De zestienjarige Lois laat ons zien dat huiswerk maken terwijl je ouders, en zusjes, thuis zijn bepaald geen sinecure is. Zit je je net lekker te concentreren komt er wéér iemand binnen stiefelen. En ook leuk: de hele klas kijkt mee.
‘Jezus pap, kan je niet lezen?’ Ik schuif geërgerd mijn stoel naar achter. De hoofden in de kaders op mijn scherm kijken nieuwsgierig naar mijn hoofd en leunen dichter naar hun webcams toe. Snel mute ik mijn microfoon zodat niemand de vader-dochter-discussie kan bijwonen. Hij verontschuldigt zich maar gaat toch door met zijn verhaal over wat we gaan eten vanavond. Ik vertel hem dat ik in de les zit, weliswaar op mijn kamer via een schermpje, maar toch. ‘Er plakt letterlijk een briefje aan mijn deur waarop staat dat ik les heb pap’. Mijn vader besluit oost-Indisch blind en doof te zijn vandaag en gaat stug door. Ik wijs hem de deur en uiteindelijk geeft hij toe. Leuk hoor die online lessen, maar wordt er ook rekening gehouden met vervelende ouders?
Een zus in je kamer
Terwijl de docent achterhaalt hoe hij de microfoons van de leerlingen uit kan zetten, zodat het kippenhok op stil gaat, arriveert de volgende: mijn zus. Opnieuw rol ik geërgerd met mijn ogen en zie ik de begeerte toenemen in de ogen van mijn klasgenoten die ook nu hun hoofden nieuwsgierig op het scherm met mij mee draaien. ‘Rot op, Saar. Ik heb les’. ‘Ja dat zie ik’, zegt mijn zus. ‘Ik kan lezen, maar hoelang heb je de laptop nog nodig?’ Geen idee, gebaar ik.
Mijn zus blijft staan, want ze wil een antwoord. ‘Ik denk nog een half uur. Maar ik heb les, wil je weggaan?’. Ze blijft nog even in mijn kamer om wat spulletjes van mijn bureau op te pakken, te bekijken en aan te raken, zoals zussen doen. Het boeit haar niks dat er een docent door haar heen praat wanneer ze haar verhaal doet. De hoofden in de kaders -sommige nu met vastlopend videobeeld- volgen haar beweging, zien haar vertrekken door de deur waardoor ze gekomen is en focussen zich nu weer op de docent die stug door blijft praten. Iedereen is afgeleid.
Zusje die stoort
Klop klop klop. Gaan we weer, denk ik. De woede laait in me op, neemt de overhand en voor ik het weet schreeuw ik: ‘Ik zit in de les. Ga weg!’. Shit, vergeten mijn microfoon uit te zetten. Mijn Franse leraar kijkt me via de webcam ietwat bezorgd aan en stopt met zijn uitleg over en Franse dichter. Hij zal nu toch niet een psychologisch gesprek over woede-issues willen beginnen? Snel murmel ik een verontschuldiging in mijn gebrekkig Frans, die de docent gelukkig aanneemt en draai mijn bureaustoel in de richting van de deur om te kijken wie er nu weer in mijn kamer staat. ‘Hey Lo, moet je kijken wat ik heb gemaakt’, zegt mijn zusje. ‘Het boeit me oprecht niet wat je gemaakt hebt, Tes. Ik heb les, ga mijn kamer uit.’ Toch laat mijn zusje vol trots haar zelfgemaakte armbandje zien wat om haar pols schittert. Ik kan na het kijken in die onschuldige oogjes niet lang boos blijven op haar. ‘Mooi, Tes!’, zeg ik en ik begeleid het blije kind langzaam naar de deur en sluit die achter haar. Zucht. Opgeruimd staat netjes.
Moedergezeur
‘Je hebt de hele dag nog niks in het huis gedaan! Ik heb de hele dag hard gewerkt en jij zit hier maar thuis niks te doen’. De preek van mijn moeder raast maar door terwijl ik de wiskundesommen probeer te maken. Ik wacht tot ze klaar is. Heeft ze niet door dat ik de hele dag lessen moet volgen en dus nog geen tijd heb gehad om de keuken op te ruimen? Ik leg haar rustig uit dat het feit dat ik thuiszit niet betekent dat ik geen school heb en dus maar op mijn luie reet zit. ‘Ik ben bijna klaar met de opdrachten, mam’. Ze kijkt me nog steeds met furieuze moederogen aan. Ik zucht, loop met haar mee naar beneden en begin toch maar de vaatwasser uit te ruimen. Ik hoop maar dat de leraar begrijpt waarom ik de opdracht te laat inlever.
Ga je puber storen
Het is een oplossing, het digitale gebeuren in deze quarantaine, maar het is toch lastiger dan gedacht. Ik kan zelfs niet voor een uurtje met rust gelaten worden, zodat ik mijn les kan volgen. Iedereen storm binnen met vragen en valt me lastig met nutteloze gesprekjes. En dat is best raar. Ouders vinden onderwijs één van de belangrijkste dingen uit het leven van hun pubers, maar zodra wij thuiszitten storen ze ons de hele dag. Alsof ze een intern alarm hebben dat om de haverklap afgaat: ‘GA JE PUBER STOREN!’. Zodra zij de kans zien op een portie aandacht weerhoudt zelfs een ik-heb-les-briefje op de deur niet. Die quarantaine is voor pubers best vol te houden, alleen die ouders kunnen ons soms tot ergernis drijven.
***
Lois Homan schrijft met drie andere klasgenoten over hoe hun leven nu is, tijdens deze corona crisis. Kijk op Columnisten in quarantaine om hun verhalen te lezen.
