Schoolfeesten, daar leefde je vroeger toch voor? En nu zijn de schoolfeesten ook nog eens echt vele malen cooler. Maar Martine’s zoon weigert te gaan.
In mijn beleving waren het schoolfeest en de klassenavond wel de hoogtepunten van het saaie puberbestaan. Je ging erheen om een beetje te kijken of die ene jongen uit 2b ook keek -wat hij niet ging doen- en dan schuifelen met een jongen uit je eigen klas die twee koppen kleiner was. Jongens aan de ene kant, meisjes aan de andere kant. Chips, cola en dansen.
Hoe cool had ik het op mijn 14e gevonden als ik naar een schoolfeest had gemogen in een van de hippe clubs van de Amsterdam. Ik had er ál mijn zakgeld voor over gehad, ik had een jaar geen singeltjes gekocht en mijn abonnement op de Hitkrant ervoor opgezegd.
En stel er zou een hippe DJ zou worden ingehuurd en niet Sjaak uit 4B die op zijn 16e al de muzieksmaak had van een ouwe man. Ik was een heel gelukkige bakvis geweest, denk ik.
Nu sparen scholen kosten noch moeite om van het schoolfeest een onvergetelijke belevenis te maken, met dus die hippe DJ’s en die hippe clubs. Dus als er weer eens zo’n schoolfeest is, dan gaan de vader van de puber en ik plaatsvervangend uit onze plaat. We stellen zelfs voor om de entree te betalen, geven een tientje zodat hij een rondje kan geven en bieden zelfs taxidiensten aan. Maar de puber haalt zijn schouders op en zegt dat hij zo’n feestje ‘niks aan’ vindt.
Hóezo vind je daar niks aan, zei de vader van de puber nadat we een waarschuwend drugs- en alcoholmailtje hadden gekregen van school over het komende schoolfeest. Vervolgens begon hij een verhandeling over toen HIJ niks liever deed dan naar schoolfeesten gaan en dat hij dáár niets liever wilde dan kussen met meisjes. En welke muziek hij toen ‘gaaf’ vond. Op het moment dat hij begon over Level 42 en aanstalten maakte om ‘Love Games’ op de zetten op Spotify.
Ok, wij mochten gewoon bier drinken op schoolfeesten. En roken. En toegegeven, je had toen veel leukere muziek. Misschien waren schoolfeesten om die reden wel leuker dan dat ze nu zijn.
‘Laat maar even’, adviseerde ik de vader van de puber. Want na even doorvragen bleek ook niemand van zijn vrienden te gaan en -o ja- hij vond het maar lawaaiig en druk in zo’n club. En de muziek ook niet zo leuk. Want net als Sjaak uit 4B en zijn vader heeft hij een nogal oubollige muzieksmaak.
We lieten het feestjes-issue dus maar wat het was. Ik bedoel: hij doet het goed op school, hij heeft een soort van sociaal leven, sport en heeft een baantje. Bij mij scoort hij puberpunten. Waarom hem ook nog naar een schoolfeest pushen?
Dat werkte. Hij kwam vanmiddag thuis, en zei: ‘ik denk dat ik naar het schoolfeest ga’. Er steeg vanaf de bank nog net geen gejuich op, maar ik vroeg wel: ‘doe je dan wel twee dezelfde sokken aan?’
