Marloes (45) heeft twee kinderen op de middelbare school en een op de basisschool. Been there, done that. Eigenlijk is ze al wel een beetje klaar met met die klassen- en luizenmoeders en toffe papa’s op het schoolplein. Zo ook met het eindejaarscadeautje voor de juf. Vandaag ontstond hierover een discussie over Twitter, want een juf vond zelf OOK dat het cadeautje afgeschaft moest worden.
“Gaat ze emigreren?”, vroeg ik aan de collega-moeder op het schoolplein toen die mij vijf euro vroeg voor ‘een cadeautje voor de juf’. Thuis scrollde ik door de WhatsAppgroep van de klas, waar ik nooit meer inkijk omdat andere moeders daarin melden dat hun kind luizen heeft. Maar ook wat betreft klassenpicknicks, juffencadeautjes en ander geneuzel dat blijkbaar hoort bij zo’n klas, speel ik liever struisvogelpolitiek.
De juf ging niet emigreren, ze was ook niet terminaal ziek en ze was ook niet zwanger. Dat leken mij prima redenen om vijf euro de neus in te leggen voor een presentje. Dan kun je tenminste echt iets leuks kopen, dan een modaal Rituals-pakket. Een designer-rompertje, een mooie verrekijker of een mega-doos Puccinibonbons.
Er bleek al een maand te zijn ge-appt over het eindejaarscadeautje voor de juf. Nou is de juf heel leuk en heel goed. Maar om daar nou zestig euro tegenaan te gooien, lijkt mij ietwat overdreven. “Het is vrijwillig hoor”, zei de collectante van het schoolplein nog. Maar ik zag die blikken al voor me als ik zou weigeren vijf euro in de pot te gooien.
In de gemiste WhatsApps was ook sprake van een door mijn kind zelf te knutselen A4tje. Zestig berichten verder zag ik wat de bedoeling was. Hij moest een recept van thuis meenemen en opplakken, met een foto van zichzelf erbij. Deadline: morgenochtend. Want dan kon die-ene- moeder-met-toch-al-te-weinig-tijd-maar-die-zich-altijd-voor-een-karretje-laat-spannen er nog een mooi boekje van maken. Dan is roepen dat je daar geen tijd voor hebt, een beetje lullig.
Ik wilde vragen: ‘Waarom?’ Dat de juf voor de klas staat is gewoon haar BAAN. Als ik de onderwijsbonden moet geloven een slecht betaalde baan, maar het is een baan met een vast contract. En een pensioen. En ongeveer de helft van het jaar vakantie. Het is dus geen vrijwilligersjob waarvoor je aan het einde van de rit een bos bloemen en een boekenbon hebt verdiend.
Bovendien: ik vind het een beetje denigrerend. Als er iemand pluimen moet uitdelen aan een onderwijzer, dan moet dat zijn of haar werkgever zijn. Dat -lijkt mij- dé aangewezen instantie die er verstand van heeft. Die kan beoordelen of de juf goed is. Dus als die vindt dat de juf het goed heeft gedaan, dan moet hij haar opslag geven. Of promotie. Of een bosje bloemen.
Natuurlijk doneerde ik braaf mijn vijf euro en kreeg ik stress van het maken van het boekje omdat we thuis natuurlijk geen printer hebben die het doet. En natuurlijk zat ik me eraan te ergeren dat er ouders waren die het nóg niet genoeg vonden en ook nog met dozen bonbons en bloemen kwamen aanzetten.
Ik blijk niet de enige te zijn met een bezwaar tegen het cadeautje voor de juf. Vandaag ontstond er op Twitter ook een hele discussie over cadeautjes voor leerkrachten. Een juf (een juf naar mijn hart) vindt dat ze helemaal niks nodig heeft. En als je dan toch iets geeft: een boekenbon, want dan investeer je toch in het onderwijs.
Anderen vonden zogenaamde ‘gepersonaliseerde’ cadeautjes weer onhandig, want wat moet je met dertig mokken met je naam erop? Anderen vonden zo’n boekenbon juist weer heel onpersoonlijk. Nee, dan liever een muismat met de foto van je eigen kind erop.
Het is dus, kortom, nooit goed. Ik liet mijn kind de juf een knuffel geven en zei zelf: fijne vakantie en tot volgend jaar!
Lieve ouders, ik ben heel erg tegen meester en juffen cadeautjes. We doen ons werk graag en graag goed. Geen extra's nodig. Doe je het tóch? Geef dan geen mokken en chocola, maar een boekenbon. Investeer je stiekem ook nog in het onderwijs. Da's pas een dankjewel!
— Ellen (@LLvanp) July 5, 2022
