Of Caro van Wine-up even de teamleider van de onderbouw wil mailen of haar dochter bij haar vriendinnen in de klas mag, omdat eigen haar klas ‘vol mongolen’ zit. Kortom, het schooljaar is begonnen. En het is meteen weer heel gezellig thuis.
Dochter (13) stampt de tuin in en gooit haar tas met een boog van zich af. Zoon (12) en ik staken abrupt ons gesprek en volgen de tas die met een smak in de rododendron belandt.
‘Je tas ligt in een plant van rond de veertig euro,’ zeg ik zo neutraal mogelijk. Dat heb ik gelezen in een artikel over pubers: niet verwijtend praten maar informatie delen waar ze vervolgens zelf op kunnen anticiperen.
Dochter ploft naast ons neer op de tuinbank en mompelt wat onduidelijke verwensingen. De beloofde anticipatie blijft vooralsnog uit.
Uit mijn ooghoek zie ik dat de hond de tas in de rododendron heeft ontdekt en probeert om deze te bemachtigen door de rododendron uit te graven. Het zand vliegt alle kanten op. Jongste (9), die zichzelf als eerste opvoeder van de hond ziet, komt naar buiten gemarcheerd en sleurt de hond met veel gefoei en ‘dat mag niet, heel stout!’ naar binnen.
‘Mam, jij moet de teamleider van de onderbouw mailen dat ik overgeplaatst moet worden naar een andere klas,’ zegt oudste dan. ‘Iris en Noor zitten in een andere klas en mijn klas zit vol met mongolen. Ik kan daar niet zijn. Zeg maar dat je me anders van school haalt.’
‘Zo,’ zeg ik. Ik heb niet echt een betere tekst bij de hand.
‘En het is zoooo saai. Ik heb vandaag besloten dat ik ook geen VWO ga doen hierna. Dan weet je dat. Weet je hoe lang ik dan nog naar die gevangenis moet? Twee jaar extra. Ik was vandaag het derde uur al helemaal kapot. He-le-maal. Hoor je me? Luister je wel?’
Ik knik. Glad ijs.
‘Ja, want jij luistert nooit. Maar het was dus kapot saai. En bij Geschiedenis moest je opeens aantekeningen maken. Zelf. Hoezo echt? Dat was vorig jaar nooit zo. Denkt die man dat ik kan gedachtenlezen ofzo? Hij kan toch even lekker zelf wat dingen opschrijven en naar ons mailen? Hoezo moet ik dat doen? En wist jij van die Eerste Wereldoorlog? Wij deden dus niet mee he! Hoorde ik vandaag ineens. Dat wij als Nederland gewoon zeiden: “Nee joh, wij doen liever niet mee deze keer als je het niet erg vindt.” Hoe laf kun je zijn? Vind je het gek dat Duitsland ons in de tweede wereldoorlog aanviel? Dan vraag je er toch ook gewoon om. Echt schaamtelijk.’
‘Nederland was niet uit lafheid neutraal,’ verdedigt zoon ons land. Kom niet aan zijn lievelingsonderwerp. ‘Dat had te maken met de koloniën en met het internationaal gerechtshof in Den Haag. En bovendien,’ gaat hij zijn college verder, ‘we waren ook gewoon een klein landje dat het sowieso op militair gebied zou afleggen tegen een groot land als Duitsland.’
‘Aha!’ zegt dochter. ‘Laf dus. Zei ik toch? Dan heb je dus geen principes. Maar goed, over oorlog en honger gesproken. Het laatste uur hadden we Bio. Ging die vrouw, een enorme weirdo trouwens, over “verbranding” praten. Wie gaat dat in het laatste uur bespreken? Met plaatjes van darmen. En eten. Ik had veel te weinig foodies gehad dus ik ging helemaal dood van de honger op dat verhaal. Ohja en had ik al gezegd dat iedereen haat heeft aan de vrouw van AK?’
‘Hoezo? Wat heeft de docent van AK met die verbranding te maken?’ Ik ben de draad compleet kwijt nu.
‘Weet ik veel. Mij maakt het niet uit, ik heb de haat niet speciaal bij die vrouw…’
‘Oh gelukkig,’ zeg ik gerustgesteld. ‘Want ik vind het niet oké om “haat aan” een leraar te hebben. Ik bedoel jullie hebben de nieuwe docenten nog maar een of twee keer gezien. Een beetje respect mag wel zeg en ….’
‘… ik heb namelijk haat aan álle leraren.’
‘Ja, ja. Even wat anders. Hij is vandaag voor het eerst naar de middelbare geweest he!’ zeg ik terwijl ik naar haar broertje knik. Vroeger zei ik gewoon vanuit het niets ‘kijk een vliegtuig!’ als ze op oorlogspad was. Afleiden werkt nog steeds maar ik moet wel met wat beters komen dan een overvliegend vliegtuig.
‘Ohja, jij bent vandaag begonnen. Hoe was het? Kut he! Ik zei het toch!’ Ze kijkt hem vol medelijden aan.
‘Ik vond het eerlijk gezegd echt super leuk,’ zegt haar broer blij. ‘We hebben nu alleen nog kennismakingsdagen maar mijn mentor is heel aardig, die heet Kevin, en de teamleider heet Edith en die is ook super aardig.’
‘Hoezo noem je ze bij de voornaam?’ dochter kijkt hem vol walging aan. ‘Wil je graag vrienden met ze zijn of zo?’ Ze schudt haar hoofd vol onbegrip en vervolgt: ‘Anyways, mijn leraren sporen dus niet. Ik hoorde net in de chat dat die van Wiskunde, die totaal niet kan uitleggen by the way, een YouTube kanaal heeft met zelfgecomponeerde jazz songs. In het Engels. Dus hij denkt serieus dat ze in Amerika ook zitten te wachten op hem met zijn seksofoon. Seriously, wie noemt een instrument nou zo? Ik ging echt helemaal stuk toen ik dat hoorde: sexofoon.’
‘Saxofoon,’ zegt zoon. ‘Dat heet een saxofoon.’
‘Ja, what ever voornaam-boy. Ik ga naar boven want ik heb nu al ziek veel huiswerk. Mij niet storen graag.’ En weg is ze. Alleen de rododendron waar zojuist een tas uit is gegrist trilt nog wat na.
Het schooljaar is weer begonnen.
Meer lezen van Caro: Check Wine up.
