Bij een ander doen die pubers wél normaal

Bij een ander doen ze het wel!

Toen Anne haar puber ging ophalen van een logeerpartijtje nam de moeder des huizes haar even apart om te vertellen dat ze zo’n lieve dochter heeft, die bovendien zo goed gemanierd is. Even wist ze niet wat ze hoorde? Haar dochter? Hadden ze het wel over hetzelfde meisje?

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

De dochter had een nacht geslapen bij een voor mij onbekend meisje. Ze is 14, haar snel uitdijende schare vriendinnengroep heb ik niet zo in het vizier. En ja, ik check heus wel van te voren of er ook ouders thuis zijn en die stuur ik dan netjes een appje met de vraag of ze weten dat mijn dochter bij hen die nacht bivakkeert. Om toch even kennis te maken ging ik haar ophalen, en belde ook nog aan, zodat ik niet een vage knik vanuit de auto hoefde te geven. De moeder deed open, stelde zich voor, en vroeg of ik koffie wilde. Nog voordat ik de eerste slok had genomen vertelde ze wat voor een leuke dochter ik heb, en hoe lief en vooral welopgevoed ze is. Ik verslikte me bijna in mijn koffie. Ging dit over mijn kind?

Natuurlijk is mijn puber lief, enzo, maar wat betreft etiquette en social skills kan het echt wel beter. Want we hebben het hier over een kind dat met ellebogen op tafel en met open mond eet, die schreeuwt als dingen haar te lang duren, die niet luistert op momenten dat ze het wel moet doen en die vaak zonder op te kijken tegen me praat. En ook het kind dat continu met haar puberneusje in haar telefoon zit, met deuren smijt als ze haar zin niet krijgt en van elke maaltijd een drama maakt omdat er ‘groene’ dingen in haar eten zitten die ze echt niet lust. Dus ja, als ze gaat logeren hou ik echt wel mijn hart vast. Wat zullen anderen wel niet denken van dit ongeduldige, a-sociale kind?

De moeder verzekerde me nogmaals dat ze zo blij was dat mijn kind tenminste manieren had. Ze kwam uit Engeland en was opgevoed in een milieu dat aan elkaar hing van manieren en goed fatsoen. Dat miste ze wel een beetje in het Nederland waar ze naar toe was verhuisd voor de liefde. En goddank was er dan zo’n kind als mijn dochter. Doe met twee woorden sprak, netjes aan tafel zat, je aankeek als ze tegen je praatte en gewoon deed wat je vroeg. Mijn mond viel open. Echt.

Hoe komt het toch dat pubers zich bij anderen wel gedragen? Dat ze eigenlijk precies doen wat jij hoopt dat ze doen, maar waarvan je bang bent dat ze het niet doen. Waarom kunnen ze bij anderen wel normaal doen? En zich wel gedragen? Bij kleintjes kun je zoiets nog beredeneren met: vreemde ogen dwingen, of bij een ander zijn ze verlegen. Maar daar hebben pubers maling aan, getuige sommige vriendjes en vriendinnetjes van mijn pubers die bij ons thuis komen en echt wel bepaalde sociale vaardigheden missen. Maar blijkbaar transformeert mijn dochter tot een andere puber du moment ze in een vreemd huis naar binnenstapt. En laat ze zich van haar beste kant zien.

Op de terugweg zeg ik tegen mijn dochter wat de moeder had verteld en dat ik daar zo blij mee was. Eerst zei ze gekscherend dat ze gewoon een leuk kind is, en dat ik dat gewoon niet zie. Om er daarna serieus aan toe te voegen of ik wel wist dat dit een geheim pact is, een puberalliantie zeg maar. Ik keek haar met grote ogen aan, waar had dit kind het over? ‘Weet je mam, wij pubers hebben met elkaar afgesproken dat we bij een ander gewoon het tegenovergestelde zijn van hoe we thuis zijn. Gewoon als mind fuck, snap je?’ Daarna viste ze haar telefoon uit haar zak, deed haar koptelefoon op en deed waar ze zo goed in is als ze op vertrouwde grond is: haar eigen nukkige ik zijn.

Tags from the story
, , ,
Lees ook
Geschreven door
More from Anne Boesman

De puberzoon die vuurwerk wil bestellen in 101 irritante stappen

De vijftienjarige zoon van Anne kijkt al dagen uit naar het moment...
Lees verder