn jeugd nog vers in het geheugen, me op het hart gedrukt om nooit, maar dan ook NOOIT te zeggen: “Goh! Nou! Die is ook flink gegroeid zeg!” Dus zit er niks anders op dan trots te zijn in stilte.

Lees ook: Dingen die je als puberouder met een zoon herkent en Waarom puberjongens de ijskast leegvreten?

Geschreven door
More from Anne de Vries

30 dingen waaraan je kunt zien dat je puber nog een peuter is

Pubers zijn groot, letterlijk!, en voelen zich groots, maar soms, heel soms...
Lees verder