Petra is al 13 jaar co-ouder, maar wordt daar toch soms verdrietig van

Petra co-oudert er al jaren lustig op los. Inmiddels zijn haar jongens pubers, en niet altijd bij haar. Het went, maar soms is het toch ook nog steeds echt niet leuk. 

Dertien jaar geleden werd ik het: co-ouder. Van de ene op de andere dag, waren mijn jongens (van toen 3 en 6) niet meer elke dag vanzelfsprekend bij mij in de buurt, moesten we afspraken maken over spullen, vakanties en opvoeding en zat ik soms huilend aan de keukentafel te wachten tot ik ze weer stevig vast kon houden, die mollige handjes.

Samen alles vieren

Ze zijn inmiddels 16 en 19, met baardhaar, zware stemmen en heel grote voeten en we co-ouderen er nog steeds lustig op los met z’n allen. Wat ben ik trots op ze en ook wel een klein beetje op onszelf. Verjaardagen worden nog steeds samen gevierd, er wordt overlegd over gezamenlijk cadeaus en de ene oma mag altijd meerijden met de andere opa en oma om op tijd aan te schuiven voor de taart. Schoolkeuzes zijn gemaakt, toekomstplannen worden gesmeed en elke week staat één van ons met alle puberspullen voor de deur van de ander.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Patchwork family

We weten inmiddels allemaal niet beter. We hebben ‘hoe-krijgen- we-de- jongste-in- godsnaam-zover- dat-ie-meer-aan- school-doet’-overleg en zitten met nieuwe partners, stiefbroertjes en andere familieleden op dezelfde rij te stralen als ze samen in een musical zitten op de door de mannen (mannetjes kan echt niet meer), allebei zo geliefde theaterschool. Is dan alles pais-en- vree? Pretty much. Behalve afgelopen jaar op Moederdag.

Toen ik helemaal alleen wakker werd, omdat het niet ‘mijn’ weekend was. Niet dat ze dan niet mogen komen, maar ja, jongens hè? Oud verdriet kwam door alle poriën omhoog, net toen ik het echt niet meer aan zag komen. Snotterend scrolde ik door mijn timeline vol vrolijke, beschuit etende moeders, die nog wel gewoon bij elkaar waren. Want helemaal ‘gewoon’ wordt het nooit, zelfs niet na 12 jaar.

Geen kinderen op Moederdag

De pijn die ik voel, is niet eens mijn eigen pijn, het is plaatsvervangende pijn voor mijn jongens. Die ik geen normale jeugd heb kunnen geven, die al 12 jaar tussen twee huizen heen en weer moeten pendelen, de andere ouder steeds een week moeten missen en elke maandagochtend moeten bedenken welke spullen er mee moeten. En die dus niet vanzelfsprekend bij hun moeder zijn op moederdag. Al zal dat laatste mijn pubers waarschijnlijk een zorg zijn.

C0-grootouderen

Net als ik om 15.00 uur van ellende een fles wijn opentrek, komt er een whatsappje binnen. ‘Fijne moederdag mam. Dinsdagochtend maak ik ontbijt op bed voor je.’ En dan is het leven van deze co- moeder weer goed. Met twee super zelfstandige, prachtige jonge mannen, die weten wat er in de wereld te koop is. Die hebben geleerd om zich flexibel op te stellen en problemen zelf op te lossen. Die ondanks alles nog steeds geloven in de liefde en allebei zeggen dat ze later kinderen willen. Kinderen waar wij dan met z’n allen liefdevol over gaan co-grootouderen.

Ben of ken je zelf een co-ouder? Geef of koop dan vooral Het grote co-ouder doeboek (MeulenhoffBoekerij 2018, €19,95). Dat zit vol met tips, wijze raad, hartjes onder je riem en her en der een schop onder je kont.

Geschreven door
More from Petra Vollinga