De dochter van Jeanette gaat uit. En heeft een kort rokje aan. Liever wil ze niet dat ze zo de straat op gaat, maar welke boodschap geef je je dochter dan mee?
Ze draait een rondje in de kamer met een trots gezicht: ‘Hoe vind je mijn nieuwe jurkje? Leuk he?’ ik denk alleen maar, jemig wat kort en strak! Het staat haar prachtig, met dat mooie puberlijf. Maar ik denkt meteen aan viespeuken die dat ook zullen vinden en hun kleffe handen niet thuis kunnen houden.
Angst vs feministische inborst
Dus ik zeg: ‘Mooi maar wel erg bloot, is dat wel handig?’ En vraag of ze niet toch iets met meer stof aan kan trekken. Het is eruit voor ik op mijn tong kan bijten. ‘Hoezo? Ik bepaal zelf wel wat ik aandoe’, zegt mijn dochter. En ze heeft natuurlijk gelijk. Zij moet toch de vrijheid voelen om aan te kunnen doen wat ze wil? Net als elke vrouw. Maar ik ben gewoon zo bang dat haar iets overkomt. En dus wint mijn angst het van mijn feministische inborst.
Ze doet me aan mezelf denken. Ik was ook het type: Ik draag wat ik wil en als jij daar niet tegen kan is dat jouw probleem. Maar ik heb wel veel viespeuken ontmoet: die 40-jarige baas van de pizzeria die me ontsloeg omdat ik niet op zijn avances inging. Die rukkende gast op het fietspad toen ik naar huis fietste. Die oude hijgerige kerel die me gefrustreerd frigide noemde omdat ik niet met hem mee naar huis wilde.
Het is niet iets dat alleen in mijn tijd gebeurde. Nog steeds worden vrouwen lastiggevallen. Uit onderzoek blijkt dat twee op de drie vrouwen vorig jaar zijn lastiggevallen op straat. Ze werden nagefloten, nageroepen en achternagelopen. Het erge is, we zijn niet eens met verbaasd dat het gebeurt. Als vrouw is niet een kwestie of je lastig wordt gevallen, maar wanneer.
Puberdochter wordt lastiggevallen
Ook mijn dochter heeft al het nodig meegemaakt. Laatst nog vertelde ze tussen neus en lippen door dat er mannen van veertig, en ouder, in de bar met hun gerimpelde handjes aan al die jonge billen zitten. Ze vindt het smerig, maar kijkt er ook niet enorm van op. En ze belde me een tijdje terug bang op, omdat ze bij de bushalte was aangesproken door een zogenaamde modellenscout die haar Instagramaccount en telefoonnummer wilde en haar ook heel graag wel even naar school wil brengen met de auto. Gelukkig was ze verstandig genoeg om niet in te stappen. En dan die groepjes jongens die haar en haar vriendinnen naschreeuwen. Ze vindt het vervelend, maar kijkt er niet van op.
Ik vind het afschuwelijk dat dit soort types mijn dochter het gevoel geven dat je als vrouw vogelvrij bent in de openbare ruimte. En dat ik dat gevoel met al mijn goed bedoelde waarschuwingen alleen maar versterk. Mijn dochter is een verstandige meid waar ik alle vertrouwen in heb. Maar ik wil haar ook beschermen.
Ze drukt me op mijn angstige moederhart dat ze echt niet alleen terugfietst en samen zal blijven met haar vriendinnen. Ik bijt op mijn tong en wens haar veel plezier. Dus daar gaat ze, in een kort rokje de stad in, net als ik vroeger. En ik weet dat ik pas echt zal slapen als ze weer veilig thuis is.
