De oudste puber van Saskia zit in de eerste klas van het hbo en is dit schooljaar welgeteld drie middagen op school geweest. Inderdaad, drie. Met hem zijn er 440 duizend andere leerlingen op het hbo, en 260 duizend op het wo, die nog steeds thuiszitten.
Mijn jongste puber, eerste klas mbo, mocht deze week weer naar school. Twee ochtenden maar liefst. Ze was in haar nopjes, eindelijk weer naar school. Eindelijk weer vrienden zien. Eindelijk even geen online les meer. De oudste zag zijn zusje opgetogen vertrekken en ging zelf naar boven voor wéér een volle dag online les.
Mijn oudste is in september begonnen op het hbo. Wat een spannend nieuw begin had moeten zijn, een nieuwe fase, met nieuwe vrienden, en wie weet zelfs een kamer in een nieuwe stad, werd in zijn eentje studeren op zijn slaapkamer bij zijn ouders thuis. Hij heeft geen idee hoe school ‘voelt’. Hij heeft het gebouw drie keer van binnen gezien, waar hij dan een derde van zijn klas zag. Dat waren zeven mensen. Hij heeft geen idee wie de rest van zijn klas is. Zijn mentor heeft hij alleen op een scherm gezien. De online lessen zijn een brei aan informatie dat over hem heen wordt gestort.
Uitval en vertraging bij pubers
Al een jaar zitten zo’n 700 duizend hbo- en wo-studenten verplicht thuis. Door corona zijn hbo-instellingen en universiteiten dicht. Voor zo’n 200 duizend studenten (hbo en wo) is het hun eerste jaar. De prognose is dat er meer uitval zal zijn dan voorgaande jaren. Ook zal een flink aantal studenten studievertraging oplopen dit jaar. Uit een onderzoek van ResearchNed in opdracht van het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO) blijkt dat het om meer dan vijftigduizend studenten gaat. De afgelopen maanden liep bijna één op de drie studenten studiepunten mis. Bij 21 procent vielen lessen uit. Ook kwam uit het onderzoek naar voren dat de grootste problemen in het hoger onderwijs ontstaan door uitval van praktijklessen en stages. Ik vind het verontrustende cijfers.
Voor 700 duizend studenten staat de tijd stil en is het in ieder geval wat hun opleiding betreft een verloren jaar. Allemaal jonge mensen, vol plannen, vol energie en vol ambitie die geen kant op kunnen. Die thuis zitten, vastgeplakt achter een scherm. Een groot aantal zit tegen een burn out aan, of voelt zich depressief, somber of eenzaam. De zin in school is nooit heel groot geweest bij mijn oudste, maar aan het begin van het schooljaar begon hij toch vol goede moed. Hij had er echt zin in. Monter volgde hij zijn lessen en leerde hard voor zijn toetsen, maar na zes maanden is de schwung er wel een beetje uit. En kan hij zich nog maar moeilijk motiveren. De helft van zijn klas is gestopt met de opleiding.
De hoogste prijs
Ondertussen gaat de maatschappij steeds meer ‘open’. Basisscholen en middelbare scholen zijn weer (deels) open, er mag weer mondjesmaat gewinkeld worden, in de horeca kan eten afgehaald of besteld worden, contactberoepen mogen weer beginnen, kantoren worden hier en daar al weer bemand en er worden proeven gedaan om te kijken of mensen weer naar het theater kunnen, of naar een concert. En nee, natuurlijk is het verre van hoe het ooit was en zijn nog veel mensen de dupe van alle maatregelen die er zijn, maar daar waar in andere sectoren dingen in beweging komen, gebeurt er voor deze studenten helemaal niks. Hun leven speelt zich voornamelijk binnen en online af. En niemand weet hoe lang.
Dat je grote groepen pubers prima kunt reguleren laten, onder meer, middelbare scholen zien. Klassen worden gehalveerd, roosters worden omgegooid, regels in school worden aangepast. Ook wijken ze uit naar plekken waar ruimte is om leerlingen les te geven zoals een bioscoopzaal. En sommige scholen testen zelfs hun leerlingen. Kost handenvol geld die coronatesten, maar liever dat dan iedereen thuis laten zitten. Dat is ook allemaal te realiseren voor studenten. Hbo-scholen en universiteiten zien hun studenten ook graag terugkomen, maar de ministers van Onderwijs, Engelshoven en Slob, houden de boel dicht.
Terwijl op Schiphol mensen nog steeds samenklonteren voor de douanepoortjes en in de supermarkt iedereen in elkaars nek hijgt. Terwijl in het ov mensen dichter op elkaar zitten dan de voorgeschreven anderhalve meter en op mooie dagen de parken en stranden volstromen. Terwijl er gedemonstreerd mag worden en in teamverband gesport mag worden. Maar studenten mogen niet naar school. Ze zitten al een jaar thuis. Een jaar waarin ze studieachterstand oplopen, maar wel volledige studiekosten moeten betalen. Een jaar waarin ze hun (bij)baantjes verliezen omdat er minder werk is en daardoor (nog) meer moeten lenen. En er is geen enkel vooruitzicht. Iedereen heeft het op zijn of haar manier zwaar, maar hbo’ers en wo’ers betalen op dit moment wel een heel hoge prijs.
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
