Scholen: vraag dit jaar aan de kinderen zelf of ze willen overgaan of blijven zitten

De ene school laat kinderen zelf bepalen of ze overgaan, terwijl de andere gewoon dezelfde normen hanteert als altijd. Dat terwijl het toetsen, en lesgeven dit jaar echt totaal anders ging. Misschien heeft de school -op afstand- hier dit jaar iets minder over te zeggen dan de ouders of de kinderen zelf. Martine pleit ervoor kinderen (en hun ouders) meer te laten zeggen over hun schoolcarrière.

‘Iedereen gaat over’, zo stond er vanochtend op de voorpagina van De Volkskrant. Toen mijn dertienjarige dochter (2 vwo) beneden kwam, hield ik de krant voor haar omhoog. ‘Echt?’ vroeg ze hoopvol. ‘Nee’, zei ik, ‘Was het maar waar.’ Veertig procent van de scholen verandert namelijk helemaal NIKS aan het overgangsprotocol. Op een van die scholen zit mijn dochter. Want hoewel het hele onderwijs op zijn kop stond, pubers opgehokt zaten met hun ouders en het in de tussentijd niet mogelijk was om te toetsen, blijft de strakke normering overeind.

Naar de havo

In de krant stond een interview met een meisje dat mijn dochter had kunnen zijn. Deze dertienjarige stond er voor de crisis net als mijn dochter ook niet heel goed -maar ook weer niet dramatisch- voor. Ze zou naar de havo moeten. Het kind worstelt met haperende WiFi, leraren die vragen niet beantwoorden. Kansen om de slechte cijfers van de eerste twee trimesters op te halen, zijn er nauwelijks, op een paar werkstukjes en spellingtoetsen na. Niet eerlijk, zo oordeelde deze dertienjarige. En ik vind dat ook.
Ik vind dat dat alle kinderen een eerlijke kans verdienen. Zeker die kinderen die het altijd moeten hebben van de eindspurt en niet hadden gerekend op de covid-epidemie.
Nog oneerlijker is het dat het hangt er maar net vanaf hangt op welke school je zit, of je overgaat of niet. In het artikel in De Volkskrant staat bijvoorbeeld ook een interview met de rector van een school waar veel van haar klasgenootjes heen zijn gegaan. Deze laat de kinderen zelf -in overleg met hun ouders- bepalen of ze naar het volgende jaar mogen. Het meest steekhoudende argument hiervoor was dat de ouders en de kinderen door het thuisonderwijs een veel beter beeld hebben van de vorderingen dan de school.

Relaxt

De school van mijn zoon zette vanaf het begin van de covid-crisis een iets relaxtere modus aan. Terwijl mijn dochter dag in dag uit Teams-sessie naar teams-sessie ging en vaak wel van half negen tot halfvier achter haar scherm zat, sliep mijn zoon uit en maakte vervolgens op zijn dooie akkertje een paar opdrachten. Soms had hij een gesprekje met een leraar, of hij maakte een online toets. Al snel werd ook bekend dat ze op de school van mijn zoon de overgangsnormen gingen loslaten. En o ja, niemand hoeft dit jaar van school af. Verder heeft mijn zoon de komende weken een zogenaamd POP-gesprek, waarin hij zijn sterke en zwakke kanten bespreekt en kan aangeven wat hij nog nodig heeft.
Ik snap namelijk heel goed dat je het als puber onrechtvaardig vindt dat je broer en oud-klasgenoten langs andere meetlat worden gehouden dan jij. Het is hetzelfde als erachter komen dat de collega die altijd de kantjes ervan afloopt wel opslag krijgt en jij niet, terwijl jij je altijd uit de naad werkt.
Behalve op de toetsweek die haar over twee weken te wachten staat, heeft onze dochter namelijk niet echt kunnen laten zien hoe hard ze heeft gewerkt. Want de tussentoetsen, boekenbeurten en mini-SO’s waar ze normaal haar cijfers mee opkrikte, die zijn er nu niet. En bovendien: een keer extra uitleg vragen of überhaupt een vraag beantwoord krijgen van een leraar, is ook lastig. De leraren die ik ken klagen allemaal over een enorme berg e-mail die nauwelijks te behappen is.

Maatwerk

Misschien zou het ministerie van onderwijs scholen niet moeten oproepen ‘maatwerk’ toe te passen in dit uitzonderlijke jaar. En kinderen meer de regie moeten laten geven over hun eigen onderwijs. Het is tenslotte hun leven. School stond van maart tot en met de zomervakantie ook letterlijk op afstand en zou er daardoor minder over te zeggen moeten hebben.

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Martine De Vente

Twee pubers op de middelbare school, manman wat is dat duur

Sinds haar dochter ook op de middelbare school zit, betaalt Martine zich...
Lees verder