Meneer Rutte, kunnen de scholen weer open? Ik vraag dit voor mijn huis

Meneer Rutte, kunnen de scholen nu al open? Ik vraag dit voor mijn huis

Na deze tweede lockdown, mét avondklok, is er niet veel meer over van het huis van Saskia. De keuken, badkamer, het toilet, de puberslaapkamers; het waren ooit prachtvertrekken waar het aangenaam toeven was. Maar nu haar pubers al die tijd non stop in huis zijn, zijn het stuk voor stuk no go-areas geworden. 

Beste Meneer Rutte,

Afgelopen week zijn de basisscholen weer open gegaan. Heel fijn natuurlijk voor al die leerlingen, maar ik vraag u met klem of de middelbare scholen, mbo, hbo en universiteiten ook weer open kunnen. Het liefst morgen al. Morgen, zal u zich wenkbrauwomhoogtrekkend afvragen. Ja, morgen. Langer kan mijn huis niet wachten. Dat staat namelijk op het punt van instorten. Als er nu nog langer dan 24 uur pubers continu binnen zijn, is het te laat.

Ik weet niet of u ooit weken achtereen met twee pubers een woning heeft gedeeld, maar ik kan u vertellen dat dat geen sinecure is. Mijn huis, een bescheiden jaren vijftig-eengezinswoning, is in staat van ontbinding. Neem de badkamer, de plek waar pubers in het ‘normale’ leven al het meest rondhangen, maar nu helemaal. Mijn badkamer is weliswaar doorsnee – douche-wasbak-kastje-handdoekradiator, maar het was een fijne plek om te zijn. In de kast lagen schone handdoeken, in een la onze spullen en in een kastje dat tevens een spiegel is, stonden allerhande potjes en tubes netjes op een rij.

Mijn badkamer vc (voor corona) was een plek waar ik gewoon kon douchen en al mijn spullen kon vinden. Maar nu is mijn badkamer een slagveld. Droge, schone handdoeken? Al in geen acht weken gezien. De wastafel heeft een constante aanslag en er drijven klodders tandpasta, gel en make up in. In een plasje water, omdat de boel verstopt is door een kluwen haren. Overal liggen schoenen, sokken, lipglossjes, omgekeerde shampooflessen, haarstyle-apparaten, plastic tasjes, en geen enkel potje of tube heeft een dop. De wasmand is niet meer te zien, want is bedolven onder stapels was. Iemand heeft met lipstick een hartje getekend op de spiegel. Los daarvan wordt de badkamer door mijn pubers die de hele dag thuis zijn 24/7 bezet gehouden. Mijn ene puber kijkt een Netflix-serie als-ie doucht, mijn andere puber is de hele dag in de weer met maskers en de föhn.

De keuken staat er al niet veel beter voor. Aan het begin van de dag kan ik nog enig onderscheid maken tussen het aanrecht, de vloer en de tafel, maar na mijn tweede kop koffie zie ik dat al niet meer. Dan zijn mijn hongerige pubers namelijk langs geweest en is het aanrecht vergelijkbaar met een festivalterrein waar 40 duizend bezoekers hebben feestgevierd. O-ver-al spullen. Boterhammen liggen verspreid en nooit in de broodzak, aan de kraan zit pindakaas, in de boter staat een mes met chocoladepasta eraan, het tostiapparaat verspreid een verbrande kaasgeur.

De ene puber plundert de ijskast, de andere maakt een smoothie in een blender zonder deksel. Glazen, bestek, bekers, borden; niks vindt meer een weg naar de kast of vaatwasser. Het blijft maar staan op het aanrecht, vastgekleefd in een substantie waarvan ik niet meer kan achterhalen wat het precies was. Aan het einde van dag gaat standaard het rookalarm af omdat niemand de apparaten die worden gebruikt uitzet.

Het toilet is eveneens een plek in mijn huis waar je deze dagen beter niet kunt komen. Het ruikt en ziet eruit alsof er een heel leger wildplassers over de vloer is geweest. Er liggen ook dingen waarvan ik niet weet waarom die er liggen, zoals zakken chips, een powerbank, drie glazen en een halfleeg blikje cola. Niemand neemt de moeite om die spullen op te halen. En oh ja, niemand trekt door. Als het even kan plas ik daarom maar in mijn tuin.

En hun slaapkamers? Om eerlijk te zijn, ik kom er niet meer. Weken geleden heb ik definitief de deur van de kamers van mijn pubers dichtgedaan. Het is te gevaarlijk om er te zijn. Er woont allerlei ongedierte en voorwerpen zoals lunchtrommel, rugzak en prullenbak blijken ineens leven te bevatten. De zwavel-ammoniakgeur lijkt me bovendien niet goed voor mijn gezondheid.

Opruimen hoor ik u zeggen? Ja, daar ben ik heel druk mee geweest die eerste paar weken. Maar zodra de keuken, badkamer of toilet er weer spic en span uitzagen, galoppeerde er een horde pubers doorheen. Vervolgens zat ik tussen de ravage en rokende resten die waren achtergebleven op het slagveld. De pubers laten opruimen, zegt u nu? Hahaha, gelukkig heeft u uw gevoel voor humor niet verloren. Pubers laten opruimen is hetzelfde als een roedel jonge wolven vragen of ze een vioolconcert van Bach kunnen spelen; het werkt gewoon niet.

Beste meneer Rutte, zoals u wellicht zal begrijpen heeft mijn huis heeft een adempauze nodig. Daarom stel ik voor dat de middelbare scholen gewoon morgen weer opengaan. Anders krijgen we bovenop deze corona-crisis een woningmarktcrisis. Want nog langer met deze twee chaoten en rommelmakers in huis, maakt de boel hier onbewoonbaar en zal ik toch echt een nieuw huis moeten kopen. En ik denk dat ik niet de enige puberouder ben.

Alvast bedankt,
een opgeruimde moeder

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.

Heb je ons nieuwe boek al?

Tags from the story
, , ,
Geschreven door
More from Saskia Smith

Door deze fasen gaan pubers als je hun telefoon afpakt

Pubers en hun telefoon, het lijkt wel een extra ledemaat aan hun...
Lees verder