Isabelle’s dertienjarige dochter wil graag verkering. Dus ze vraagt aan haar moeder hoe dat moet, verkering krijgen. Maar dat was nog voor Google en Facebook. En voordat ze het weet, heeft de dochter alle namen en rugnummers van Isabelles ‘exen’ achterhaald.
“Mam, ff serieus, maar HOE krijg ik zeg maar een soort van relatie?”
“Relatie? Je bedoelt gewoon ordinair verkering neem ik aan? En je dacht: mijn moeder heeft hier een gouden handleiding voor?”
Oorverdovende stilte volgde.
We gaan weer even in de Puber-management plus-modus, want het episch falen als moeder ligt bij dit soort gevoeligheden uiteraard op de loer. Ze gaat naar een nieuwe klas met de perfecte verhouding voor mijn gemoedsrust, er zitten namelijk achttien meisjes in, en acht jongens. Voor mijn dochter is dit juist een reden voor een puberpaniekaanval. Dit jaar zou het moeten gebeuren: er een heus eerste, echte ervaring op het gebied van puppylove moeten plaatsvinden. Echter, het saldo van die 8 mannen in de klas is ‘nerd’ en ‘zo niet aantrekkelijk’. De moed was haar letterlijk in de dure nieuwe sneakers gezakt.
‘Ach schat, alsof ik al mijn vriendjes via school heb gehad’. En dat éne woordje ‘al’ zorgde voor een absurd harde ondervragingssessie. “Ál jouw vriendjes mam, serieus… hoeveel had je er dan wel niet? En hoe oud was je toen? En met wie ging je dan?”
Wegduiken lukte niet meer. Ik zag dat ik met namen, rugnummers én met beeldmateriaal op de proppen moest komen. Nu heb ik dagboeken volgepend met hopeloze verliefdheden en waanzinnige relatie-issues. De chronologische volgorde van mannen kon ik zo achterhalen, zelfs met beeldmateriaal. De vraag is alleen: wie wordt hier echt gelukkig van?
Maar ik had mijzelf weer in een onmogelijke positie ten opzichte van de SherlockHolmes-dochter weten te manoeuvreren. En daar ging ik. Als een droog geschiedenisboek lepelde ik de een na de andere Romeo op. De enke kansloze Sjaak na de andere. (Achteraf wetende) en om haar te behoeden voor dergelijke drama’s, maakte ik het allemaal vrij neutraal en saai.
Newsflash; We leven in een Facebook/Google tijdperk. En daar ging de Sherlock. Althans, niet dat ik dat meteen wist.
Drie dagen later. Aan het ontbijt. Ik werd bij wijze van Line Up op een politiebureau doortastend voor het blok gezet: “Heb je hier serieus mee gezoend mam? Maar echt?”
Ik had deze situatie weer compleet verkeerd aangepakt. Ik had EERST beeldmateriaal moeten leveren en aan de hand van de reactie (Hot or Not) pas de feiten erbij moeten geven. De ‘Sjaak’ die ze onder mijn neus schoof was nou niet dat je zegt, ‘daar win je de oorlog mee’. Een nogal suffige schat van een jongen. De tweede ‘Sjaak’ was een halve crimineel, die je zelfs niet eens zou toelaten bij een Ajax-wedstrijd. En zo kreeg ze de ene na de andere ex toegelicht.
Nu had ik alweer respect verloren en mijn geloofwaardigheid als autoriteit op het gebied van Romantiek, maar ook munitie geleverd.
Áls madammeke met de meest ongewilde schoonzoon aan zou komen en ik mijn niet gefilterde kritiek zou uiten, of een bepaald deurbeleid zou willen invoeren, sta ik natuurlijk straks compleet kansloos.
Zij hoeft maar één naam te noemen van mijn dating-CV en ik kan niet anders dan een extra bordje zwijgend bijzetten aan het Kerstdiner. En vervolgens het universum heel hard smeken dat dit de laatste Kerst is waar deze knaap bij is. Dat moeten mijn ouders tenslotte ook hebben gedaan.
