Kurano Bigiman is Amsterdammer van het Jaar. De leraar Grieks en Latijn begon op een school in Amsterdam Zuid-Oost een gymnasium-afdeling, die enorm populair is. Bigiman geeft ook klassieke talen op de school van de zoon van Martine in Amsterdam-Zuid, waar hij ook zeer geliefd is.
Wat drijft iemand acht uur per week talen te leren waar je niks aan hebt, dat begrijpen wij gewone zielen niet helemaal. Een gymnasium-diploma is een gewoon vwo-diploma, zo hoorden we op onze allereerste ouderavond op het gymnasium van de oudste. Oftewel, we moesten nou niet denken dat onze brugpiepers nou zo bijzonder waren. Maar ze moeten wel prestatie leveren van gigantische proporties: namelijk acht uur per week twee talen leren waar je in het dagelijks leven NIKS AAN HEBT.
Het bijvoorbeeld niet zo dat je met Grieks en Latijn toegang hebt tot bepaalde studies. Ok, Latijnse talen gaan wat makkelijker. Maar verder heb je er geen hol aan. Geen werkgever die later van je vraagt naar je cijfer voor de proefvertaling op je eindexamen, behalve als je leraar klassieke talen wilt worden op een gymnasium.
Haatvakken
Als je het de gymnasiasten zelf vraagt, kunnen ze het nut ook niet echt uitleggen. Grieks en Latijn blijken zelfs haatvakken. Wie bijvoorbeeld niet zo’n heel grote talenknobbel heeft, heeft er wel mooi wel twee struikelvakken bij. En op een categoriaal gymnasium betekent onvoldoende staan voor Grieks of Latijn ook nog eens dat je van school af moet.
De verklaring van de gymnasiumpuber hier thuis, is dat op de school zit die hij het ‘het leukst’ vindt en daarom die acht (!) uur extra aan rare, extra vreemde talen voor lief neemt. ‘Maar wat heb je er dan aan?’, vroeg zijn zusje (3 havo) laatst. De puber legde uit dat hij de verhalen ‘wel leuk’ vindt. Ik verdenk hem ervan dat hij het daarbij grappig vindt dat je als gymnasiast door die talen in een wereld terechtkomt, die voor anderen gesloten blijft. Waarvan wij simpele zielen met ‘gewoon vwo’ en ‘gewoon havo’ echt geen idee hebben. Maar heb je daar nou acht uur extra school voor over?
Ik liep er tegenaan toen ik voor de puber een woordenboek Grieks wilde lenen van gymnasiasten die al eindexamen hebben gedaan. Ze wilden er liefst geen afstand van doen, terwijl ik dacht dat ze dat boek als eerste in de fik zouden steken als ze klaar waren dat vermaledijde Grieks. ‘Sentimentele redenen denk ik’, zei de vriendin die had geprobeerd het boek bij haar al twee jaar studerende zoon los te peuteren. En nee, hij studeert geen Grieks of geneeskunde maar politicologie en de kans dat hij het boek ooit nog zal inkijken, acht ze nihil.
Leraar klassieke talen
Is het dan toch meer dan sentiment? Horen bij een club waar anderen niet bij horen? Of maken Grieks en Latijn je leven echt beter en mooier? Het antwoord op de vraag kreeg ik na het lezen van een artikel in NRC. Daarin stond een interview met Kurano Bigiman, leraar klassieke talen op een pas opgericht gymnasium in Amsterdam Zuid-Oost. Een plek waar je niet zou verwachten dat kinderen gymnasium zouden willen doen. Want gymnasium is toch voor witte mensen in sjieke buurten als Amsterdam Zuid? Maar op deze nieuwe school zijn, op twee na, alle leerlingen niet wit en schrijft ieder jaar weer meer kinderen in.
Bigiman legt uit dat Grieks en Latijn juist ‘de minst discriminerende vakken’ zijn. „Iedereen begint bij nul. Je hebt nooit een significante voorsprong, zelfs niet als je uit Oud-Zuid komt en ieder weekend met je ouders naar het museum gaat.” Maar hij gaat met de kinderen wel discussies aan vanuit andere invalshoeken, bijvoorbeeld over slavernij. Want slaven, die hadden de Romeinen tenslotte ook.
Afgelopen zondag werd Kurano Bigiman Amsterdammer van het Jaar, een titel voor inwoners van de stad die het afgelopen jaar iets bijzonders hebben gedaan. En alleen de school in Zuid-Oost waar de leraar klassieke talen lesgeeft, is trots op hem. Ook die ‘kakschool’ in Amsterdam-Zuid, waar mijn zoon op zit. Die inderdaad vaak -zij het vrijwillig- met zijn ouders naar het museum gaat. Ook op deze school is hij geliefd en wordt hij ‘Bigiboy’ genoemd. Want natuurlijk hadden in Zuid alle leerlingen op hem gestemd.
Als ik weer eens een velletje papier oppak met dat onleesbare spijkerschrift (Grieks dus, want Latijn heeft hij inmiddels laten vallen), voel ik een beetje trots en ook wel spijt. Dat er voor mijn gymnasiumpuber een wereld open is gegaan, die voor ons gesloten blijft. Ik voel een zelfs een beetje spijt dat ik zelf op mijn twaalfde geen gymnasium ben gaan doen. Maar ik hield wel meer tijd over.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
