De puberdochter van Isabelle is thuis, Isabelle zit op haar werk. Via de smartphone houden ze contact en dat leidt tot (heel herkenbare) situaties.
Natuurlijk is het handig om met die smartphone ter compensatie van je eigen afwezigheid een vorm van controle en communicatie te hebben. Mijn dochter is vrij en we hebben afgesproken dat ze een melding geeft op het moment dat ze ontwaakt en de dag denkt aan te kunnen. Nu zijn mijn communicatieverwachtingen al behoorlijk minimaal en ik verwacht echt geen over the top versie van de Sound of Music –The Hills- are- alive-tekst te ontvangen, want ik word van een neutraal ‘ok, ik ben dus wakker’ ook al blij.
De dag begint echter met ‘Waar is mijn ….????????’ . We hebben te maken met een overduidelijk vernietigende melding van een Moederlijk Falen, onderstreept met keiharde vraagtekens die een voelbaar verwijt uitdrukken. Een kledingstuk. Kwijt. Komt door mij. Natuurlijk. Ik start enthousiast de dialoog met een ‘Goedemorgen lieverd, wat is er?’ Er volgt een oorverdovende app-stilte.
Interactie
Ik hou mee in. En app uiteindelijk maar: ‘En? Gevonden?’ Geen reactie. 45 minuten later komt een antwoord: ‘Ik ga naar de film met …..’. Ik tik voor de verandering een emoji, in plaats meer dan drie woorden, want misschien komt er met visualisatie wat meer interactie. Maar mijn puberdochter bevindt zich in non communicatie-galaxy.
Ik staar onophoudelijk naar de telefoon en wacht op het knipperende lichtje van de WhatsApp. Ik murmel nog: ET Phone Home. Maar hopen op bellen heeft überhaupt geen zin. Zelf bellen ook niet. De puber heeft namelijk een bel-angst ontwikkeld. Ik laat het los en ga door naar met mijn werk. In de pop up op mijn scherm zie ik dat er zelfs meer dan drie woorden zijn getikt. De app begint met een ‘mam’. Het betreft een vraag om geld. Het blijkt te gaan om de sponsoring van een gore, grote ijzige cappuccino. En dankzij de mobiel bankieren app kan ik achterhalen dat het daar inderdaad om ging en niet om een dik gedraaide joint.
‘Oki’ als enige antwoord
Er zijn aan de andere kant ook dagen waarop je betrokken wordt bij alle dagelijkse avonturen, rijkelijk geïllustreerd met foto’s. Leuk, maar daarna gaat de puberella onverwacht ineens weer in de hard to get-stand en krijg je drie letters als respons, namelijk: ‘oki’. Maar ach: Geen nieuws is goed nieuws.
En dan ineens krijg ik tien appjes met vraagtekens, uitroeptekens, 3x bellen en 1 mail gemist, terwijl ik in een vergadering zit en niet eerder kan reageren. Zodra ik de kans krijg ga ik bellen: voicemail. Ik stuur een app, geen reactie. Ik stuur via (een van de accounts) een Insta-bericht en jahoor: contact.
Insta-poll
Heel belangrijk, ze wilde mijn mening weten. Naast de verwarrende opluchting, kwam toch ook een trots gevoel. Ik, ja ik, mocht een mening geven! Over een trui! Maar ik was te laat. ‘Oh sorry mam, laat maar. Ik heb al gekozen welke trui ik online zou kopen via een Instagram-poll. Je reageert toch nooit echt snel en nee. En die trui die jij leuk vindt, pfff, die was echt niet mooi hoor.’ Na drie keer slikken even accepteren en loslaten (45 minuten) heb ik maar een ‘oki’ teruggestuurd.
