Bij Marloes thuis gaan de kurken ploppen als de zomervakantie is begonnen. Want hoe stressvol is het als het op school niet helemaal goed gaat?
Gaat jouw achstegroeper naar de brugklas? Lees ons Handboek voor beginnende puberouders!
Als kinderen van vrienden, collega’s en familie geslaagd zijn voor hun eindexamen, dan vervult mij dat altijd met plaatsvervangende trots. Maar ook met lichte afgunst. Want: zij zijn kláár! En ik, ik sta met de jongste in de brugklas nog aan het begin, en zo leuk is het niet allemaal.
Helicopterouderen
Want ik wil ook een keertje vrij zijn van het helicopterouderen, het checken of ze haar huiswerk wel heeft gedaan en zo ja of ze wel het goed heeft gedaan. ‘Loslaten’ hoor ik menigeen zeggen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want als je weet dat je kind het best kan, maar het gewoon niet doet, omdat niet weet wat ze moet doen, dan heb je het als ouder best lastig.
Dat het wennen is in de brugklas, dat was me wel verteld. Maar dat het zo erg wennen zou zijn, daar had ik geen idee van. Tot de Kerstvakantie had mijn puber er totaal geen notie van wat ze moest doen. Bij haar veroorzaakte het grote stress, waardoor ze doodmoe was en zich niet kon concentreren. Even dachten we dat ze ADD had, maar nee, er kwam gewoon zoveel op haar af, dat haar brein overuren maakte.
Ze had het trouwens wel superleuk op school met haar vriendinnengroepjes, toneelklas, schoolkrant, feestjes, kamp. Maar toen het tot haar (en ons) was doorgedrongen dat overgaan niet lukt als je tweeën haalt voor wiskunde, en dat ze dan naar een andere school moest, gingen we met haar aan de slag. We vlogen een bijlesjuffrouw in, zaten als een bok op de haverkist als het gaat om huiswerk maken (ik), overhoorden (haar vader) en maakten huiswerkschema’s.
Keihard puberen
Dat ging niet zonder slag of stoot, want die dochter van mij is ook keihard aan het puberen. Dus een overhoring eindigt soms ook in een ruzie, compleet met slaande deuren en dreigingen en sancties als ‘niet Netflixen’ en ‘een week lang geen telefoon’. Of met het aloude argument: ‘Later ben je blij dat we je zo achter je vodden hebben gezeten.’
Ik heb ondervonden wat ouders ervaren als het niet goed gaat met hun kinderen op school. Je slaapt toch net even wat slechter, voelt je falen als ouder, en komt erachter hoe fijn het is als het wel goed gaat.
Aan de leraren ligt het niet. Ze spreken bemoedigende woorden, geven advies voor hoe het beste te leren en hebben soms zelfs beter door dan ikzelf hoe mijn kind in elkaar zit. Zo vertelde haar wiskundeleraar dat ze het allemaal wel door had, maar gewoon te eigenwijs om het goed op te schrijven.
Zelfmedelijden
En voor ik verval in zelfmedelijden: ik vind het vooral mijn dochter zo zielig. Zeker toen ik naar haar sippe koppie keek toen we gisteren een gesprek hadden op een andere school, waar ze -als ze dit jaar niet haalt- naartoe moet. Ze houden een plekje voor haar vrij, maar ze vinden het fijner voor haar als ze niet komt. Ook deze schoolleider was bemoedigend en zei tegen mijn dochter: ‘Ik weet zeker dat je het jaar gaat halen.’
Het hele jaar heeft mijn dochter wiebelrapporten gehad. Met veel vijven, die de verkeerde kant op kunnen wiebelen, maar ook de goede kant. Hoe haar eindrapport eruit ziet weten we nog niet. Maar in beide gevallen zijn we trots op haar, of ze nu op haar oude school blijft, of naar een nieuwe school moet. We trekken de champagne dan ook open om te vieren dat de zomervakantie is begonnen. En ik, net als mijn puber, ook even verlost ben van school. Want ik geloof niet dat ik zin heb in nog zo’n jaar.
