De pubers van Martine zijn net als iedereen bijna elke dag thuis. Eten dus ook de hele dag thuis. En daardoor heeft Martine nu aan het einde van haar geld een stuk maand over.
‘Maak je ook nog even het kleedgeld over van februari?’, vroeg mijn zoon van de week. Normaal zeuren mijn kinderen rond de twintigste van de maand al om hun maandelijkse vijftig euro, maar sinds ze aan huis gekluisterd zitten vanwege corona had ik ze nog niet gehoord over geldgebrek. Terwijl ik het bedrag overmaakte, bekeek ik de bankrekening van mijn zoon. Daar stond meer geld op dan op die van mij.
Want nu hij zijn zakgeld niet meer besteedt aan frikandelbroodjes in de kantine van school, frietjes na de voetbalwedstrijd en de incidentele zak popcorn in de bioscoop, houdt hij geld over. Sterker nog, hij houdt àl zijn geld over. Zeker nu hij geen ‘maccie’ kan scoren omdat die ook op slot zit. Hij is misschien twee keer zelf een ijsje gaan halen de afgelopen tijd. Dus al zijn zakgeld en kleedgeld staan nog netjes op zijn bankrekening, en dat geld blijft maar groeien.
Gat in haar hand
Bij mijn dochter klotst te cash momenteel ook tegen de plinten, hoewel die geboren is met een behoorlijk gat in haar hand. Nu ze haar geld niet meer kan besteden aan proviand voor slaapfeestjes, kaasstengels bij de Jumbo en warme chocolademelk, groeit ook haar banksaldo gestaag. Zeker nu in de stad shoppen er ook niet echt bij is.
Kleding vinden mijn pubers op het moment sowieso erg overgewaardeerd dezer dagen. Mijn dochter loopt al weken in dezelfde grijze hoodie met het logo van Stranger Things, die ik bijkans van haar lijf moet rukken om die te wassen. Mijn zoon loopt het liefste in zijn trainingspak. En wie heeft er nou nieuwe sneakers nodig als je toch al badslippers hebt? Daarbij zijn puberkostenposten als drankjes op een feestje en bioscoopkaartjes tot nul gereduceerd. Bovendien raken ze bijna niks meer kwijt. Zodat er ook niks nieuws gekocht hoeft te worden. Want als ze iets kwijt zijn dan móet het gewoon thuis liggen.
Lege bankrekening
Mijn bankrekening raakt aan de andere kant steeds leger. Want alles wat de pubers normaal in de pauze op school kochten aan snaaivoer en lunch omdat ze altijd weigeren brood mee te nemen naar school, moet natuurlijk nu gewoon in de ijskast of voorraadkast staan. Dus er worden op de gekste tijden van de dag hier thuis eieren gebakken, tosti’s in grote hoeveelheden geprepareerd en repen chocolade verorberd.
Op elk moment van de dag is ofwel de kaas, ofwel de ham, of zijn alle eieren op. En als je zelf trek hebt in een boterham met hagelslag, of een rijstcracker met pindakaas, dan zijn die op. En er is elk moment van de dag wel iemand die roept dat er ‘niets in huis’ is terwijl jij toch echt de kasten bijna dagelijks bijvult met pubervoer als chips en popcorn en uiteraard in een poging gezond te doen, ook met bakken tomaten, komkommer en stuks fruit.
Taart bakken
Dat er meer gegeten wordt in huis dan erbuiten, heeft gevolgen voor mijn bankrekening. Daarbij komt dat de pubers er ineens ook een dure smaak op nahouden. In mijn keuken is het afgelopen jaar nog nooit zoveel chocoladetaart gebakken (‘wel met echte roomboter, mam’) en sushi gerold. Wel hartstikke lekker (uiteraard niet voor de lijn), maar funest voor het maandbudget. Het is nu nog niet eens halverwege de maand, maar ik weet nu al dat ik aan het einde van mijn geld een stuk maand ga overhouden.
Dus toen mijn dochter zich vanmorgen opwierp om boodschappen te halen, omdat ze zóóón zin had in een saucijzenbroodje en daarbij ook aanbood om worteltaart te maken, zei ik: ‘Betaal jij dat maar eens een keertje zelf.’
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
