Toen Isabelle de leeftijd van haar dochter had rookte ze, had ze al dronken op een bar gestaan, én aan een joint gelurkt. Haar dochter daarentegen wil daar allemaal niks van weten. Die is hartstikke braaf – voor zo lang het duurt.
‘Wel sneu, want mijn moeder is gewoon echt verslaafd’. Ik trapte in mijn auto bijna te hard op de rem. Dochterlief vertelde namelijk doodleuk aan een hockeyvriendin hoe ontzettend treurig ik maar niet van mijn rookverslaving afkwam. En stak vervolgens een heel betoog af over alle gevaren en vooral de uitermate goorheid. Geen één zin sprak zij uit zonder teleurstelling. ‘En daarom…maar echt daarom ga ik dus nóóit roken.’ Door mijn enorme schuldgevoel miste ik de uiteindelijke doorslaggevende reden waarom mijn dochter zo verstandig was dat ze roken niet eens overwoog. Ik bad al bijna elke dag dat ze niet eens een trekje proberen zou, om welke reden dan ook.
Slecht of goed voorbeeld?
Was mijn anti-voorbeeld dan juist een goed voorbeeld? En zou dat voor alle slechte zaken gelden? Zo beweert mijn dochter dat ze pas zal gaan drinken na haar 21e, wil ze geen verkering voordat ze 18 is, en dat ‘ene’ wil ze pas doen als ze een jaar verkering heeft. Een heel anders verhaal dan haar moeders been there done that-list. Heb ik dan zo het slechte dus goede voorbeeld gegeven? Doe ik dat eigenlijk nog steeds? Tot op heden is mijn ruggengraat dat van een weekdier gebleken en sponsor ik de lokale – bijna failliet gaande – sigarenboer zogenaamd uit medelijden, maar in feite door een enorm gebrek aan zelfrespect. Slecht. Zo slecht. En ik stop echt.
Mijn dochter is 15. Toen ik zo oud was, ging ik elk weekend uit, dronk ik bier, rookte sigaretten en nam een eerste lurk aan een joint. De grijze haren van mijn vader verdubbelden per weekend ongeveer. Ergens was ik dus geen walk in the park, qua puber. Maar wat heb ik er voor terug gekregen? Een dochter die graag eerst haar school wil afmaken, geen verkering wil met minder dan Mr Right (gescreend en wel) en alles aan giftige consumpties vrij treurig vermaak vindt. Ha! Gaat mij dat even lekker makkelijk af. Geen preken, geen chantagemateriaal, geen rijbewijsvergoeding opleggen of uitwisselen en vooral, een zorgeloze komende zes jaar.
Brave puber
De zon brak door en ik glimlachte. Deze zaterdagochtend was praktisch idyllisch prettig gestart. Ik wist dat mijn wilde haren jaren en zwaktes op een dag omgezet konden worden in enorme voordelen. Ik heb het pubermanagement-geheim gekraakt. Ik zag mijzelf als spreken op congressen en in talkshows. Je moet gewoon zelf het slechte voorbeeld zijn, dan krijg je vanzelf een brave puber. Doe er je voordeel mee!
