Martine is inmiddels wel klaar met al die alarmberichten over hoe slecht die smartphone wel niet is voor onze kinderen. Want inmiddels wordt alle ellende die kinderen overkomt toegeschreven aan dat apparaat. Wel lekker makkelijk, maar het klopt van geen kant natuurlijk.
Ha, weer het zoveelste alarmerende stuk in krant over smartphone en verslavingen. Dit keer zaait het apparaat weer hel en verdoemenis onder de jongvolwassenen. 29 procent van hen beschouwt zichzelf als verslaafd aan het apparaat. ‘Op het station zie je tegenwoordig iedereen naar zijn telefoon kijken’, zegt de onderzoeker van het CBS die deze cijfers boven tafel heeft gekregen. ‘De jongste generatie kan zich al niet meer voorstellen dat je een gesprek voert met de overbuurman in de trein.’
Als ik dit soort stukken lees, dan denk ik steeds: hoe erg is dat nou allemaal? Want de jongeren zeggen wel dat ze verslaafd zijn aan hun smartphone, maar is dat juist niet aangepraat door dit soort stukken -en ouders- die inderdaad zeggen dat smartphones verslavend zijn. En over dat praten met iemand in de trein: twintig jaar geleden zat iedereen in de spits ook met een chagrijnig hoofd in de trein en maakte ook niemand een praatje. Maar zat iedereen dan gedoken in de krant.
Er gaan stemmen op van smartphoneverslaving een officiële verslaving te maken. Want: de hunkering om sociale media te checken heeft gelijkenis met de hunkering naar drugs of andere middelen, zo zegt hoogleraar verslaving Anneke Goudriaan in hetzelfde stuk. En als gevolg van verslaving, worden mensen depressief en angstig.
Prima om kritisch te zijn over sociale media en smartphones. Ik heb er zelf ook een, waar ik vaak, soms te vaak, op kijk. Maar ik drink soms ook te veel en eet soms een zak chips leeg en functioneer verder prima. Wat mij steeds stoort, is dat bij alles wat er mis gaat bij pubers en volwassenen wordt toegeschreven aan de telefoon. Concentratiestoornissen: smartphone. Wanorde in de klas: smartphone. Overgewicht: smartphone. Pesten: smartphone.
Als je dit soort artikelen leest, denk je dat het nooit meer goed komt met onze kinderen. Dat ze dom, dik en depressief worden en blijven. Maar laten we het ook eens van de zonnige kant bekijken. Er is geen generatie zo communicatief vaardig en wereldwijs als die van onze kinderen. Ik wil daar niet de smartphone alle credits voor geven, maar ik denk wel dat het je enorm wijs maakt als je de hele wereld in je zak hebt. En hoe tof is het als je als puber gewoon alle muziek en films die jij wilt zien binnen handbereik hebt. Ik zou willen dat ik dat had gehad toen ik 14 was.
En ik denk steeds: ze hebben die telefoon nou eenmaal, laten we gewoon zorgen dat onze kinderen dat ding verstandig gebruiken, in plaats van nachten wakker te liggen van de gevolgen ervan op latere leeftijd. Ik zie bijvoorbeeld dat op school wel een modus is gevonden voor het omgaan met het apparaat en kinderen er echt wel van doordrongen zijn dat het ding in je tas hoort als je moet opletten in de klas. Daarbij zijn kinderen er ook wel van doordrongen (ok, wel na 100 keer zeuren) dat de piepjes op de telefoon een absolute stoorzender zijn bij het leren of maken van huiswerk. Die van mij geven de telefoon aan mij als ze huiswerk moeten maken bijvoorbeeld. En bij mijn kinderen staan alle meldingen gewoon uit. Heb ik ze niet eens gezegd. Ze vinden zelf gewoon bloedirritant als WhatsApp 100 keer per uur afgaat. Idem geldt voor slapen. Hier in huis is het de gewoonte dat iedereen zijn telefoon aan de lader legt beneden.
Zo is het met alle slechte gewoonten. Je kunt ze gewoon afleren, door het inderdaad 100 keer te zeggen en 100 keer te doen. Na even doorbijten heb je gewoon de fix niet meer nodig van kijken op Instgram of WhatsApp en ontdek je dat je niks hebt gemist. Geldt voor onze kinderen, en ook voor ons.
