Kinderen die seksueel worden misbruikt, waarom zien we die niet?

Kinderen die seksueel worden misbruikt, waarom zien we die niet?

Afgelopen zaterdag stond in de Volkskrant een interview met Karin Bloemen over haar incestverleden. Van haar 8ste tot haar 15e werd ze misbruikt door haar stiefvader. Het ergste was: mensen wisten het en niemand greep in. 

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

In elke klas zitten kinderen die seksueel worden misbruikt, waarom zien we die niet?

 

Je kon bijna niet om het interview van Karin Bloemen heen. Eerder had ze het er al over gehad in Pauw en nu vertelde ze nogmaals aan de krant haar verhaal. Met de indringende kop: ‘Incest gaat niet alleen over seks, hè. Het gaat ook over macht’. Het werd massaal online gedeeld. Ik heb het interview drie keer gelezen. Haar verhaal is rauw, pijnlijk, onvoorstelbaar, maar ze vertelt het nuchter. In het kort: de man met wie haar moeder trouwde nadat ze van Karins vader was gescheiden verkrachtte Karin en haar twee zussen stelselmatig. Ik lees het vol ongeloof én vol bewondering dat ze dit, op deze manier, kan en wil vertellen.

Wel zien, maar toch wegkijken

In het interview zegt ze: ‘Heel veel mensen hebben boter op hun hoofd, hoor. Ze hadden kunnen zien dat het mis was bij ons thuis, maar iedereen keek weg.’ Die zin laat me niet meer los. Mensen die zien wat er gebeurt, maar hun mond niet open durven te doen. In het interview zegt ze ook dat één op de vier kinderen slachtoffer is van misbruik, en als je snel rekent betekent het dat in een klas van 30 kinderen er dus 6 kunnen zitten die het thuis niet zo fijn hebben. En die worden niet gezien. Of nee, die worden wel gezien, maar daarna wordt er weggekeken.

Ik moet denken aan een meisje dat bij ons in de buurt woonde. Heel veel later is uitgekomen dat haar vader zijn handen niet thuis kon houden. Had iemand dit gezien? Gehoord? Opgemerkt? Pas later, toen het gezin was verhuisd smoesde de buren tegen elkaar dat ze altijd wel gegil hoorde, en dat die kinderen heel angstig waren. Maar waarom niemand had ingegrepen of naar de politie was gestapt, daar hadden ze geen antwoord op.

Niemand die de verantwoordelijkheid neemt

Ik moet denken aan een meisje bij mij in de klas op de middelbare school. Ze was vaak ziek, kwam soms onder de blauwe plekken naar school en was een stil en teruggetrokken meisje. Had iemand dit gezien? Gehoord? Opgemerkt? Hadden wij, haar klasgenoten, het gemerkt? In alle eerlijkheid: wij waren veel te druk met onszelf. Hadden de leraren het kunnen zien? Onze mentor? De gymlerares? Iemand moet een keer hebben gedacht dat het niet helemaal oké was, maar waarom was er niet ingegrepen? Pas later, toen haar zusje, die hetzelfde was overkomen, zelfmoord pleegde kwam het verhaal naar buiten. Ik was in shock toen ik het hoorde, maar pas toen ik zelf moeder werd zag ik hoe afwijkend haar gedrag was destijds. En realiseerde ik me hoe vreselijk het voor haar moet zijn geweest dat niemand daar iets mee heeft gedaan. Hoe eenzaam ze zich moet hebben gevoeld.

Ik moet denken aan al die kinderen, jongens kunnen net zo goed slachtoffer zijn, die heel stil schreeuwen, maar niet worden gehoord. Aan hen die heel stil laten zien dat het niet goed met ze gaat, maar niet worden gezien. Aan zij die bang zijn, terug getrokken zijn, of juist heel erg aanwezig en druk zijn, maar geen woorden hebben om om hulp te roepen en moeten toezien hoe iedereen wegkijkt. Karin Bloemen schreef een boek over haar misbruikverleden. Je zou dat kunnen interpreteren als een soort laatste wraakactie naar haar stiefvader toe. Maar dat is het niet. ‘Er spreekt woede uit het boek’, zegt ze, ‘Maar de woede zit erin dat het heeft kunnen gebeuren. Dat niemand in de omgeving de verantwoordelijkheid heeft genomen om in te grijpen. Die woede blijf ik altijd houden. Daarom vertel ik mijn verhaal.’

