Vorig jaar schitterde de dochter van Anne in de afscheidsmusical van groep 8. Eerlijk is eerlijk, ze was blij dat allemaal achter de rug was. Vooral vanwege de honderden apps en mails die daar aan vooraf gingen.
Mijn dochter zag er prachtig uit op dat podium. En ze had het, gelukkig, naar haar zin. Maar wat een bevalling was deze eindmusical geweest. Al bij het begin van schooljaar was er een ‘musical groep 8’ groepsapp aangemaakt. Sophie is mijn oudste, dus het was voor ons de eerste keer dat we een achtstegroeper hadden, met de daarbij behorende spanningen voor de middelbare school én de eindmusical. Ik weet nog dat ze zich afvroeg hoe dat zou zijn en wat ze zouden gaan uitvoeren met de klas. Ik antwoordde dat het ongetwijfeld ontzettend leuk zou gaan worden.
Ouders als drill instructors
Sophie zat in een leuke klas en met de meeste ouders kon ik het prima vinden. Tot die vermaledijde eindmusical. Want al die leuke, creatieve ouders ontpopten zich al snel tot drill instructors from hell. Alsof er met deze eindmusical een Oscar gewonnen moest worden, of op z’n minst een Gouden Kalf. De onderlinge competitie was enorm.
Na kerst werden de zaken grondig aangepakt. De kinderen gingen zelf de musical schrijven. Dat had overigens de juf niet zo bedacht, maar ze had zich laten overhalen door een select groepje ouders, een groepje waarvan ik het bestaan niet eens af wist omdat ik me blijkbaar had moeten opgeven voor de groep ‘Scenario’ en die mail of app was me even ontschoten.
Acteerlessen voor de musical
Toen duidelijk werd dat het een eigen productie zou worden, stelde een ouder voor om alle kinderen een acteerworkshop en een zangworkshop te geven. Ik appte een lachende smiley, zo een met traanogen omdat ik werkelijk dacht dat er een grapje werd gemaakt. Maar het was serieus bedoeld. Mijn dochter ging braaf naar al deze ‘extra’ lessen omdat de hele klas ging en omdat ze ook wel doorhad dat als de rollen werden verdeeld je meer kans had als je je gezicht op al die workshops had laten zien.
Ik verbaasde me niet alleen over de gedrevenheid van mijn dochter, maar vooral over die van de ouders. Voor wie was die musical nu eigenlijk? Wie ging het opvoeren? Waarom wilden zij zich met alles bemoeien? En die bemoeizucht is nog tot daar aan toe, maar de professionaliteit die ze eisten van de kinderen en hun musical was abnormaal.
Doorslaan?
Een keer heb ik het in een van de vele bijeenkomsten aangekaart. Waren we niet aan het doorslaan? Moest het niet een project van de kinderen zijn in plaats van de ouders? Ik kreeg geen bijval. Deze ouders hadden hun tanden erin gezet. Er werden schouders opgehaald, wat heen en weer geknikt en het onderwerp werd van tafel geveegd alsof ik de vraag niet had gesteld. Het was duidelijk, deze eindmusical zou niet onderdoen voor een musical op Broadway of Westend.
Ik besloot om dan maar zelf wat afstand te nemen. Ik las de tientallen appjes en mails die per dag binnenrolden, maar reageerde heel sporadisch. En ik schreef me in voor de afbouwploeg omdat me dat het minste gedoe leek. In de maanden die volgenden kwamen er licht- en geluidplannen langs, kleurstalen voor het decor, naaicursussen voor ouders van de ‘kostuum-groep’ en werd er een bijdrage gevraagd van 10 euro per kind om een professionele visagist in te huren. Hoe dichterbij de musical kwam, hoe gekker het werd.
Terug naar normaal
Een paar weken voor voorstelling barstte de bom alsnog. Ouders kregen onderling ruzie over wie het beter wist en wie het beter kon. De juf was in alle staten, want die kon al die betweterige ouders helemaal niet aan en zat met een klas vol gestreste kinderen. En toen een zangcoach, die was er ook ineens, geen idee waar die nou weer vandaan kwam, mijn dochter appte met tips als ‘je moet wel jezelf helemaal geven’ en ‘je moet voluit gaan’ heb ik tegen mijn dochter gezegd dat ze zich daar niks van moest aantrekken en stapte uit alle app-groepjes. En ik ben naar school gestapt. Gelukkig was ik nu niet de enige ouder die het te er vond gaan.
De school is zich er uiteindelijk mee gaan bemoeien. Ouders werden tot de orde geroepen, kinderen gerustgesteld. En zo kon de klas van mijn dochter de laatste weken in alle rust oefenen. Zonder zangcoach, geluidsman, cameracrew, kap & grime, kostuumteam en bemoeizuchtige ouders. De voorstelling was geweldig en alle kinderen deden het fantastisch. Ik zag, gelukkig, allemaal blije snoetjes op het podium. Het was, godzijdank, toch hún musical geworden.
