Francien Regelink was 16 toen een jongen waar ze verliefd op was een foto van haar borsten met de hele school deelde. De term sexting bestond toen nog niet, laat staan een stappenplan hoe je ermee om moest gaan. Ze schreef er een boek over: Help! Ik sta online voor pubers en ouders. Speciaal voor de ouders schreef een brief.
Lieve ouder(s),
Daar staat ze* dan. Naakt, of bijna naakt. Online: op Instagram, Snapchat, WhatsApp of een ander medium. En iedereen kan het zien. Dit kan niet. Uw kind doet zoiets niet. Dat weet u zeker. En toch is het gebeurd. Heftig om te horen, maar ook uw kind doet aan sexting: het verzenden en ontvangen van seksueel getinte tekstberichten en suggestieve (naakt)beelden. Dit is volkomen normaal en hoort bij het digitale aftasten en het experimenteren in de puberfase. Het kan heel spannend en leuk zijn – mits alles goed gaat.
Het is onderzocht dat 88% van alle zelfgemaakte foto’s en video’s online wordt gedeeld. Uw kind hoeft overigens niet eens zelf actief deelgenomen te hebben aan sexting om slachtoffer te worden van sexting-misbruik. Een naaktselfie voor de spiegel, bedoeld voor eigen gebruik, kan door toedoen van iemand anders het internet bereiken. Of beelden die niet eens zelf genomen zijn: overal om ons heen zijn camera’s, iedereen heeft er eentje op zak.
Het kan echt iedereen overkomen
De meeste jongeren weten wel dat veel ouders sexting afkeuren. Maar juist iets doen wat niet kan of mag in uw optiek, hoort bij het puber-zijn. Daarnaast is sexting ook gewoon echt heel leuk en volkomen legaal – in deze tijd ontkom je er bijna niet aan. Het maken van de foto’s en filmpjes is het probleem dus niet, de reacties daarop wél. Er nu voor uw kind zijn, dat hoort bij ouder-zijn. Ook als u vindt dat het de eigen schuld is van uw kind, en ook als u eigenlijk vooral boos bent.
Uw kind is nieuws
Eerst in de wandelgangen van de school. Daarna in uw directe omgeving en waarschijnlijk is dat ook hoe u ervan hoort. Dit had u niet kunnen voorzien, en ook niet kunnen voorkomen. Zelfs met goede voorlichting gebeurt dit soms toch. Uw kind heeft nagedacht voordat het de foto of video maakte. Uw kind is slim. Uw kind is mooi. Uw kind is zelfs zo mooi, dat ze een ander een (bewegend) beeld durfde toe te vertrouwen. Dat is niet fout. Het is oké en heel normaal. Wat niet oké is, is dat u teleurgesteld bent in uw kind. Of boos op haar bent. Ze heeft u harder nodig dan ooit. Ze moet op ieder moment bij u aan kunnen kloppen als het gaat om dit incident.
U mag wél gekwetst, boos en teleurgesteld zijn in degene die haar vertrouwen heeft geschonden en haar dit heeft aangedaan. De kans is groot dat uw kind niemand meer in vertrouwen durft te nemen. Dat wil ze wel, maar ze kan het niet. Ze is enorm gekwetst. Ze is misschien boos op zichzelf. Teleurgesteld in zichzelf. Aan u de taak om haar te verzekeren dat het goed komt. Want er zijn heel veel mogelijkheden om dit op te lossen. Uw kind moet vooral weten dat ze er niet alleen voor staat. En dat anderen het snel genoeg zullen vergeten, ook al kan zij er zelf nog heel lang elke dag aan denken. Nogmaals, ze heeft u harder nodig dan ooit. Het komt goed. Ook als u nu denkt dat het niet zo is.
Liefs,
Francien
*Sexting wordt gedaan door meisjes en jongens. De ‘ze’ in de tekst kan ook vervangen worden door ‘hij’.
***
Help! Ik sta online is een hulpboek voor tieners die als gevolg van shame-sexting ongewenst online komen te staan. De tiener wordt gerustgesteld, krijgt heel veel begrip en volgt een stappenplan om de foto zo snel mogelijk offline te krijgen, en in contact te komen met de juiste instanties. Deel twee van het boekje is geschreven aan de ouders, want ook die schrikken zich rot.
Auteur Francien Regelink is ervaringsdeskundige. 14 jaar geleden, toen ze zelf 16 was, maakte de jongen waar ze verliefd op was een screenshot van haar borsten en deelde die met de hele school. De term sexting bestond nog niet en er was geen stappenplan dat je liet zien hoe je ermee om moest gaan. Inmiddels geeft Francien mediavoorlichting op middelbare scholen en helpt ze jongeren aan de hand van haar ervaring. Omdat ze niet iedereen kan helpen, schreef ze het boek: Help! Ik sta online.
