De ouders van deze 14-jarige tiener vonden afgelopen weekend dit keurig getypte epistel op de keukentafel. Of dat kleedgeld niet wat meer mag zijn. De argumentatie is waterdicht, zoals alleen pubers dat kunnen. En als het om gaat om iets ze werkelijk interesseert, kunnen pubers in prima volzinnen en zonder spelfouten schrijven. Zo blijkt maar weer. We zijn benieuwd naar het verloop van de verdere onderhandelingen. Lees even mee.
Ik wil 70 euro kleedgeld of hoger.
Dit zijn de argumenten:
Cecile (haar 12-jarige zusje, THGH) krijgt 50, wat ik ook schandalig vind (maar dan moet ze maar voor zichzelf opkomen), maar Cecile kan nog kinderkleding kopen en ik niet.
Daaronder volgt een prijsvergelijking van kinderkleding met kleding voor volwassenen.
Maar daarmee is het nog niet klaar. Ze noemt ook de bedragen die haar vrienden krijgen. En ook daarmee vergeleken komt ze er ook nogal bekaaid af.
Sophie: 90 per maand (exclusief schoenen en jassen), Pieke: 70 per maand, Ivy: weet ik niet, Luuk: 80 per maand
Het gaat nog verder. Want (wie is voor dit argument nou niet gevoelig): als je weinig kleedgeld krijgt, dan moet je shoppen bij Primark en H & M en dan worden die kleren gemaakt in Bangladesh. Let vooral op de foto van de treurig kijkende confectiewerkster.
En tenslotte: de normen van het Nibud, waarin staat dat kinderen van 12 MINIMAAL € 55,50 krijgen. Maar:
- Ik ben 14
- Ik krijg niks
Behalve dat de ouders dit heel grappig vonden, kwamen ze niet over de brug met die 70 euro kleedgeld. Wel kreeg de puber via Facebook een aantal baantjes aangeboden.
