Toen de schoonmoeder van Saskia 70 werd wilde ze dat eens goed gaan vieren. In het Rijksmuseum. Met iedereen, inclusief haar vier puberkleinkinderen.
Zoals verwacht bleven het gejuich en de high fives achterwege toen ik de vier pubers, in de leeftijd van 10 tot 17, meedeelde dat we een middag met hun oma in het museum gingen doorbrengen. ‘Een. Hééééle. Middag?’ kermden er twee, ‘Hóezo?’, klaagvraagde een derde. Ze gooiden nog wat alternatieven op tafel: ‘Kunnen we oma niet meenemen naar Walibi?’ en ‘Zullen we met oma gewoon naar de film gaan’, maar gaven het op toen ze ook wel doorhadden dat het het Rijksmuseum zou worden, hoe dan ook.
Het Rijksmuseum, ik had me al honderd keer eerder voorgenomen om er met mijn pubers naar toe te gaan. Want als er ergens de pareltjes uit de Nederlandse schilderkunst hangen dan is het daar wel. Bovendien hoort zoiets bij de opvoeding vond ik. Dus ik was blij dat oma dit als verjaardagscadeau had uitgekozen. Dat haar puberkleinkinderen daar anders over dachten, soit. Ik kon dit tenminste afvinken van mijn opvoed to do-lijstje. Van te voren had ik de pubers wel de nodige gedragscodes meegegeven. Het was oma haar verjaardag dus er mocht niet geklaagd, gezucht, of gesteund worden, capuchons bleven af, oogrollen mocht alleen naar elkaar. En ze moesten te alle tijde blijven lachen. Ik beloofde ook ijs na afloop bij goed gedrag omdat omkopen nu eenmaal altijd werkt.
Om het niet helemaal op de spits te drijven boekte ik een rondleiding. Zodat we niet zelf door dat behoorlijk grote museum hoefden te dwalen en we de highlights niet zouden missen. En zo stonden we op een zondagmiddag tien man sterk voor De Nachtwacht. Met een allerleukste gids. Die de pubers vooraan zette en hen vroeg wat ze zagen. Er klonk wat gebrom en gestamel, er werden voeten verschoven, en van been naar been gewipt, maar verhip, daar rolden toch ook hele volzinnen uit hun monden. En volgde er een gesprek over Rembrandt, schilderen, Het Nederland van 1642, jong zijn in die tijd, en lichtinval. Even dacht ik een puber te moeten toespreken toen er een telefoon uit een zak werd gevist, maar dat was alleen om een foto van het schilderij te maken. Lang verhaal kort: de pubers waren getroffen door de schoonheid van kunst. En door die leuke gids, dat ook. We zagen alle highlights en geen puber die klaagde of zuchtte. Bij elk schilderij werden ze enthousiaster. En zelfs de Aziatische beelden en het wapenarsenaal vonden ze interessant. En de zes volwassen die achter die gasten drentelden vonden het net zo interessant, al die mooie kunststukken én die kinderen die dat gewoon heel leuk vonden allemaal. Na ruim een uur waren ze wel klaar, en was de spanningsboog echt tot het maximale uitgerekt. Maar toen vond oma het ook wel genoeg. We gingen ijs eten.
