Wanneer kussen, huggen of een boks geven? Vooral bij haar neven vindt Martine vindt het allemaal net zo verwarrend als de jongens zelf.
Een beetje onbeholpen sta ik voor de jarige dochter van een vriendin. Ze is vijftien geworden. Geef ik haar nou drie zoenen, een hand, high five of een knuffel. Ik weet namelijk nog hoe ongemakkelijk het is om volwassenen aan te raken, dus ik laat haar maar het voortouw nemen. Ik krijg een hug en ik geef haar een klapzoen op de wang zoals ik ook doe bij mijn vriendinnen. Als ze me loslaat, kijkt ze me licht verbaasd aan.
Mijn man had laatst bedacht dat hij drie keer zoent met mensen die hij niet zo goed kent, en hugt met vrienden. De drie kussen zijn dus gedegradeerd tot de kennissen en de knuffel (en een kus) is voor de intimi. Helaas overkomt mij het dan weer heel vaak dat ik in de houdgreep word genomen door personen met wie ik nog niet eens on kissing terms was.
Pubermeisjes zijn dus niet zo heel kritisch als het om huggen gaat, als je dat ook prima kunt doen met vriendinnen van je moeder. Maar hoe zit dat eigenlijk met jongens? We hebben bijvoorbeeld een grote neef van zeventien en die kust mij -en ik ben nog wel kouwe kant- al sinds hij een jaar of twaalf is toen hij door had dat dat een heel volwassen ding is om te doen.
Maar andere neven staan er altijd een beetje onbeholpen bij. Of glippen onder mijn arm door naar binnen. Ik houd het bij een schouderklopje in het voorbijgaan, of een aai over de bol. Of een boks of high five, meer knuffel zit er ook niet in. Ik zou ze wel willen knuffelen, maar dan ben ik meteen weer zo’n tante Julia. (ik speel piano als u wilt, maar haal die borsten van mijn schouder)
Is dat huggen dan echt een meisjesding? Nu ik erover nadenk: ik denk het. Ik heb mijn eigen zoon ook nooit een vreemde zien knuffelen of kussen en ook zijn vrienden niet. En dat terwijl die meiden elke dag doen alsof ze elkaar vijftig jaar niet hebben gezien (en hoofdluis bezorgen).
Bij mijn zoon vallen alleen opa en de oma’s vallen die eer te beurt. En als die niet uitkijken, dan gaat hij zelfs bij ze op schoot zitten. Dat ziet er altijd heel grappig uit, want nu opa (80) krimpt is hij ongeveer een kop groter. Bij het afscheid klemt hij zich nog steeds vast aan opa. En die krijgt tegenwoordig ook een aai over zijn bol.
Van zoiets hoop je dan dat het nooit voorbij gaat.
