Als je gaat scheiden, terwijl je je kinderen had beloofd nóóit uit elkaar te gaan

Sanne (49)* ligt in scheiding. En zij niet alleen. Haar 19-jarige dochter Julia en zoon Chris van 17 dus ook. ‘Het gezin is verscheurd, terwijl wij onze kinderen beloofd hadden voor altijd bij elkaar te blijven.’ Sanne houdt ons op de hoogte van het scheidingsproces en wat het met haar en haar kinderen doet.

‘Nee. Júllie zijn een lekker voorbeeld geweest!’ schreeuwt Julia me toe. ‘Júllie hebben fijn gecommuniceerd onderling. En jullie houden je al helemáál niet aan je afspraken. Nooit, nooit zouden jullie uit elkaar gaan, toch? Lekker voorbeeld ben je, als je als ouders zó’n belofte niet nakomt. Dus verwacht niet van mij dat ik dat wel doe. Je bekijkt het maar!’

Julia is een vrolijke meid. Meestal dan. Want sinds wij een half jaar geleden hebben aangekondigd uit elkaar te gaan, kan ze geen enkele kritiek meer verdragen. Haar vrolijkheid slaat dan acuut 180 graden om. Op zich niet gek, voor de gemiddelde puber. Alleen haalt zij bij elke ruzie meteen onze scheiding van stal. En dan val ik stil. Of ik reageer net zo fel als zij. Want mijn schuldgevoel speelt op; door ons toedoen is zij boos. Maar ja, ik moet m’n kinderen kunnen corrigeren, toch?

Zo zeg ik best eens wat kritisch’ over de tijd die Juul aan school besteedt (te weinig). Over haar make-upgebruik (te veel). Of over de tijd waarop ze thuiskomt (te laat). Zo zei ik zojuist: ‘Je had beloofd om rond 1 uur thuis te zijn. Communiceer dan even als het later wordt. En half 3 ’s nachts… Dat vind ik voor een doordeweekse donderdag sowieso onacceptabel, als je vrijdag gewoon naar school moet.’ En toen volgde dus gekrijs over communicatie, voorbeeldfunctie en beloftes niet nakomen. Met dat laatste, ja, daar had ze me.

Want ik had het ze beloofd: ‘Wees maar niet bang. Al zie je de ouders van klasgenootjes scheiden, papa en ik blijven bij elkaar. Echt.’ Want dat dácht ik ook. Van alle mensen op aarde, waren wij het allerlaatste stel, dat ooit uit elkaar zou gaan. Wij zouden dat niet laten gebeuren. Nee, dan kon ik met ogen dicht talloze andere stellen aanwijzen die écht ongelukkig waren. Zíj zouden moeten scheiden. Niet wij. Niet ons gezin dat nu verscheurd werd. Maar ja. Voor die overtuiging zijn er twee nodig. En als de een rücksichtslos de stekker eruit trekt – mijn ex dus – dan trekt ‘ie de anderen mee.

En dan. Hoe vertel je het je kinderen? Hoe vertel je iemand dat de aarde niet meer rond is, dat de vogels niet meer vliegen, dat de zon niet langer schijnt (tja, Marco…). Tijdens dat verschrikkelijke moment waarop mijn man – ondertiteld door hartstochtelijke (?) tranen – de kinderen vertelde wat hij had besloten, lieten zij geen traan. Hádden ze maar gehuild. Schreeuwden, gilden ze maar. Maar ze zeiden niets. Allebei niet. Dagenlang niet. Dat maakte dat ik nog bozer werd op mijn ex. Inwendig. Want ook ik zei niets. Ik had al genoeg gezegd.

Dus dat mijn dochter bij elk huis- tuin- en keukenakkefietje beschuldigend onze scheiding aangrijpt, dat snap ik wel. Natuurlijk klopt het niet, want te laat thuiskomen staat helemaal los van onze breuk. Maar wel goed dat ze daarmee haar opgekropte frustratie eruit gooit. Want wat je niet kunt uiten, gaat intern vreten. Met alle lichamelijke en geestelijke gevolgen van dien. Dus hoe moeilijk het ook is, ik probeer haar met haar woede te begrijpen, en maar te laten begaan bij mij. Want tegen haar vader durft ze dat niet op deze manier te doen. Ik huil dat later uitgebreid van me af, want gekwetst word ik wel. En dat naast het enorme schuldgevoel over de verbroken belofte.

Maar, met haar 19 jaar ziet Julia zelf ook wel hoe het zit. En soms komt ze me dat – zonder woorden – vertellen. Dan loopt ze een dag later op me af. Spreidt ze haar armen. En dan sniffen we allebei. Zonder uitleg, met tranen. Dus ach, het komt wel goed met ons. Hoe dan ook.

*Sanne heet in het echt anders

 

 

 

close

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

We spammen niet! Lees ons privacybeleid voor meer info.


Geen idee meer hoe je kind in elkaar zit? Lees ons boek over leven en overleven met pubers.

Ook leuk:

Aan je puber laten zien: zó doe je de deksel op de pindakaaspot

Dat pubers niet uitblinken in luisteren is bekend. We kunnen iets 100 keer zeggen of vragen en dan nog kijken ze je aan met...

Juliëtte dronk voor het eerst sinds haar puberteit weer bessen-ijs

Ik kwam een oude schoolvriendin tegen in mijn oude dorp. Ging iets met haar drinken. ‘Zullen we een bessen-ijs bestellen, net als vroeger?’ vroeg...

17 dingen waaraan je de derdeklasser meteen herkent

Je puber is geen rookie meer op school, maar het examen is ook nog lang niet in zicht. Daar gedragen ze zich dan ook...

Even goed met je puber doornemen: zo steek je veilig vuurwerk af!

We houden  elk jaar ons hart vast, met dat vuurwerk. En zijn blij als het 1 januari is en niemand gewond is geraakt. Onze...

16 tekenen dat je kind nog lang niet toe is aan seks

Je kunt er natuurlijk helemaal naast zitten, maar dit zijn tekenen dat je kind nog niet van plan is 'het' te doen. Maar dat...

Niks lekkerder voor een puber om eens lekker een potje te gaan klagen

Jeanettes dochter is altijd het zonnetje in huis. Maar soms schiet ze in de klaagmodus. Jeanette zet zich dan altijd maar schrap. Mijn dochter...

Dit herken je als ook je jongste kind in de puberteit is geraakt

Jongste kinderen krijgen nou altijd minder aandacht dan oudste kinderen. Dat maakt ze niet per se ongelukkiger. Bovendien laten ze altijd wel van zich...

‘Mijn zoon heeft geen vrienden, hij gamet alleen maar’

De zoon van Petra, heeft nog nooit iemand van school meegenomen naar huis. Zijn contact met de buitenwereld verloopt via games op de computer....

EEn jaar niet naar school en zo min mogelijk ‘sociaal’ doen, hoe je dat overleeft met pubers

De Corona-maatregelen hakken er hard in bij ons. Mijn pubers liepen nog net niet de polonaise toen ze hoorden dat ze niet naar school...