Winkelen met je puberzoon: jij stuurt een foto, hij zit thuis op de bank en beslist

De vijftienjarige zoon van Saskia heeft het niet zo op shoppen, maar wil wel graag nieuwe kleren. Ze vond onverwacht, na een ruzie in een overvolle winkel, de oplossing.

Ik sta in de winkel. En maak met mijn telefoon een foto van een jas. Een klik verder beland die jas op het scherm van mijn zoon die thuis op de bank zit en het een en ander van commentaar voorziet. Duim omhoog? Dan kan de jas worden afgerekend.

Het zal niemand verbazen dat puberzonen in het algemeen en mijn zoon in het bijzonder niet van winkelen houden. En omdat het ook niet mijn meest favoriete dagbesteding is was kleren kopen met de zoon een behoorlijke exercitie. Dat ik nog met hem ging winkelen was omdat hij zo snel groeide en ik hem fysiek nodig had om te kijken in welke maat hij was beland. Dat hij nog meeging was omdat ik hem omkocht met een beloning in de vorm van iets met veel calorieën en e-nummers. Maar leuk was het niet. De winkelstraat was te druk, te lang, te ver, en te stom. De winkels die we in gingen waren te warm, te koud, of ze stonken. En kleding passen werd pertinent geweigerd want waarom zou je in een hokje in je onderbroek gaan staan? Juist.

De laatste keer dat we samen kleren gingen kopen werd een soort apotheose van onze winkelavonturen. Hij bokte dat andere belangrijke afspraken had. En mopperde of ik niet wist dat hij een leven had. Ik bitste op mijn beurt dat zijn kleren nu eenmaal te klein waren. En dat hij niet kan zeuren als hij ook allemaal kledingwensen heeft. Want die heeft hij namelijk wel. In winkel nummer twee zeeg hij zuchtend in een stoel bij de pashokjes en gooide zijn capuchon ver over zijn hoofd. En ging bovendien heel driftig spelletje spelen op zijn telefoon.  Ik ontplofte. Hij ook. We kregen ruzie. In een overvolle winkel. En nadat ik hem boos toesiste dat hij maar beter weg kon gaan, siste hij eveneens boos ‘mij best’ en stampvoette weg.

Ik appte als eerste. Waar hij was. Hij stuurde een foto van een terras – hij was voor het gemak maar alvast naar de plek gelopen waar hij normaliter zijn beloning kon innen – met een ‘sorry’.  Ik stuurde een foto met een shirt dat ik voor hem had gevonden en eveneens een ‘sorry’. Hij vond het shirt oké, was het ook in zwart? Een kwartier en 10 foto’s later hadden we zijn kleren gekocht. Ik in de winkel, hij lurkend aan een milkshake. Ongemerkt hadden we dé oplossing gevonden. Ik app, hij kijkt en beslist, en dan koop ik het. Als ik twijfel over de maat laat ik hem met een meetlat zijn voeten, armen, benen of taille opmeten. Werkt perfect, want ik ben snel klaar en niet gefrustreerd en de zoon eveneens. En het is niet eens ontstaan uit luiheid, maar uit praktische overwegingen. Wat betreft winkelen zijn we gewoon niet de beste match. Tenminste als we daadwerkelijk samen in een winkel staan. Maar zet ons aan het WhatsApp-winkelen en we matchen als een malle.

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Saskia Smith

Deze pinguïns laten precies zien hoe een docent zich voelt tijdens een brugklasschoolreisje

Het heeft iets schattigs deze colonne pinguïns die netjes in de rij...
Lees verder