Martine’s dochter wil ineens Lang Haar. En dat komt door die geweldige speelsters van Nederland. Maar iedereen wil wel zo’n staart.
‘Dat haar van Suzan, dat wil ik ook.’ Mijn dochter van elf zag Suzan, die allang van de basisschool is, op een feestje en wist dat ze ook voetbalt. Een echte voetbalmeid, die voetbalshirts draagt en bijna continue een bal bij zich heeft. Nou heeft Suzan prachtig dik haar en dat hangt in twee ingevlochten staarten op haar schouders. Mijn hart maakte een sprongetje. Mijn dochter wil op een meisje lijken, een voetbalmeisje.
Sinds mijn dochter vier is, wil ze op een jongetje lijken. Ze draagt de kleren van haar grote broer, en vindt het meestal geen probleem als anderen haar met ‘hij’ aanspreken. De grootste wens was destijds kort haar. Dat had ze eerst zelf geregeld met een peuterschaartje, maar op een gegeven moment heb ik die wens maar ingewilligd. Wat grappig was, dat ineens een paar andere meisjes in de klas ook kort haar wilden. En zo gaan we dus iedere twee maanden naar de kapper, omdat het in haar ogen hangt of ‘gewoon te lang’ is.
Ze voetbalt nu ook bij een meidenteam. Wie zoals ik gewend is aan jongensvoetbal, krijgt een heel andere dimensie mee van langs de lijn staan. Waar jongens boos zijn dat ze gewisseld worden, staan meiden klappertandend en bijna huilend in de rij om op de bank te zitten, omdat ze danwel moe, nat of ergens een pijntje hebben.
De teamgenootjes staan soms zo erg met elkaar te kletsen dat ze niet kijken waar de bal is. En ‘die van mij’ maakte als ze de bal niet kreeg, soms een radslag. Heel grappig was ook de grote interesse in het tenue van de dames. We hebben ooit gespeeld tegen een team dat roze kousen had, en dat wilden de meesten uit ons team toen óók.
Ook grappig: vaders die zich met het team bezighouden. Die verbaasd roepen dat het wel heel goed is dat ze overspelen en opbouwen. En zich sindsdien heel erg met het team bemoeien. Ik nam mijn dochter en twee jongetje mee naar een EK-wedstrijd in Utrecht en ze vonden het echt heel spannend. “Leuker nog dan Ajax”, zei een van die jongens.
De halve finale van het EK voetbal van Nederland tegen Engeland werd ademloos bekeken door mijn dochter. Zelfs haar broer moest toegeven dat het ‘best een goede wedstrijd’ was. En nu, op de camping, oefent ze haar moves. Balletje hooghouden, kappen en draaien en met haar vader een potje spelen. Die op YouTube nog even de EK-finale uit 88 laat zien. De enige en laatste keer dat ‘we’ met mannenvoetbal iets wonnen. Fingers crossed dus voor aanstaande zondag.
Mijn dochter kan intussen bijna een staartje. Ik heb al elastiekjes gekocht. Het is namelijk niet meer Suzan, maar Lieke Martens. En die speelt straks bij Barcelona he.
