Geen idee of dit leuk nieuws is voor mijn puberdochter, maar uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat hoe meer je zeurt als moeder, hoe succesvoller je dochter is.
Wil je een succesvolle dochter hebben, dan moet je als moeder veel zeuren
Tijdens een rondje scrollen en swipen stuitte ik op een oud, maar weliswaar zeer interessant artikel over zeuren. Wetenschappers van de Universiteit van Essex hebben namelijk onderzoek gedaan naar het effect van zeurgedrag van ouders. Helpt het nou een beetje helpt, dat zeuren? Worden pubers er zelfstandige en verstandige volwassenen van?
Als we het aan pubers zelf vragen is een oogrol ongetwijfeld het antwoord, want die zit helemaal niet op nagging ouders te wachten die van alles willen en daarover tot in den treure blijven zeuren. Toch blijkt uit dat onderzoek dat we dat juist wel moeten zijn: nagging. Helemaal voor meisjes is het belangrijk. Sterker nog, de universiteit claimt dat achter elke succesvolle vrouw een zeurmoeder staat.
Zeur en alles komt goed
In het onderzoek komt onder meer naar voren dat meisjes met een zeurmoeder minder snel als tiener een kind krijgen, minder snel stoppen met school en minder snel eindigen met een lage loon-baan. Met andere woorden: als er maar genoeg wordt gezeurd zullen pubermeisjes de kansen die ze krijgen gebruiken om later in het leven te slagen. Het klinkt als een succesformule: zeur en alles komt goed.
Omdat het een serieus wetenschappelijk onderzoek betreft, er werden 15.000 Britse meisjes van 13 en 14 voor een periode van 10 jaar gevolgd, neem ik dit natuurlijk ook heel serieus. Alles wat helpt om dat kind zo succesvol mogelijk af te leveren aan de maatschappij. Omdat ik niet precies weet hoe groot mijn zeurfactor is vraag ik aan mijn dochter of ze vindt dat ik een zeurmoeder ben.
Ze ging er even voor zitten, want voor dit soort vragen word je als ouder meteen genadeloos afgestraft. Mijn dochter stak een monoloog af die ik na een half uur maar heb afgebroken, want I got the point. Ze vond me namelijk niet zomaar een zeurmoeder, ik was een überzeurmoeder. Of nee, ik was de überzeurmoeder van alle zeurmoeders wereldwijd. Juist.
Effect van zeuren
Wat mijn dochter betreft kon het dus allemaal wel een stapje minder. Of sterker, ik kon gewoon beter helemaal niks meer zeggen. Want wie wordt er nu eigenlijk beter van dat zeuren? Niemand toch? Maar ja, ik ondervind dagelijks in de praktijk dat als ik niet dram of zever er ook niks gebeurt. Op zoiets als een kamer opruimen, vaatwasser inruimen, kleren ín de wasmand gooien moet enige druk zitten anders doen mijn pubers het niet. Ik weet ook al van tevoren dat ik minimaal een vraag 294 keer moet herhalen voordat mijn pubers in actie komen. En dat kun je zeuren noemen, maar ik vind het vooral een kwestie van slecht luisteren van mijn pubers.
Hoewel mijn dochter dat zeuren dus onzin vindt, heb ik de wetenschap aan mijn kant. Want zo’n onderzoek kun je natuurlijk niet zomaar opzij schuiven, toch? Tussen alle regels door lees ik immers dat je, wil je niet dat je dochter in zeven sloten tegelijk loopt en voor je vijftigste oma zijn, moet zeuren. Ongegeneerd, elke dag, zo lang je wilt. En daar schuurt het toch ook een beetje, want ik vraag me af of die onderzoekers zelf dochters van 13, 14 jaar hebben. En of ze weten wat het effect van zeuren is op deze groep. Want ik weet niet hoe het bij jullie thuis is, maar alle zinnen die ik naar mijn pubers roep en die beginnen met ‘ik wil dat je‘, zorgen voor een ongekend felle reactie. Zowel passief: oogrollen, zuchten, als actief: schreeuwen, met deuren slaan, dramatisch huilen en ter aarde storten. Het is dus niet iets wat je even lekker makkelijk toevoegt in je opvoedrepertoire, zeg maar.
Kracht zit in de herhaling
Maar toch. Dat zeuren zorgt weliswaar voor een onstuimige stemming in huis, er gebeurt daardoor wel wat. Uiteindelijk breek je het verzet van die puber. Die na 294 keer vragen ook gek is geworden. Volgens onderzoekers zit de kracht dan ook in de herhaling – iets wat de meeste ouders ook wel weten zonder wetenschappelijk onderzoek. Zeur alsof je door een stenen muur moet gaan, want dan is de kans groot dat de boodschap blijft hangen.
Mijn moeder was, nu terugkijkend, niet bepaald een zeurmoeder, maar dat vond ik haar wel toen ik 14 was. Ik hoor haar nog steeds af en toe roepen:
‘Ruim je kamer op.’
‘Maak je huiswerk.’
‘Doe goed je best op school.’
‘Denk voordat je doet.’
‘Prop je niet zo vol.’
‘Kijk uit bij het oversteken.’
En heeft dat geholpen? Ik ben nog nooit aangereden, kan me redelijk beheersen bij een toetjes buffet en heb, weliswaar met de nodige struggles, mijn opleiding afgemaakt. Ook heb ik een baan waarmee ik genoeg verdien om mijn broek op te houden en kreeg ik mijn eerste kind toen ik 31 was. Dus ja, als je het zo bekijkt is mijn moeder met haar zeuren best ver gekomen.
Succesvol door zeuren
Maar is mijn leven daardoor zo succesvol geworden? Hoe zit dat dan met mijn inzet, motivatie, beweegreden, krachtinspanning, harde werken? Is het niet te makkelijk om te zeggen dat door zeuren je kind het ver schopt? Dat kind heeft natuurlijk zelf ook een karakter en een wil. Ik ken ouders die bovenop hun dochter zaten en waarmee het minder goed is afgelopen en ouders die weinig zeurden en waarvan hun puber het tot CEO van een groot bedrijf schopte. Waarmee ik maar wil zeggen, leuk zo’n onderzoek, maar het is ook een beetje een eenzijdig benadering.
Dat laatste zeg ik uiteraard niet tegen mijn puber. Ik zwaai met dit onderzoek te pas en onpas om haar oren en laat haar weten dat er wetenschappelijke bewijs is dat moeders flink moeten zeuren. Dat het ook mijn plicht is als moeder om dat veel en vaak te doen. En dat pas als zij straks een goede baan heeft en geen puinhoop van haar leven heeft gemaakt ik ermee stop.
