Anne liet haar zeventienjarige zoon thuis een joint roken

Anne liet haar zeventienjarige zoon thuis een joint roken

De zeventienjarige zoon van Anne wilde wel eens een joint roken.  En omdat zij niet wil dat hij het stiekem doet liet ze hem zijn gang gaan. ‘Op een avond kreeg ik een appje: ‘mam we roken even een jointje, oke?’

Daar, hij had het gezegd: ‘Mam, ik denk dat ik wel eens een keer een joint wil roken.’ Mijn verstandige zeventienjarige zoon knikte er vastberaden bij. Voor zo ver ik weet rookt en drinkt hij niet, dus dit kwam best wel een beetje uit de lucht vallen. Hij vertelde dat best veel kinderen in de klas wiet roken, ook gewoon in de pauze. En die mellow state of mind waarin ze dan schieten lijkt hem ook wel wat.

De Man en ik kijken elkaar aan. We hebben geen idee wat we moeten zeggen. Ik vind het fijn dat hij open en eerlijk is, maar om nu tegen je kind te zeggen: ‘ja, joh, moet je doen’… ik weet het niet. We mompelen iets van ‘zou je dat nou wel doen?’ en ‘misschien kun je beter nog even wachten’, en besluiten dan met hem om er later nog een keer op terug te komen omdat we ook niet zo goed weten wat we hier op moeten zeggen. Als hij eerlijk is, vind ik ook dat we eerlijk over onze twijfels rondom deze vraag moeten zijn.

Stiekem joint roken

Ik denk aan de eerste keer dat ik een joint rookte. Ik was net zo oud als mijn zoon nu is. En was als de dood dat mijn ouders erachter zouden komen, want die bleven herhaaldelijk mijn broer en mij inprenten dat met elke vorm van drugs, en daar hoorden wat hen betreft ook drank en tabak bij, we in de goot zouden belanden en we zwervend door de straten als junkies zouden eindigen. Het moest dus allemaal stiekem. Geen idee meer wie er wiet had gekocht, maar op een dag ging er een joint rond in de kring met vrienden die zich in de fietsenstalling van school hadden verzameld.

Het was behoorlijk spannend allemaal, en na een paar trekjes kwam er ontspannen, bijna aangenaam gevoel naar boven. We zonken in het gras en lagen als een kluwen puppy’s over elkaar heen te rollen en lachen. Dat gedeelte was helemaal leuk. Maar toen ik later naar huis ging en met rode ogen en een er-is-heus-niks-aan-de-hand-grijns binnen kwam stappen hadden mijn ouders al snel door wat er aan de hand was. Het huis was te klein.

Alles bespreken

Wat ik lastig vond in die niet open sfeer bij mij thuis was dat alles, maar ook echt alles stiekem moest. De eerste keer verliefd, de eerste zoen, de eerste keer seks, maar ook ruzie met een vriendje, gedoe met een vakantiebaantje; alles heb ik zelf moeten oplossen en uitvogelen. Achteraf gezien was dat teveel, ik snakte naar steun, geborgenheid, veiligheid. Toen ik zeventien jaar geleden moeder werd nam ik me dan ook voor om mijn kinderen dat wel te bieden. Zij zullen het wellicht ietwat te veel vinden, maar tot in den treure praat ik met hen over alles en weten ze dat ze ook alles met mij kunnen bespreken. En daarom was ik wel geschokt over de vraag van mijn oudste zoon, maar vooral zo ontzettend blij dat hij zich veilig genoeg voelde om het er met ons over te hebben.

Een paar dagen later vertelde ik mijn zoon hoe mijn eerste keer was geweest. Dat het, tot het moment dat ik thuiskwam, eigenlijk best heel leuk was geweest. En dat als hij het wilde hij dat van ons gewoon mocht proberen. Ook gewoon thuis.

Onderuit gezakte pubers

Weken verstreken totdat ik op een avond een appje kreeg: ‘we gaan even jointje roken, oke?’ Ik was met De Man uiteten, de twee jongsten bij vriendjes aan het logeren, de oudste was met twee vrienden aan het chillen. Ik appte ‘oke, veel plezier’ terug. Die avond vonden we de drie jongens onderuit gezakt op de bank. Al grijzend aten ze chips en keken een rare film uit de jaren negentig die ze helemaal fánátastisch vonden. De volgende ochtend zei mijn zoon dat het wel leuk was geweest, maar dat hij dat slome gedoe maar niks vond. ‘Niks voor mij, mam’, zei hij en gaf me een kus. ‘Maar dank dat het van je mocht. Dat was echt heel chill.’ Soms twijfel ik of ik het wel allemaal goed doe als moeder, maar ik geloof dat hier toch wel iets goeds is gegaan.

***

Lees ook: Waarom pubers net katten zijn en Ik wil niet dat mijn dochter wegzakt in het moeras van de brugklas

Tags from the story
, , , , ,
Geschreven door
More from Anne Boesman

Hoezo zitten pubers een half uur, of langer!, op de wc?

Pubers hebben, als het op wc’s aankomt, een  voorkeur voor alléén hun...
Lees verder