Sommige pubers willen louter kleren aan van een merk. Reden? Omdat iedereen het draagt. En op zich niks mis met een merk, maar met dat prijskaartje dat eraan hangt wel. Ingrid ging schoenen kopen met haar puberzoon, die zijn zinnen had gezet om een exemplaar van 250 euro. Inderdaad 250.
We lopen de schoenenzaak in en direct zie ik dat dit geen goedkoop winkeltje is. Het soort chique winkeltjes dat ik steevast vermijd. Vriendelijk knik ik naar de hippe mijnheer achter een klein toonbankje of liever gezegd smalle desk waar hij amper achter past en ik bekijk de schoenen die opgesteld staan in houten kasten. Ik zie overal schoenen staan van minimaal 250 euro. Puberzoon kijkt zeer geïnteresseerd terwijl ik lichtelijk geïrriteerd raak en direct weg wil lopen.
‘Deze heeft M ook,’ zegt hij.
‘Fijn voor M,’ antwoord ik verveeld en sta al bij de uitgang.
‘Kijk, die zijn afgeprijsd.’ Hij laat mij een paar zien van 100 euro.
‘Mmm,’ grom ik en loop naar de kast waar enkele schoenen staan die afgeprijsd zijn.
‘Zijn deze schoenen ook in maat 37?’ vraag ik, maar de verkoper kijkt ingewikkeld en schudt zijn hoofd zachtjes heen en weer.
‘Nee, alle schoenen die we hebben, zijn vanaf maat 39.’
Bijna slaak ik een vreugdekreetje, mijn humeur wordt op slag beter, maar ik blijf neutraal rondkijken. ‘Helaas,’ zeg ik tegen puberzoon terwijl ik als teken van medeleven hem door zijn haren strijk. Hij is klein van stuk en de vriendjes zijn groter en forser en kopen inmiddels al in winkels voor volwassenen. De laatste tijd heeft puberzoon zijn mond vol over merkkleding. Hij noemt regelmatig vriendjes op die ook merkkleding dragen en ik bespeur enige gevoeligheid bij hem om erbij te horen. Antony Morato en Lacoste zijn momenteel favoriet en die namen passeren regelmatig de revue.
Man en ik hebben niets met merkkleding, sterker nog, we hebben een hekel aan labeltjes waardoor het opeens tien keer duurder is. We kunnen het niet laten om telkens op moralistische toon tegen hem te zeggen dat hij kleding van dure merken niet nodig heeft om leuk en interessant te zijn en het lukt me daarbij niet om mijn afschuw te verbergen voor zijn voorkeur voor dure merken. Zelf heb ik als pubermeisje nooit enige interesse getoond in merkkleding, ging naar een duister keldertje waar goedkope kleding hing en nu ontdek ik zomaar dat mijn kind wel gevoelig is voor status en merken.
We hebben thuis de afspraak gemaakt dat hij er zelf geld bij moet doen als hij een duur shirtje, broek of schoenen wil. We gaan geen exorbitante bedragen uitgeven aan kleding die hij volgend jaar niet meer aan kan. In de stad kan mijnheer niets vinden naar zijn zin, dus thuisgekomen kijkt hij direct op internet en ontdekt hij trendy schoenen voor een prijs waarmee ik kan leven. Enkele dagen later klaagt de jongste zoon dat zijn schoenen knellen.
‘Anders kijk je even bij de schoenen van je broer die hij niet meer aan doet en dan gaan we volgende week naar de stad. Er staan hier nog verschillende leuke paren die jou beslist passen. Dan heb je voor nu tenminste al iets.’
Ik loop naar de garage, zoek actief mee en houd hem een paar voor.
‘Die ga ik echt niet aan doen. Ik wil geen merkschoenen. Echt niet!’ Driftig schudt mijn jongste zoon zijn hoofd en trekt er een vies gezicht bij.
‘Hoezo niet? Dit zijn mooie schoenen en je ziet dat merkje amper.’
‘Jawel, je kunt die krokodil heel goed zien op de achterkant,’ roept hij overtuigend.
‘Niet! Zie je nauwelijks. Kijk, mooi blauw, heel neutraal. Zitten lekker. Goede kwaliteit en heel hip.’ Enthousiast gebruik ik de argumenten die mijn oudste zoon er ook altijd ingooit en ik voel me de meest hypocriete moeder van de buurt.
‘NEE, ik wil geen Lacoste schoenen. Ik hou niet van merkspullen!’
‘Waarom niet? Ze zijn heel trendy!’
‘Jij zegt altijd dat je het niet nodig hebt om leuk te zijn of ergens bij te horen en ik hoef nergens bij te horen!’
‘Oké, oké we gaan gauw voor jou andere schoenen aanschaffen,’ zucht ik.
Direct besef ik dat mijn kritische toon en afkeurende houding ten opzichte van merkkleding uitermate onhandig is geweest, want hoe praktisch en goedkoop zou het niet zijn wanneer mijn lieve eigenwijze jongste zoon de kleding en schoenen van de oudste zou willen overnemen?
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!
