Voor veel ouders is het na tien basisschool wel mooi geweest. Als je nu op school bent herken je niemand meer en heb je geen idee meer wie in welke klas zit. Je voelt, kortom, dat het tijd wordt om te vertrekken, en wel hierom.
#1 Je struikelt bij het oplopen van de trap over een kleuter.
#2 Verbaast je over opgefoktheid van de moeder die net voor de bel gaat een huilende kleuter en een zesjarige naar binnen duwt.
#3 Realiseert je dat je waarschijnlijk zelf ook zo bent geweest.
#4 Denkt aan alle keren dat je je moest haasten naar dat vermaledijde schoolplein om je kinderen op te halen en realiseert je hoe fijn het is dat je dat al heel lang niet meer hebt hoeven doen.
#5 Verbaast je erover dat de vaders zo ontzettend jong zijn en jijzelf (dus) waarschijnlijk zo oud.
#6 Een van die vaders die dan zijn zoontje naroept met you rock today, Splinter! en hem een boks geeft.
#7 Het jaarlijkse mailtje van de school over ‘de nieuwe formatie’ kun je ongelezen weggooien.
#8 De intekenlijst voor het zomerfeest kun je gewoon negeren.
#9 Je voelt geen schuldgevoel meer als je de posters in de gang met oproepen voor MR en hulpouders negeert.
#10 Je had vandaag best nog even willen kletsen op het schoolplein, maar kent echt helemaal niemand meer.
#11 Wie is dan die vrouw bij de deur? Och, dat is de nieuwe directeur.
#12 Hebt medelijden met die ene tweede leg-vader, die hetzelfde proces nóg een keertje moet doormaken.
#13 En voelt mededogen met de moeder-van-vier die geen tien, maar straks waarschijnlijk 15 jaar heeft moeten doorbrengen op dat vermaledijde schoolplein.
#14 Je hebt geen idee waar de klas is waar je kind in zit.
#15 En die vrouw voorin de klas, blijkt geen stagiaire maar een van de juffen te zijn.
#16 For all times sake ga je mee de klas in, alwaar je door je inmiddels volbloed-puber straal wordt genegeerd.
#17 Terug in de gang realiseer je dat het echt, echt is afgelopen.
#18 En dan schiet je vol.
