De dochter van Isabelle ging naar een festival. Met een fake ID. Ze werd gesnapt en dat kostte haar uiteindelijk 170 euro.
‘Goedemiddag mevrouw, u spreekt hier met de politie. Niet schrikken.’ Leuk die so called geruststellende laatste twee woorden, maar mijn bloeddruk was al bij het woord politie gestegen. En er kon maar over één iemand gebeld worden. Die ene van bijna 18. ‘Uw dochter is aangehouden hier bij het festival’.
In een flits dacht ik aan drugs. maar het bleek vanwege identiteitsfraude. Staat best een behoorlijke straf op. Meer dan drugs in je tasje zogezegd. Na een klein college over de ellende die mijn dochter op haar hals zou kunnen hebben gehaald, maar dus niet aangerekend kreeg, moest ik haar op komen halen.
Identiteitsfraude
Er had heel veel ellende kunnen komen van deze domme actie van mijn puber. Zowel financieel als strafrechtelijk. Een ‘gestolen’ identiteitskaart was rondgegaan in de vriendengroep van mijn dochter. En deze werd door alle bijna 18-jarigen gebruikt. Naast heling was identiteitsfraude wat haar aangerekend had kunnen worden. Een zoektocht op Google leerde dat je daar zelfs celstraf voor kan krijgen. De maximale straf voor identiteitsfraude is 5 jaar gevangenisstraf of een geldboete van €82.000. Voor de actie van mijn puber zou het wel niet zo ver komen, maar toch. En dan kon ze ook nog een boete krijgen voor het feit dat ze geen officiële eigen ID bij zich had.
Aangekomen bij het plaats delict, het festivalterrein, hoorde ik beukende bassen en zag ik hupsende, vrolijke mensen. Het was in een oogopslag duidelijk dat ik geen festivalganger was. Bij de ingang, stond ik bij een hokje te wachten. Mijn dochter kwam naar buiten, met begeleiding. De officier van justitie was mild vandaag. Hij herhaalde nog wel even wat de gevolgen hadden kunnen zijn, en zei dat het feit dat mijn dochter eerlijk was geweest, had geholpen om geen zwaardere straf op te leggen. Ze kreeg een
Boete
Ik keek naar mijn delinquente dochter. Zij keek wat stuurs voor zich uit. Ik twijfelde aan mijn pedagogische aanpak op dat moment. Moest ik haar het laten voelen? Straffen? En zo ja, wat dan? Ik dacht haar naar huis te laten lopen, zo’n 27km, als een soort walk of shame. Maar in feite was ze al gestraft, geen festival, wel een boete. Ze moest 100 euro betalen omdat ze geen eigen ID bij zich had en ze mocht het festivalterrein niet meer op, dus die 70 euro entree ging ook in rook op.
‘Zo stom dat ik nu gewoon niet kan dansen. De muziek was zo vet’. Stilte. ‘Mam, ben je boos? Waarom dan?’ Ergens in mijn hoofd bladerde ik door het pedagogisch hoe te handelen-register, maar ik kon er niet echt op komen. Ik was niet boos, en hoopte dat ze haar lesje had geleerd. En ze zich besefte dat ze door het oog van de naald was gekropen. Ik zei dat ze mij een botox-behandeling verschuldigd is. In dit soort situaties, is humor soms je beste vriend.
Slimme puber
Ik moest nog iets zeggen. Iets duidelijks. Iets ouderlijks. Iets psychologisch waardevols. Iets. En toen ratelde ik alles door elkaar. Dat ze echt echt mazzel heeft gehad, dit nooit meer voor kan komen en ze haar toekomstplannen niet voor een stom feestje had moeten verknallen. En dat ik lekker in mijn huispak had willen netflixen en nu godbetert met een politieagent in gesprek moest. En dat die gehele ID-business opgedoekt moet worden en dat ik alle ouders zou informeren.
En …en… en, ik dacht na wat ik nog meer moest zeggen. ‘Mam, gaat ie?’ Mijn dochter pakte mijn schouder en zei: Fouten maken we allemaal mam, ook jij. Het gaat er om wat je er mee doet en hoe je het oplost, toch?’ Op dat moment leken we even van identiteit gewisseld. Die van moeder en kind. Maar zo makkelijk kwam ze er niet vanaf. Die boete betaalt ze uiteraard zelf, ik ga nog broeden op wat ik ga doen met dat hele fake ID-verhaal.
