In deze bizarre tijd raken pubers steeds vaker stuurloos. Ze weten vaak niet wat voor dag het is, laat staan dat ze doorhebben dat het vandaag Hemelvaart is. Een vrije dag dus.
Als mijn pubers in de loop van de ochtend de keuken instiefelen, zijn ze verbaasd dat ik niet achter mijn laptop aan de keukentafel zit. ‘Moet je niet werken?’, vragen ze. Want normaal was dat wat ik aan het doen was als zij beneden kwamen. ‘Vandaag is een vrije dag’, roep ik opgetogen uit. Vraagtekens die vanuit de hoofden van mijn pubers schieten vullen de keuken. Een vrije dag? Hoe dan? Waarom dan?
Alle dagen hetzelfde
Nu is Hemelvaart niet per se een vrije dag die mijn pubers in het vizier hebben, zoals Koningsdag of Bevrijdingsdag, maar je zou denken dat ze van een vrije dag, of eerder een vrije weekend, toch wel op de hoogte zijn. Maar nee, dat zijn ze dus niet. En goed dat ik het even zeg, want dan nemen zij vandaag ook gewoon vrij. Hoe langer deze corona crisis duurt hoe stuurlozer mijn pubers worden, lijkt wel.
Schooldagen, werkdagen, vrije dagen, doordeweekse dagen, weekend, alles lijkt in deze tijd een beetje op elkaar. Schooldagen voelen soms als vrije dagen, doordeweekse dagen lijken op het weekend, vrij dagen worden verward met werkdagen, of andersom. En vaak weten ze geen eens wat voor dag het is. Maandag? Echt? Weet je het zeker? Want gisteren was het nog donderdag. Aldus mijn pubers afgelopen maandag.
Het is natuurlijk ook niet zo raar dat alle dagen een beetje op elkaar lijken. Ik vind dat ook. Ik moet soms ook even kijken welke dag het ook al weer is. De dagen van mijn pubers waren wekenlang min of meer hetzelfde: beetje schoolwerk, beetje sporten, beetje Netflixen, piepklein beetje, klusjes in huis doen, en hup de dag was alweer voorbij. En de volgende dag zag er min of meer hetzelfde uit.
Pubers leven in 2021
Niet alleen zijn ze het zicht op de dagen kwijt, maar ook op de maand – ‘Huh, is het al mei? Oh het is al drie weken mei? Echt?’, en de tijd ”Huh, is het midden in de nacht? Ik dacht dat het pas 6 uur was of zo en dat ik nog gewoon kon gamen.’ Aan de ene kant vind ik het jammer dat de dagen zo voorbij glijden, moeten ze zich er niet meer bewust van zijn? Aan de andere kant zorgt het gek genoeg ook voor een bepaalde rust. Of zelfs structuur. Als elke dag min of meer volgens hetzelfde patroon verloopt, is dat het ritme waar je je aan vast kunt houden. Tenminste, je pubers dan.
Voor de grap vraag ik mijn pubers of ze wel weten welk jaar het is. 2021 roepen ze. Ik bries bijna dat ze niet alleen stuurloos, maar ook hopeloos zijn, maar mijn pubers leggen snel uit dat ze 2020 hebben opgegeven. Een jaar dat niet bestaat zeg maar. De aankomende achttien maanden is het blijkbaar 2021.