Dader en toch leuk?

Ik vind het zo moeilijk om te geloven dat er niet wordt ingegrepen als het duidelijk is dat er iets aan de hand is. Waarom gebeurt dat niet? Deze vraag stel ik ook mezelf. Zie ik het wel? Let ik wel goed op? Is elke puber met afwijkend gedrag meteen een slachtoffer? Wat zou ik doen als het duidelijk was dat een kind thuis wordt misbruikt? Het is makkelijk om te zeggen: ‘Natuurlijk ren ik meteen naar de politie’, maar ik weet van dat meisje uit de buurt en in mijn klas dat dat niet wordt gedaan. Karin Bloemen zegt in het interview: ‘Hij kon gewoon zijn gang gaan. Hij was helemaal vrij bij ons thuis, de deur ging dicht en dan was het: ráng, jij je bek houden, en ráng, jij naar bed en nu godverdomme eten op tafel, wie is hier de baas?! Incest gaat niet alleen over seks, hè. Het gaat ook over macht.’

Naast dat slachtoffers zich enorm schamen dat dit gebeurt zijn ze ook bang, terecht want er wordt met van alles gedreigd als het uitkomt. En met hen is hun omgeving misschien ook wel bang. Om zoiets heftigs als incest en misbruik bespreekbaar te maken. En bang dat dat wat ze vermoeden ook waar blijkt te zijn. Omdat het onvoorstelbaar is dat het gebeurt. Misschien omdat we het niet kunnen rijmen in ons hoofd kijken we liever weg. De macht die daders hebben over hun slachtoffers gebruiken ze ergens ook om macht te hebben over hun verhaal. Als je maar laat zien hoe leuk je bent, ben je ook niet snel verdacht. Karin: ‘Ook later, toen alles allang uitgekomen was, waren er nog mensen die zeiden: Ben Kuijt (haar stiefvader, red) was léuk, hoor. Een oude nicht, bij mijn moeder aan de keukentafel, zei: we hebben vroeger toch ook gelachen bij jullie thuis.’

Alle meisjes hebben recht op een leuk leven

Haar verhaal grijpt me aan omdat ik zelf een dochter heb. Ik moet denken aan hoe zorgeloos haar leven nu is en hoe niet-zorgeloos het leven van veel meisjes van haar leeftijd is. Als je weet dat 1 op de 3 meisjes voordat ze 15 worden met seksueel overschrijdend gedrag worden geconfronteerd weet je dat er in de vriendenkring van je puber dit ook gebeurt. We kunnen er met onze pubers over praten. Dat als ze wat horen of zien, of als ze een gevoel hebben  ze dat met ons kunnen bespreken. En dat we zelf ook goed onze ogen open moeten houden. Want dit kan dus onder je neus gebeuren. Het is pijnlijk en moeilijk om zoiets aan de kaak te stellen, vooral ook omdat slachtoffers dit uit schaamte of angst vaak niet willen, maar laten we ons vooral realiseren dat ze achteraf blij zijn dat ze op die manier ook uit die hel worden gehaald.

Karin Bloemen heeft het uiteindelijk zelf moeten doen. Toen ze 15 was, schreeuwde ze op een nacht zo hard dat haar moeder, die wist wat er onder haar dak gebeurde, er niet meer omheen kon en Karins stiefvader op straat zetten. ‘Ik was 15 toen ik aan een meertje zat in Schagen en dacht: ik loop het water in. Maar meteen daarna dacht ik: het zal toch godverdomme niet gebeuren dat Ben Kuijt gaat winnen? Dat ik mezelf verniel, omdat hij zijn lul niet in zijn broek kon houden? Toen besloot ik: ik heb recht op geluk, ik heb recht op een leuk leven, ik heb récht, ik heb récht.’

Voor al die meisjes die worden misbruikt, maar niet durven te schreeuwen, laten we voor hen onze ogen goed openhouden en vertrouwen hebben op ons gevoel. Als het niet goed voelt, is het vaak ook niet goed. En laten we ook niet bang zijn om in te grijpen, want al die meisjes hebben ook recht om geluk en een leuk leven.

 

 

 

Lees ook
Geschreven door
More from Saskia Smith

19 reacties van pubers die laten zien dat ze schermverslaafd zijn

Mobieltjes, laptops,  televisie, tablets; alles met een scherm heeft de volle aandacht...
Lees verder