Het programma Vier handen op een buik laat een wel heel eenzijdige kant van tienermoederschap zien. Leuk voor de kijkcijfers wellicht, maar niet helemaal de realiteit. Want geloof het of niet, er zijn ook tienermoeder waarbij het goed gaat. Maar ja, dat is dan weer niet interessant voor op tv.
We hadden het vorige week al over het programma Vier handen op een buik. En waarom we eigenlijk niet zo blij zijn met deze vorm van leedvermaak. Want hoe je het ook bekijkt dat is het natuurlijk wel. Een handvol meisjes die niet helemaal hun leven op de rit hebben en dan ook nog zwanger raken is leuker om naar te kijken dan de hallelujah-verhalen. Maar is het niet eerlijker om, als je dan toch een programma over tienermoeders maakt, ook de succesverhalen te laten zien? Want echt, die zijn er. Verhalen van jonge meisjes die niet gepland zwanger raakten, en er toch gewoon het beste van weten te maken. En dat is niet om tienerzwangerschappen aan te moedigen, maar vooral om te laten zien dat het niet alleen maar kommer en kwel is als je per ongeluk zwanger raakt.
Het verhaal van Jipp, de destijds zestienjarige dochter van Lou die zwanger raakt is zo’n hallelujah-verhaal. Terwijl je dat niet misschien meteen zou denken. Want op je zestiende zwanger worden, plan je niet. Maar er was iets met een parasiet en ziek zijn en de pil die niet goed werkte, en plots was daar een positieve zwangerschapstest. Even was er schrik, en enige paniek in de tent, de vader vertrok bij het zien van de test, maar al snel werd duidelijk dat Jipp de baby wilde houden, en stond de vader een paar dagen later huilend op de stoep spijt te betuigen dat hij was weggegaan.
Lou had op haar beurt tegen haar dochter gezegd: ‘Wel leuk, een baby erbij. Als iemand een baby op deze leeftijd kan opvoeden ben jij het wel.’ Dat was alles wat Jipp nodig had. Deze woorden, die onvoorwaardelijke steun uitdroegen, maakten dat ze besloot om de baby te houden. Volgens Lou getuigde dat van grote kracht, want het is niet makkelijk om zo’n keuze te maken. Want hoewel iedereen binnen het gezin achter Jipp stond, was er een heel grote buitenwereld die vraagtekens zette bij haar beslissing: familie, klasgenoten, mensen uit de buurt, haar opa en oma, iedereen vond het maar niks dat Jipp én zwanger was, én de baby wilde houden, én stopte met haar studie. En hoewel niet leuk om op voorhand zo beoordeeld en veroordeeld te worden sterkte het Jipp ook in haar keuze. Ze zou ze wel even laten zien dat ze dit kon. Ha!
Dus ja, dat het makkelijk is om tienermoeder te worden is natuurlijk onzin. Er is nogal wat waar je tegenop moet boksen. Maar dat het gedoemd is om te mislukken is ook niet waar. Jipp beviel vier jaar geleden van een dochter, en een jaar geleden kwam er nog een zoon bij. Ze is ondertussen haar eigen bedrijf begonnen, en gaat binnenkort trouwen met de vader van haar kinderen. Volgens Jipp komt dat doordat ze juist niet heeft geluisterd naar al die adviezen en vooroordelen die ze naar haar hoofd kreeg geslingerd. Ze heeft vooral goed naar zichzelf geluisterd.
En juist dat laatste is zo belangrijk voor tienermoeders – en moeders in het algemeen, dat naar zichzelf luisteren. Dát zou het advies aan hen moeten zijn. Dat is wat die bekende moeders in Vier handen op een buik tegen die tienermoeders moeten zeggen: luister vooral naar jezelf. Want daarmee zet je ze pas echt in hun kracht. Geeft ze het vertrouwen dat dat onderbuikgevoel oké is, dat ze daar op kunnen vertrouwen. Het enige dat die bekende moeders tegen die meisjes moeten zeggen is: ‘Leuk voor je dat je zwanger bent. Dit kun je, en luister vanaf nu naar je guts feeling‘. Maar ja, dat is natuurlijk veel te kort voor een televisieprogramma.
- Lou Niestadt en Jipp Heldoorn schreven samen het boek ‘Moedige moeders & dappere dochters’ dat gaat over onvoorwaardelijke liefde en tienermoederschap.
- Jipp heeft een eigen YouTube Kanaal waarin ze eerlijk en openhartig vertelt over haar zwangerschappen en hoe het is om tienermoeder te zijn, maar ook over haar werk, aankomende bruiloft en jonge, drukke gezin.
