Marloes komt -ja het is schandalig- bijna nooit meer op de school van haar jongste kind. Het is de derde, dus: been there, done that. Laatst was ze er weer even, en kon eigenlijk niks anders doen dan klagende leraren over ouders gelijk geven. Want wat doen ouders van jonge kinderen ingewikkeld zeg. Wat dat betreft kan ze Juf Ank wel gelijk geven, want duurt het bijvoorbeeld lang voor die ouders eindelijk zijn opgehoepeld uit de klas.
Ik ging afgelopen vrijdag kijken bij het tweemaandelijkse Grote Gebeuren op de basisschool van mijn dochter die in groep 8 zit. Ze is de laatste, ik ben er na twaalf jaar ook echt wel klaar met het luizenpluizen, de schoolreisjes en de speeldates. Ik kom er dus eigenlijk ook bijna nooit. Maar die tien seconden dat ze een solo had in dat zelfbedachte liedje was het pertinent nodig dat ik kwam kijken. Dus ik nam een halve snipperdag en toog naar het schoolplein.
Film niet alles
Toen de voorstelling begon -de kleuters deden een heel lief dansje- gingen zo ongeveer dertig telefoons de lucht in om de hele, maar dan ook echt de hele gig te filmen. Echt, mensen waarom? Ik weet dat het leuk is om terug te kijken, maar film nou niet álles. Want terwijl je filmt, zie je niets. Althans, niet écht. En ik weet zeker dat je die hele 3 minuten nooit meer helemaal gaat terugkijken. Een clipje van vijf seconden is over tien jaar genoeg om je melancholisch over te voelen.
Zwaai niet
Nog zoiets. Harstikke leuk he, zo’n voorstelling, maar bij het opkomen gaat iedereen altijd zwaaien naar zijn kind. Helemaal erg: roepen. Je ziet zo’n kleuter verwilderd om zich heen kijken: concentratie weg, kind afgeleid van de danspasjes. Zie dat als juf maar weer eens recht te breien als je net een choreografie hebt bedacht op ‘Tulpenbolletje kom eens uit je holletje’.
Neem kort en krachtig afscheid
Een van mijn kinderen had in groep drie een piepklein juffie die er geen doekjes om wond. Die duwde letterlijk de ouders de klas uit, te beginnen met die 1 meter 95 bouwvakker van een vader. Als die begon te lopen, dan maakte iedereen dat hij wegkwam. Behalve natuurlijk die ene moeder die er een uit tien stappen bestaand afscheidsritueel op na hield, dat altijd eindigde met vijf handkusjes door het raam bij de gang. Als ik een juf was, zou ik het gewoon verbieden. Want doe normaal: je geeft je kind niet op voor adoptie. Als het goed is, zie je hem om drie uur weer.
Maak je nu al niet druk over de prestaties
Ik heb ouders gezien die verhaal kwamen halen bij de juf over waarom hun kind niet in het beste/hoogste/snelste groepje zat. Of dat het toch echt nodig was dat hun Splinter, Maledief of Noa-Nanou ‘meer uitdaging’ kreeg. En hoe het toch kon dat die van hun nog niet kan lezen in groep 2. Maak jezelf, de kinderen en vooral: de juf hier niet gek mee. Juffen (en meesters) kunnen echt wel inschatten hoe slim jouw kind is.
Help alleen als het gevraagd wordt
Ik weet dat jullie echt heel interessante banen hebben in de marketing of de kunst. Dat hoeft niet te betekenen dat alles meteen een Project hoeft te worden. Met toeters, bellen, PR, stukken in de krant en meedingen naar de prijs voor het Allermooiste en Allerbeste. Daarmee zadel je de school ook op met een hoop werk. En echt, dat onderwijs wordt er niet beter van. Natuurlijk heel erg leuk, maar de kinderen (en niet alleen die van jou) en die lieve onderwijzers moeten dat wel allemaal uitvoeren. Ga de plees schoonmaken of word overblijfkracht, leesouder of luizenmoeder. Daar krijg je minder applaus mee, maar is honderd keer nuttiger.
Voor wie het wil weten. Mijn jongste was trouwens totaal gepikeerd. Want ik was niet geweest. Ik had niet gezwaaid. Eh nee. Gelukkig heb ik wel bewijs, in de vorm van een video.
