De zestienjarige puberzoon van Martine wilde eigenlijk een baantje bij een hip restaurant. Nu werkt hij bij de Hema als vakkenvuller en dat vervult haar met heel veel trots.
Voordat de lockdown kwam, was mijn zoon eigenlijk al bezig met een ander baantje. Want bij de Hema werken was niet cool, vond hij. Hij wilde namelijk in de horeca werken. Dat vond hij toch wel meer rock and roll, zelfs als hij de korsten uit de pan moest schrobben bij de afwas. Okee, hij werkte al wel in de horeca, maar het restaurant van de Hema was natuurlijk niet de hippe tent of die frivole Italiaan in het centrum waar hij zijn zinnen op had gezet. In het restaurant van de Hema zitten geen jonge hipsters en mooie meisjes, maar ouders met kinderen, 65-plussers en hier en daar een verdwaalde toerist.
Mandjes poetsen
Na het vallen van de lockdown belde zijn chef hem op zaterdag uit zijn bed. Hij moest direct komen, want er waren veel zieken. Zijn taak: mandjes poetsen en die aan de klanten geven. Niet iedere klant wil een mandje meenemen. Sommigen gingen er zelfs stampij over maken. Daar moet je als jongen van zestien maar net tegen kunnen. Hij moet ook weleens vakkenvullen en orders picken in de winkel, omdat daar minder klanten komen en mensen meer online bestellen. Maar dat van die minder mensen in de winkel, dat klopt niet echt zo verkondigde hij laatst. Want het leek wel of iederéén op zaterdag en zondag naar de Hema was gegaan. Hij meldde het tussen neus en lippen door, maar afstand houden dat doen heel veel klanten niet echt ondanks alle Corona-maatregelen die winkels hebben genomen met looproutes, plexiglas schermen en ‘met maar een persoon tegelijk naar binnen’.
Hoog risico
Ik sta er maar niet teveel bij stil, maar mijn zoon -en indirect ook wij- lopen zo eigenlijk meer dan gemiddeld risico op Covid_19. Net als al die andere vakkenvullers, kassameisjes en -jongens die in winkels werken en onze zonen en dochters zijn met een bijbaantje. Niet alleen in de Hema, maar ook in de Jumbo en de AH, de Deen en de Coöp. In winkels waar iedereen komt, maar waar niet iedereen zich houdt aan de 1,5 meter. Omdat er niet genoeg plek is in het gangpad en omdat klanten vaak niet opletten of er iemand naast ze staat.
Natuurlijk, het is hun vrije keuze en wij vinden het goed. Maar onze kinderen staan het toch maar te doen. Omdat ze het altijd al deden, of omdat ze net examen hebben gedaan en al die leuke, hippe horeca-baantjes niet voorhanden zijn. Het is dus door corona niet geheel zonder risico en het geld dat ze ermee verdienen kunnen ze niet eens uitgeven. Maar het is werk, en ook nog eens werk werk waar je als puber heel veel van leert. Omgaan met met mensen in allerlei soorten en maten, bijvoorbeeld. Kom daar maar eens in om in de afwaskeuken van een hipsterbar.
Supertrots
Ik ben dus eigenlijk supertrots op mijn zoon. En wat ik heel graag een keer zou willen, is mijn puber in actie zien terwijl hij rompertjes staat in te pakken of beha’s op hangertjes moet hangen. Maar we hebben een absoluut verbod de winkelvloer te betreden als hij aan het werk is. Heel af en toe neemt hij zijn werkpolo mee naar huis, want die moet gewassen worden. Deze button (zie foto) zat er nog op. En mijn moederhart huilde een beetje. Van trots.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen.
Maar sinds de corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Dat is makkelijker dan je denkt en kan op 3 manieren.
1. Neem een abonnement op onze nieuwsbrief
2. Koop ons boek
3. Helemaal lief: doneer!
