De weken van de schoolexamens (SE’s) zijn weer aangebroken. En dat zorgt her en der voor verrassingen. ‘Hè wat? Heb ik vandaag twéé SE’s?’ De 18-jarige puber van Margriet schrok zich gisterochtend rot. En zijn moeder nog een tikje erger.
‘Mam kun je me brengen? Het regent en om nou kletsnat mijn examen te maken, liever niet.’ Mijn jongste kijkt me smekend aan. Hij en zijn broer doen dit jaar eindexamen en omdat SE’s belangrijk zijn zwicht ik. ‘Héé,’ vervolgt mijn jongste met een blik op zijn telefoon. Hij ziet dat zijn broer om 9.00 uur óók examen heeft. ‘Zal ik naar boven roepen dat jij ons met de auto brengt?’
Twee examens
Ik verslik me in m’n koffie. Dat kan niet, want hij zei dat hij om 13.00 uur pas een examen heeft. Mijn jongste toont mij op zijn telefoon het schema voor alle examenklassen. ‘Hier staat toch duidelijk dat 6V om 9.00 uur Duits heeft.’ Shit. Het staat er echt. Mijn hart verzakt en bloeddruk stijgt.
Ik trommel mijn oudste uit zijn bed en vertel hem het slechte nieuws. ‘Yo. Kan niet. Ik weet zeker dat ik alleen Beco (bedrijfseconomie) heb, en dat is om 13.00 uur.’ Ik laat hem zijn examenschema checken en inderdaad, 9.00 uur examen Duits. Veel gevloek, getier en een korte douchebeurt later, zit hij naast mij in de auto. ‘Maar waar gaat het dan over? Zou het dan een mondeling zijn? Of een betoog? Echt geen idee!’
Waar gaat het eigenlijk over?
Ik word wat bozig. ‘Dat je niet weet dat je twee examens hebt vandaag, is al een dingetje. Maar dat je dan ook nog niet weet waaróver… Onbegrijpelijk.’ ‘Ik heb Frau Ostendorff zojuist nog geappt. Maar ze antwoordt maar niet;, piept mijn oudste. Ik vrees dat Frau Ostendorff niet blij is als ze een half uur voor het examen de vraag krijgt waar het eigenlijk over gaat.
Ineens worden we wat melig om de situatie. Mijn jongste vindt zichzelf de held van de dag, want hij is de ontdekker van dit euvel. Mijn oudste vindt dat discutabel, maar is ineens laconiek – er valt toch niets meer aan te doen. Ik tuf rustig verder naar school en besef dat boosheid de situatie ook niet oplost. Eenmaal bij school, drop ik de mannen droog en wel. Met een blik op hun verregende schoolgenootjes op de fiets, bedanken ze me met een knuffel voor het brengen.
Foutje van school
Ik ben tien minuten op de terugweg, en dan belt mijn oudste. Huh? Die had al lang en breed aan zijn examen moeten zitten. Wat benauwd neem ik op. ‘Foutje!’ zegt hij. ‘Wat bedoel je. Bel je me per ongeluk?’, antwoord ik. ‘Nee, dat examen Duits dat voor vandaag gepland staat, bleek een foutje van school!’ Ik ben stomverbaasd. Hoe kan school nou bij zoiets belangrijks een fout maken? Die hele klas staat er dus voor niks! ‘Is iedereen nu voor niks verschenen?’ vraag ik dan ook.
‘Nee, heel gek, maar ik ben de enige. Maar ik was een paar keer te laat in de les. En misschien ook een keertje per ongeluk afwezig. Misschien heeft Frau Ostendorff toen wel gezegd dat er een fout in het schema stond.’ Ik slik mijn tekst in. En bedenk maar dat hij de aanstaande vrije uurtjes op school nog aan Beco kan besteden. Kan ook geen kwaad.
