Voel jij het ook, dat je soms wat jaloers bent op die ongecompliceerde, zorgeloze tienertijd van je kinderen? Heel goed. Want we kunnen best wat van hun houding leren. Scheelt weer een burn-outje of wat.
-
- Rustâg!
Geen haast hoor! Jouw zoon hangt ontspannen op de bank, en scrollt nog wat door essentiële YouTubefilmpjes, terwijl hij eigenlijk al op de fiets had moeten zitten voor het belangrijkste wiskundeproefwerk van het jaar. De grafische rekenmachine is nog steeds onvindbaar, maar niemand – behalve jij – die zich daar druk over maakt. Hoe relaxed is dat?
Nee, dan jij en ik; voor een presentatie van een kwartier staan we twee uur ervoor al klaar. Haren in de krul, lipstickje aangebracht, hakken aan de voeten en nog voor de laatste keer die presentatie doornemen. Maar hey. Een onsje minder stress kan ook hè. Ons hart kan best wat puberrust gebruiken.
- Beloning? Nu graag!
Het beloningscentrum in het puberbrein is overactief. Zin in een kroket? Dan koop je die toch? En wel nu! Kiezen tussen een bioscoopje pakken of geld uitsparen? Die film, natuurlijk! Want voor pubers gaat het om de korte termijnvoordelen. En wij? We wikken – ‘die kroket maakt dik!’ – en wegen – ‘we kunnen beter geld sparen voor die nieuwe wasmachine!’ En dat maakt het leven ietwat saai. Dus hop, pak die kroket en zwijmel lekker bij Tom Topgun Cruise!
2. Jaaa, strand! Of nee: lasergamen. Of…?
Ze gaan een middagje naar het strand. Zeiden ze. Maar het werd lasergamen. O nee. Want onderweg passeerden ze namelijk de kartbaan. Ook leuk. En daarna met de tram naar de stad. Wacht. Hoezo tram. Daar rijdt een taxi. Wel zo makkelijk! Boeit ze allemaal niet, die change of plans. En beter ook. Want impulsiviteit zorgt ervoor dat jongeren nieuw gedrag vertonen. Het resultaat: aanmaak van nieuwe hersenverbindingen. En guess what: dat is precies de bedoeling van de puberteit. En wederom stukken minder saai dan onze gemiddelde dag; volledig gepland en tot de minuut uitgestippeld.
3. ‘Dan doet Amber dat toch?’
De schoolopdracht moest met z’n vieren. Alle meiden hadden hun eigen taak. Maar toen. Het Meisjes A1-hockeyteam vroeg je dochter of zij het leuk vond om in te vallen. Maar natuurlijk! En die opdracht voor morgen waar ze nog aan moest beginnen? ‘Ach, dan doet Amber mijn deel toch? En anders klets ik me er op school wel uit.’
Oké dan. Een kleine blik op óns overgereguleerde verantwoordelijkheidsgevoel… Die uurtjes overwerk op de vrije vrijdag. Het knaagvoer dat we onze kinderen naast de pasta voorschotelen (wánt die ongezonde koolhydraten). De telefoontjes naar jarige tante A, en kaartjes richting zieke neef B. Ons verantwoordelijkheidsgevoel wordt continu opgerekt. Maar mensen, die rek gaat er een keer uit. Laten we leren van onze kinderen! Met minder hooi een lichtere vork, toch?
4. En wég zijn ze!
Helaas gaat het vaak gepaard met slaande deuren of woeste woorden, maar dat oeverloze afzonderen is zo verkeerd nog niet. Urenlang verliezen ze zichzelf in games, Tiktoks of whatever ze maar doen op die slaapkamers. Ze willen jullie gewoon even niet zien. Vandaar ook dat ze nu bedenken dat ze over een uur vertrekken richting festival. Met overnachting. Of twee. Dat is wat ze nodig hebben.
Maar jij, trek jij je wel eens terug? Voor wat broodnodige – ahum – ‘ME-TIME’? Belangrijk hoor. Dus zoek die najaarszon in een hoekje van je tuin, en bel je vriendin de laatste roddels door. Die werkklus wacht wel even. Of zet de elektrische deken op standje 3 en duik lekker met een boek in bed. Want dat Duits overhoren doet je man maar een keer. En nóg beter: boek een midweekje zon en kom herboren terug! Kortom: neem een voorbeeld aan je puber, maar dan zonder deuren slaan. Wegwezen jij!
