Martine ergert zich groen en geel aan de verhalen over ouders die docenten onder druk zetten voor een ‘hoger’ advies. Want hoe doen ze dat dan? Wapperen ze met geld? Of dreigen ze met knokploegen?
Het is weer de tijd van de schooladviezen, dus we krijgen weer verhalen in de media over dat ouders er een hoger schooladvies doordrukken bij die arme basisschoolleerkrachten. Je kunt er de klok op gelijk zetten. Zoals hier waar één anonieme docent van een middelbare school aan het woord wordt gelaten over zielige kinderen die ‘op hun tenen’ moeten lopen om toch het vwo te kunnen halen.
Wat ik altijd zo jammer vind, is dat niemand zich openlijk uitspreekt over die vermeende havo-vwo-gekte. Deze observaties blijven altijd een beetje hangen in ‘Ik heb gehoord dat’. En ik hoor ook nooit iemand zeggen: ‘Ik was ontevreden over het havo-advies, dus ik heb er vwo doorgedrukt voor mijn kind.’
Op je tenen lopen
Over het gedoe rond de schooladviezen wordt kortom altijd erg stiekem gedaan. Gebeurt dat nou echt, of niet? Ik vraag me altijd af hoe zo’n gesprek dan gaat. Wat ik me ervan herinner, is dat de Citoscores gedurende de hele schoolcarrière van mijn kinderen meetelden voor het advies. Hoe krijg je dan een hoger advies? Door met geld te wapperen? Te dreigen met een knokploeg? Een rechtszaak?
Dat beeld van pushende ouders is weer zo’n fijn staaltje ‘ouder-blaming’ waar ik altijd zo moe van word. De ouders maken de kinderen overspannen omdat zij vinden dat hun kind naar het vwo moet. En dat verhaal wordt dan gemaakt op basis van de mening van één anonieme docent.
Ik heb ook een verhaal. Ik ben één -niet anonieme- ouder en ik heb twee kinderen op het vwo. Die allebei een vwo-advies hadden. De ene hoort er gewoon. Over de andere twijfel ik iedere dag of ze er wel thuishoort.
Moet dat kind op haar tenen lopen? Ja, regelmatig. Gaat het kind het halen? Daar ben ik niet zeker van. Werkt het kind zichzelf een burn-out? Mwah. Zou ze beter af zijn op de havo? Echt, geen idee.
Ambitieus
Iedereen die een kind op de middelbare school heeft, weet dat pubers niet per se ambitieus zijn voor school. En dat je van een onwillige labbekak echt geen vlijtig miertje kunt maken. En andersom ook niet. Of, nou ja, soms gaat het een jaar niet. Of het kwartje valt ineens. Daar zijn het pubers voor. Onvoorspelbaar.
Als ouders kun je niet zoveel. Behalve toekijken, helpen met huiswerk en af en toe bijles of de huiswerkklas inkopen als het budget toereikend is. De rest is toch echt een zaak tussen de puber en zijn school.
Al die verhalen over pushende ouders, ik geloof ze daarom niet zo. Wel wil je als ouders graag dat je kind zijn best doet. En dat je hoopt dat school hem daarin ondersteunt. En jou als ouder daarbij betrekt. Mijn ervaring is juist dat de mensen op de school van mijn dochter daarin meedenken. Met haar en met ons. Veel beter dus dan piepende en klagende leraren die roepen dat ouders zoveel druk zetten.
Want het kind van mij op het vwo blijven? Nee. Ik hoop het wel. Maar als het niet gaat, dan gaat het niet. Ze mag van mij doen wat ze wil: naar vmbo, naar havo en als ze niet meer leerplichtig is in de kroeg werken, op kantoor of actrice worden. Of influencer. Of juf. Of klusvrouw.
Maar als er hier een ouder is die er wel in slaagt zijn kind door het vwo te pushen? Tips zijn zeer welkom.
