Het is zo’n dag dat niks lekker loopt, nieuws hard binnenkomt en werk niet echt opschiet. Geen fijne dag dus. Totdat mijn pubers de lucht weten te klaren.
Vandaag is zo’n dag dat je in de ochtend al denkt: was het maar middernacht, dan kon ik gewoon weer mijn bed induiken. Maar het is nog geen half 10. Dus de aankomende uren moet ik het ermee zien te doen. Met die vreselijke grijze wolk die boven mijn hoofd hangt en mijn werkkamer vult met een drukkend gevoel. Als je binnenkomt weet je meteen: oh, hier zit iemand een flink potje te balen
En dat doe ik inderdaad. Ik baal van het nieuws dat die ochtend via de krant mijn leven binnenrent. Geweld, gedoe, de wereld die in brand staat. Ik `baal ook van de drukte om me heen. Nergens is het rustig in huis, nergens is het opgeruimd, iedereen gilt en schreeuwt, overal klinkt muziek of een YouTuber die gilt. En dat de kat de hele dag tegen iedereen die in zijn buurt komt blaast en hond de hele tijd tegen niemand in het bijzonder blaft helpt ook niet echt.
Balen en huilen
Ik baal dat mijn werk niet opschiet. Het ene project stagneert vanwege een wifioorlog die hier thuis gaande is. Want met een puber die Netflixt en een andere die TikTokt flikkert de wifi er steeds uit. Het andere project stagneert omdat het halve team verkouden thuis zit. En project nummer drie waar ik aan wil beginnen komt niet lekker uit mijn vingers bij gebrek aan inspiratie. Oh ja, en het regent. Ook dat nog. Ik baal kortom behoorlijk. Om half 12 heb ik nog niks gedaan en wil ik het liefst een potje janken. Gewoon omdat dat soms de lucht klaart. Maar zelfs dat lukt niet. En daar baal ik dan ook weer van.
Pubers weten wat je nodig hebt
Ik wil net naar mijn pubers appen dat ze me maar beter met rust kunnen laten, want zo heel gezellig ben ik niet, tenzij ze een lesje balen voor gevorderden willen volgen. Maar nog voor ik dat kan doen staat puber 1 voor mijn neus, met koffie!, die zegt dat hij ontbijt gaat halen, want er is niks in huis. Ik wil net losbarsten over hoe zeer ik daarvan óók baal, dat hij pas tegen de middag ontbijt, dat hij de hele dag door eet en dan klaagt dat er nooit wat in huis is, maar mijn puber gaat onverstoorbaar door en zegt dat hij meteen alle boodschappen voor mij gaat halen, dan hoef ik niet naar buiten. Hij geeft me een onhandige knuffel en stiefelt de kamer weer uit.
Love you!
Daarna komt puber nummer 2 binnen, met versgebakken wentelteefjes, en zegt dat ze de afwasmachine heeft uitgeruimd en dat ze ook wel een rondje met de hond loopt, dan kan ik lekker doorwerken. Ik krijg een hugkus en met een ‘love you’ trekt ze de deur van mijn werkkamer achter haar dicht.
Ik hoor nummer 1 op zijn fiets de tuin uitrijden op weg naar de winkel en nummer 2 de deur uitlopen met de hond. In de rust die ze achterlaten waait die grijze wolk boven mijn hoofd langzaam mijn werkkamer uit. Het balen stopt, de tranen komen alsnog. Hoe heerlijk is het als je pubers haarfijn aanvoelen wat je nodig hebt?
