Tot nu toe hield Martine die Corona-maatregelen prima vol. Maar vandaag kwamen toch de tranen, om haar pubers. Verschrikkelijk dat hun wereld kleiner wordt, terwijl die op deze leeftijd juist groter moet worden.
Nee, ik mag niet mopperen. We zijn gezond, we hebben nog werk, mijn ouders zijn nog springlevend en mijn pubers zijn op een paar ontploffingen na best te doen. Dat de zomervakantie niet doorgaat, dat is maar bijzaak. Het is de tijd om je zegeningen te tellen. We houden onze sociale afstand, halen die frisse neus, bestellen quarantainepakketten bij de lokale ondernemers en doen om toch een beetje gezond iedere dag onze oefeningen of lopen hard. Maar toen ik vanmorgen op mijn yogamat lag uit te puffen na workout-nummer-weetikveel kreeg ik het ineens te kwaad. Dikke tranen rolden uit mijn ooghoeken naar beneden en druppelden op de vloer. Zomaar, uit het niets, zo leek het. Want wat had ik nu om over te janken. Niet veel toch?
Social distance en pubers
Toen de tranen gedroogd waren, gingen mijn man en ik een ommetje maken. Tijdens het wandelen kon ik woorden geven aan mijn verdriet. ‘Wat als je zestien bent en je groeit op in zo’n tijd van social distance. Dat is toch geen leven?’, opperde ik. Ik heb het over mijn zestienjarige zoon, die iedere dag vroeg opstaat om zich aan zijn hardloopschema te houden om vervolgens met zeer veel zelfdiscipline puffend dingen doet met gewichten. En af en toe roept dat ik zijn kamer niet mag binnenkomen omdat hij in ‘een call’ zit.
Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor onze Nieuwsbrief
Moet zo’n jongen niet gewoon buiten hangen met zijn vrienden? Een balletje trappen in het park? In de pauze dat ene meisje aanspreken? In het park hangen met een fles illegaal verkregen alcohol? Of een joint? Of zweten en stampen in een club waar hij met een fake-ID is binnengekomen? In het normale leven zou ik het vreselijk vinden als hij dat deed. Nu zou ik bijna willen dat hij het deed.
Ik maak me misschien wel nog meer zorgen over mijn dochter. Die op haar dertiende een leven had dat aan elkaar hing van slaapfeestjes, de toneelklas, bioscoopbezoekjes en ingewikkelde procedures waarbij ze de jongens in haar klas ging ‘fixen’ met meiden. En schoolwerk? Tja. Die dochter van mij die precies in die fase zat waarin je kunt ontdekken hoe geweldig het leven is zonder dat je stomme ouders zich bemoeien met haar leven.
Een schim van zichzelf
Ze neemt nu devies ‘blijf binnen’ wel heel letterlijk. Veel te letterlijk. Ze zit onbeweeglijk op haar kamer. Vergeet de gordijnen te openen en staart naar het blauwe scherm van haar laptop waar vanaf uur na uur een nieuwe leraar haar nieuwe opdrachten en opdrachtjes geeft. Ze kleedt zich niet aan, want waarom zou je dat doen als je toch de hele dag thuis zit? Ze wil niet naar buiten, alleen onder zachte dwang, en ziet met de dag bleker en bleker. En als ze van haar kamer afkomt, duikt ze in onze la met snaaivoer. Het meisje dat altijd opleeft van het gezelschap van anderen, is een schim van haar zo vrolijke zelf.
Kleinere wereld
Als ik vraag wat er is, dan zegt ze bedrukt dat ze haar vriendinnen mist. En haar toneelklas en vooral: school. Dat is tenslotte de sociale snelkookpan voor iedere puber. En ik voel zo met haar mee. Want als je dertien bent, of zestien, is het de bedoeling dat je wereld juist groter en niet -zoals nu- kleiner. En dat maakt me zo verdrietig. Mijn man klopt mij bemoedigend op de schouder als ik weer volschiet als ik dit vertel. ‘Als je kinderen hebt, voel je meer verantwoordelijkheid. Houd vol’, zegt hij monter, net als onze premier-in-crisistijd. Maar volhouden betekent ook dat je af en toe mag janken.
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen.
Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!
