Aaarghhh, als de pubers van anderen verschrikkelijker zijn dan die van jou

Het zijn niet altijd je eigen kinderen, waar je je groen en geel aan kunt ergeren. Kinderen van anderen zijn vaak ook niet bepaald model-pubers. Marieke vraagt zich ineens af of die van haar zich een beetje gedragen bij anderen.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

Woedend strijkt vriendin Anna neer. “Koffie, nu.” Sommeert ze. Ze is moeder van twee puberkinderen, net als ik. Vlug schenk ik koffie in, uit angst dat ze ontploft. Wat hebben de kinderen nu weer gedaan?
Het blijken niet de kinderen te zijn, maar de gasten van de kinderen, een broer en een zus, ook pubers. Dat de gasten niks lusten, is tot daar aan toe. Maar ze roven ongevraagd de hele keuken leeg, laten zich bedienen. De oudste pubergast deelt tijdens de maaltijd mee “dat hij voetbal gaat kijken.” en loopt van tafel. Ze hebben in Anna’s gezin overigens één televisie en een grafhekel aan voetbal. De gasten laten kostbare theepotten vallen zonder het te melden en zonder het op te ruimen. Anna wil dat die pubers oprotten. “Ik ben een vreemde in mijn eigen huis.” De stoom komt uit haar oren.
We nemen een slok koffie. Onder de koekjes volgt de wederzijdse opluchting. Want gelukkig zijn onze kinderen niet zo. Die bieden aan om te helpen als ze ergens te gast zijn. Die zullen elders nooit zeggen dat ze iets niet lusten, zo hebben wij ze afgericht. Onze kinderen zijn thuis misschien onaangepast en lui, zich gedragend als hotelgasten, maar bij anderen – nee.
“Nou… “ schiet Anna ineens in de schrik: “Die gastpubers zijn óók goed opgevoed. Ik ken de moeder. Ze heeft ze vast manieren geleerd. Misschien zijn onze kinderen net zo onbeschoft zonder dat we het weten!” Het schaamrood stijgt ons bijna naar de kaken. Het zal toch niet?
Ik besluit het te verifiëren bij Zoë, die op het dakterras onderuitgezakt ligt te appen. Eerst vertel ik het verhaal van de aso-pubergasten in geuren en kleuren, met als dubbele agenda dat ze mijn afkeuring hoort. Zoë reageert gepast. “Belachelijk.” Zegt ze “Je vraagt altijd of je kunt helpen als je ergens op bezoek bent.” Ze gaat weer verder met appen. “Maar “ zegt ze al append, “Wat is eigenlijk het nut van beleefdheid?” Daar moet ik even over na denken. Ik loop naar beneden om vuile bekers weg te brengen.
“Het is respect.” Zeg ik als ik weer boven kom. “Waar heb je het over?” vraagt Zoë die nog steeds vage dingen op haar telefoon aan het doen is en het onderwerp allang is vergeten. Ik leg uit dat het vriendelijk is als andere mensen je in hun huis en hun leven toelaten en als ze moeite voor je doen. Als je beleefd bent, laat je zien dat je dat waardeert.
“Okay,” zegt Zoë. Ik vraag me af of ze me überhaupt heeft gehoord. “Ik ben heus wel netjes bij anderen, hoor mam.” Stelt ze me gerust. Ik hoop het maar. Als ze in vredesnaam maar beseffen dat het elders géén hotel is.

Journalist Marieke van Willigen is alleenstaande moeder van een pubertweeling. Ze blogt: www.jurkenvanmaria.nl

Lees ook
Geschreven door
More from Marieke van Willigen

Wat je kunt doen om te voorkomen dat je kind gaat spijbelen (en ja, dit werkt!)

Mariekes dochter Zoë van 17 is spijbelaar en rekenaar: baalt ervan als...
Lees verder