Welke boodschap geef je meisje mee, als je geheimzinnig doet over ongesteld zijn. Het is kut, maar misschien zouden we ons er veel minder voor moeten schamen, dat is de boodschap die Martine in ieder geval mee wil geven aan haar dochter.
“Sheenaya speelt geen wedstrijd, wegens privé-omstandigheden.” Een moeder van een van de teamgenootjes van mijn dochter appt af. Trainer boos, want er zijn geen wissels. En hoezo treden er pas privé-omstandigheden op tien minuten voor aanvang van de wedstrijd?, appt hij kwaad terug. Of we dit soort privé-omstandigheden liever eerder willen melden.
Later begreep ik van de moeder dat Sheenaya ONGESTELD was geworden. Voor het eerst. En had dat ontdekt tien minuten voor vertrek. Maar ik dacht ook: waarom zeg je dat niet gewoon? ‘Sorry, mijn dochter is ongesteld geworden en voelt zich niet goed.’
Miljoenen vrouwen over de hele wereld maken dat maandelijks mee. Miljoenen vrouwen hebben daar in meer of mindere mate last van. Het is ook irritant. Als je pech hebt, heb je er pijn van. Of je loopt de hele dag rond met de angst voor doorlektoestanden. Je moet denken aan dat je tampons of maandverband mee moet nemen, of anders hopen dat iemand anders ze bij zich heeft. En dan vergeet ik voor het gemak nog even PMS, de toestand waardoor veel vrouwen zich op mijn minst mentaal wiebelig voelen of moordneigingen hebben.
Van jongs af aan leren we menstruatie te verbergen voor onze mannen, voor werkgevers en voor elkaar. Een keer doorlekken, en er ontstaat paniek. Niet kunnen werken vanwege de menstruatie zorgt voor meer schuldgevoel dan thuisblijven met een griepje. En dan heb ik het niet eens over culturen waarin vrouwen als onrein worden beschouwd. Waar ze bijvoorbeeld geen eten mogen aanraken, of zelfs worden opgesloten in een schuur tot de bui weer over is.
Ik betrapte mezelf erop dat ik zei ‘o, zielig’ toen een vriendin vertelde dat haar twaalfjarige pas ongsteld was geworden. Maar wat vertel je daarmee? Dat ongesteld zijn iets afschuwelijks is, iets vies?
Niet dat ik een groots menstruatiefeest ga houden, om de vruchtbaarheid van mijn dochter te vieren als het zo ver is. Ik begrijp mijn kind niet altijd, maar hiervan kan ik me voorstellen dat je dat als jong pubermeisje echt niet wilt.
Maar ik denk wel na over de boodschap die ik wil doorgeven over menstruatie. Dat je je er best kut door kunt voelen, dat het onhandig is. Maar ook dat je er ook bondjes mee smeedt tussen vrouwen. Je leent elkaar tampons, waarschuwt elkaar als een ‘ongelukje’ is ontstaan, excuseert elkaar als de hormonen zodanig opspelen dat je echt even rustiger aan moet doen. Of, zoals een kennis van mij vertelde dat een meisje tegenover haar in de trein aan haar vroeg: “Mevrouw, wilt u even kijken of ik niet ben doorgelekt?”
En ook heel goed vond ik het dat de juf van mijn dochter vorige week jongens de klas uitstuurde om naar de hoofdmeester te gaan. De juf heeft toen uitgelegd dat mocht het voorkomen dat mocht het gebeuren dat van de meiden ongesteld was geworden, ze altijd bij haar mogen komen.
Ik vond het een heel goed idee. “Je kunt als je ongesteld bent en een probleem hebt, altijd aan een andere vrouw vragen of ze je wil helpen”, zei ik tegen mijn dochter toen ze dit verhaal een beetje besmuikt vertelde.
Wat gingen de jongens in de tussentijd doen met de hoofdmeester?, vroeg ik nog. “Ze moesten helpen met de wc’s schoonmaken.” Mijn dochter vond dat wel een soort van ‘net goed’, zeker in het kader van wat haar straks allemaal te wachten staat.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
