Marloes sprong een gat in de lucht toen het schooladvies niet meer alleen afhankelijk was van de Cito. Maar die zenuwslopende eindtoets is vervangen door nog iets anders, veel irritanters. Hyperouders kom er maar in!
In de klassenapp van de jongste was een discussie ontstaan over het tijdstip van de Cito, begin januari. De Cito? Vroeg ik me af. Had ik iets gemist? Die is toch altijd in april, of mei, maar toch in ieder geval niet over een maand?
Ik stelde de vraag of het misschien ging om dé Cito. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik kreeg vervolgens van 6 verschillende moeders te horen dat ik toch wel had kunnen weten dat de komende Citotoetsen héél belangrijk zijn. Mijn jongste hielp mij uit de brand: ‘Mam, dit is de midden-Cito’. Ik haalde opgelucht adem, een gewone cito, waar we ons toch nooit druk over maakten. Maar dat was een misvatting.
Deze reguliere citotoets is toch maar wel even de basis het definitieve schooladvies. Uiteindelijk is deze dus net zo belangrijk als die vermaledijde Cito-eindtoets die een paar jaar geleden was afgeschaft omdat die maar een momentopname zou zijn. Waar kinderen kotsend van de zenuwen naartoe gingen omdat de rest van hun leven ervan afhing.
Ik weet nog dat mijn oudste daarvoor drie dagen lang een knoop in zijn maag had. Ikzelf kon ook nachtenlang niet slapen van de zenuwen. Ik had die drie dagen zelfs vrij genomen om thuis klaar te zitten met thee en lekkers om dat stresskipje van mij moed in te praten als ze hyperventilerend uit school kwam.
Mijn licht faalangstige oudste kind werd ook meteen afgestraft met een krappe havo-score. Bij God’s gratie mocht ze naar havo-vwo. Dus ik sprong een gat in de lucht toen die cito-gekte werd afgeschaft en de school -die immers mijn kind als beste kent- mocht beslissen waar mijn kind naartoe gaat.
Dat was fijn, want aan het einde van groep 7 kwam mijn middelste als luiwammes uit de kast. Je kent dat wel: zo’n kind dat alles prima kan, maar als de lat te laag ligt meteen helemaal niks meer doet. Dus in overleg met de leraar legden we hem het vuur aan zijn schenen. Noem ons pushende ouders, maar bij sommige kinderen is dat nou eenmaal hard nodig. Dus met toen hij toen aan ijver aan de dag legde, kon hij prima naar het vwo. Ik moet er niet aan moeten denken dat deze luilak van mij in drie dagen zijn momentum had moeten hebben.
Ja, ik snap dat een lerarenadvies subjectief is. En ik snap ook dat sommige kinderen op een lager schoolniveau terecht komen dan waar ze eigenlijk horen en een objectieve toets daarvoor een prima second opinion is. Maar nu komt toch die toch weer die enorme prestatiedruk, waar kinderen al dan niet gepusht door hun ouders zich vreselijk druk over gaan maken.
In de klassenapp kwamen dus al links voorbij naar Citotrainingen, bijlesadresjes en websites waar de bloedjes nog even klaargestoomd kunnen worden voor het Hoogst Haalbare. Zodat ouders van hun mavokind toch nog een havokind kunnen maken. Want zo’n citoscore is natuurlijk een argument om de leraar mee om de oren te slaan, als die jouws inziens toch een te laag advies geeft.
Arme kinderen, denk ik dan.
