Wat als je 14-jarige dochter zichzelf te dik vindt? En wat als jij denkt dat ze daar best gelijk in heeft. En dat je haar prachtig vindt, maar dat het ook goed is als ze op haar eten gaat letten. Een vriendin van Marloes vertelt hierover.
Als kind was mijn dochter altijd buiten aan het voetballen met kinderen uit te buurt. Een echte tomboy, die ik altijd moest zoeken als we gingen eten. Dat veranderde toen ze naar de middelbare school ging. De vriendjes van de middelbare school stonden niet meer iedere dag voor de deur, nieuwe vrienden maken vond ze lastig. Ze hing niet meer in bomen, maar op de bank, met haar neus in haar telefoon of tablet om afleveringen van de meest vreselijke tienerseries te bingewatchen.
Mijn dochter is altijd al een lekkerbek geweest. Als ze een feestje had, waarschuwde ik andere moeders altijd dat ze haar maar één stuk taart moesten geven, anders zou ze er gerust twee of meer naar binnen gooien. Als er iets werd uitgedeeld, chips of iets anders vets of zoets, dan stond ze altijd vooraan om daarna snel door te gaan naar de tweede ronde. We letten altijd goed op. Ze mocht thuis echt af en toe wel iets lekkers. En dat buitenspelen maakte veel goed. Bovendien zat ze op voetbal: twee keer per week trainen, een keer spelen en erheen fietsen. Maar ineens wilde ze ervan af, ze vond voetballen niet leuk meer.
Dat eten doet ze nog steeds, en meer. Ik vermoed dat ze op school, die naast een supermarkt ligt, ook het nodige naar binnen werkt. Haar op de weegschaal zetten wil ik niet, maar ze heeft een zichtbaar overgewicht. Laatst zat ze te huilen, omdat ze zichzelf te dik vond. Ik troostte haar, zei dat ze een mooie meid was en zich niet onzeker moest voelen over haar lichaam. Maar diep van binnen kon ik haar niks anders dan gelijk geven. e is prachtig, maar ze is ook echt wel dik aan het worden. Ik heb de neiging om te zeggen: ‘vreet toch niet zoveel’ als ik weer eens een verpakking van roze koeken in haar kamer vind en om haar van die bank af te trekken en die telefoon uit haar handen te rukken en naar de sportschool te gaan.
Omdat ik zelf aan de zware kant was, weet ik uit mijn jeugd hoe venijnig meiden onderling kunnen zijn en dat dit heel erg onzeker maakt. Waarschijnlijk ervaart zij hetzelfde en eet ze onder invloed van haar emoties nog meer. Je kunt wel zeggen dat anderen dikke mensen moeten accepteren, maar als je een jong meisje bent van veertien wil je niks liever dan erbij horen, de allerleukste kleren aan hebben en dat de coolste jongens op je vallen.”
Ik gun haar een leuke puberteit, waarin ze geniet van haar jeugd. Die kilo’s teveel kunnen daarbij in de weg zitten. Daarom vind ik dat ik het er niet moet bij laten zitten. Ik heb de afspraak met de diëtist al gemaakt.
