Al ruim een jaar lang staat ons leven in het teken van corona en de daarbij behorende maatregelen. Het heeft voor iedereen alles behoorlijk door elkaar geschud, ook voor pubers. En het einde is nog niet in zicht.
‘Kijk mam, dit was vorig jaar.’ Mijn puber duwt haar telefoon onder mijn neus waar ik op een video zie hoe ze met vriendinnen aan het winkelen is. In een overvolle winkel passen ze giechelend kleren. Even later laat mijn oudste zijn flashback – mijn pubers krijgen op hun social mediakanalen een update van wat ze een jaar geleden deden op dezelfde dag en tijdstip – zien. Hij staat op een feest in een oude havenloods in Amsterdam. Vrienden en vriendinnen krioelen om hem heen, lachende pubers, die dicht op elkaar staan en drinken en dansen.
Update van pubers
Ik schrik van de video, ik krijg nooit updates, dus mijn herinneringen aan wat ik een jaar geleden deed, zijn behoorlijk vaag. Wat staat iedereen dicht op elkaar! Waarom draagt niemand een mondkapje? Zo snel gaat het dus. Wat een jaar geleden nog normaal was, is dat nu helemaal niet meer.
Op 15 maart 2020 zat ik met mijn pubers voor de televisie. In de persconferentie las minister-president Rutte de nieuwe corona-maatregelen voor. Voor mijn pubers betekende dat niet meer naar school, online lessen, niet meer sporten, geen rijlessen meer. Eerst dachten we nog: prima, dit kunnen we best drie weken volhouden. Alles voor de gezondheid van onszelf en alle landgenoten, tenslotte.
Drie weken was ook best te doen. Natuurlijk moesten we omschakelen naar thuiswerken en online lessen volgen, maar met het idee dat dit maar tijdelijk zou zijn worstelden we ons die eerste weken door. We weten nu dat het niet bij die drie weken bleef. Ik ben gestopt met tegen mijn pubers zeggen: ‘Nog even volhouden, jongens’. Want zelfs nu, na een jaar, weet ik niet wanneer het einde van deze maatregelen zullen zijn. En of ze er überhaupt komen.
Plannen in de prullenbak
In het jaar dat volgde na die 15 maart 2020 ging er veel verloren. Mijn eindexamenkandidaat had geen eindexamen, geen eindexamenfeest en geen eindexamenreis. Mijn andere puber had een tussenjaar en stond na een winter lang hard werken op het punt om de wereld te bereizen. Hij stelde het uit en we zagen van uitstel afstel komen. Zijn plannen verdwenen met heel veel andere leuke plannen in de prullenbak.
De nieuwe studies die mijn pubers begonnen in september gingen online van start en zijn dat punt nauwelijks voorbij gekomen. De hbo’er kent zijn school niet, heeft zijn klas nog nooit gezien en zijn decaan nog nooit face to face gesproken. De mbo’er gaat gelukkig wel zo nu en dan naar school, maar zij kent maar een derde van haar klas en heeft weinig feeling met de creatieve opleiding die ze volgt.
Meer ademruimte
De winter die daarop volgende, met een nog strengere lockdown en avondklok maakte het er niet beter op. Hun snoetjes werden witter, hun dagen lamlendiger. Er waren irritaties en discussies en huilbuien. Ze misten hun vrienden, hun school, maar bovenal hun leven. Ze snakten naar ademruimte, naar ruimte waar hun ouders niet waren.
Een jaar lang staat hun leven nu stil. Veel van wat ze wilden doen werd uitgesteld en uiteindelijk afgeblazen. Nieuwe plannen durven ze bijna niet meer te maken. Naar de persconferentie kijken ze al lang niet meer. Ik ook niet trouwens.
Ik vroeg me af of dit jaar alleen maar verlies kent. Omdat ik hoopte dat ondanks dit vreselijke jaar dat alles onderuit haalde er ook iets moois uit voort was gekomen, hoe gek dat misschien ook klinkt. En omdat de lijst met dingen die niet konden of niet waren doorgegaan zo lang is. Daar moet toch iets tegenover staan? Het voelt anders zo uit balans. Maar wat heeft dit jaar mij dan opgeleverd?
Als ik terugdenk aan het jaar dat achter ons ligt komt er eigenlijk maar één woord boven: verbinding. Als gezin zijn we nog dichter naar elkaar toegegroeid. De pandemie zorgde dat we lange discussies voerden en mooie gesprekken, dat we spelletjes speelden en bijna elke avond met elkaar aan tafel zaten. We klaagden samen, lachten samen en mopperden samen. En ik realiseer me heel goed dat dat kon omdat niemand ziek werd en we ons werk nog konden doen. Om me heen zag ik ook dat dat niet vanzelfsprekend is.
Een jaar met verbinding
In het corona-jaar werden we als gezin nog hechter dan we al waren. Omdat we het met elkaar moesten doen. En we elkaar nodig hadden. En natuurlijk is het wrang dat op het moment dat mijn pubers hun vleugels uit zouden slaan, ze ineens vleugellam thuis zaten. Natuurlijk had ik het liever anders gehad en had ik ze een corona-loos jaar gegund. Natuurlijk had ik liever gezien dat mijn oudste was gaan reizen en mijn jongste haar examenreis had gemaakt. Natuurlijk had ik gewild dat ze hun studies konden beginnen ín school, na een leuke introductieweek. Maar zo is het niet gegaan. En omdat ik toch graag iets op het lijstje pluspunten zet, als tegenhanger van al die minpunten, ben ik blij dat we elkaar in dit corona-jaar niet zijn verloren, maar nog meer hebben gevonden.
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
